Telugu Blogs

పాత్రికేయులకు పాఠాలు

2010-03-10T04:25:56Z

Kashyap welcoming guests2010, మార్చి 7, ఆదివారం నాడు కంప్యూటర్ లో తెలుగు వాడకం పై పాత్రికేయులకు ఒక అవగాహనా సదస్సును e- తెలుగు వారు నిర్వహించారు. తొలుత కార్యదర్శి కశ్యప్ e- తెలుగు సంస్థ చరిత్ర, ఆశయాల గురించి చెప్పారు. యునికోడ్ పుట్టుపూర్వోత్తాలు, దాని ఆవశ్యకత, ఉపయోగాలు గురించి సంస్థ అధ్యక్షులు వీవెన్ వివరించారు. తెలుగు వికీపిడియా ఆవిర్భావం, ఎదుగుదల ఇంకా అందులోని విషయాల గురించి e- తెలుగు

రన్నింగ్ కామెంట్రీ-మార్చి 8 2010

2010-03-09T13:14:26Z

Movie Endings

ఒక సినిమా చూసి బయటకొచ్చేటప్పుడు మనకి బాగా గుర్తుండిపోయేది ఆ సినిమా క్లైమాక్స్ సీన్. అంతకు కొద్ది సేపటిముందే చూడడం ఇందుకు ఒక కారణమైనప్పటికీ దానికంటే ముఖ్య కారణం మనం సినిమా అంతా చూసేది చివరికి ఏమవుతుందో అనే ఆసక్తితోనే కాబట్టి ఏ సినిమాకైనా క్లైమాక్స్ సీన్ అనేది కీలకం. ఆయా సినిమా ఎలా end అయిందన్న దాన్ని బట్టే ఏదైనా సినిమాను ఆదరించడం/తిరస్కరించబడడం జరుగుతుంది. ఉదాహరణకు ఎంతో పేలవంగా నడిచే ’లీడర్’ సెకండ్ హాఫ్ క్లైమాక్స్ లో వచ్చే ఆరేడు నిమషాల ఎమోషనల్ సీన్ తో బ్యాలెన్స్ అయిపోయినట్టనిపిస్తుంది (ప్రేక్షకుల స్పందన, బాక్సాఫీస్ కలక్షన్ల బట్టి చూస్తే). అంటే ఏదైనా సినిమాకి ఎండింగ్ అనేది చాలా ముఖ్యం అనడానికి ’లీడర్’ ఒక మంచి ఉదాహరణ.

అయితే ఈ మధ్యన వచ్చిన ’యుగానికొక్కడు’ అనే సినిమాలో కూడా ప్రదమార్థం కంటే రెండో సగం చాలా గందరగోళంగా ఉంటుంది. అయినప్పటికీ విజువల్ గా కొద్దిపాటి ఇంట్రస్ట్ ని sustain చెయ్యగలిగాడు దర్శకుడు. కానీ ఈ సినిమా అంతటినీ ఎలాగో క్షమించేసినా ఈ సినిమా క్లైమాక్స్ మాత్రం చాలా పేలవంగా ఉంటుంది. సినిమాలో అక్కడక్కడా breathtaking విజుయల్స్ తో మాయచేసిన దర్శకుడు సినిమా అంతా చూసిన ప్రేక్షకుడికి “ఏదో ట్రై చేశాడు. కానీ అర్థం కాలేదు” అనిపించేలా చేశాడు. ఈ సినిమా ఎండింగ్ బావుండుంటే ఇంకా పెద్ద విజయం సాధించి ఉండేదని నా అభిప్రాయం.

‘Movie Endings’ and Socio-Historical context

పై రెండు ఉదాహరణల ద్వారా సినిమాకి ముగింపు ఎంత ముఖ్యమైన అంశమో ఒప్పుకుంటారనే అనుకుంటాను. అయితే ప్రపంచంలోని సినిమాలు తీసే ఆయా దేశాల socio-historic context ఆధారంగానే ఆయా సినిమాల ముగింపు ఉంటుందని ఒక థియరీ.

ఉదాహరణకు యూరోపియన్ సినిమాలను, హాలీవుడ్ సినిమాలనూ సినిమాల ముగింపు ఆధారంగా లెక్కలేస్తే హాలీవుడ్ సినిమాలు ఎక్కువగా “They lived happily ever after” లాంటి పాజిటివ్ నోట్ తో ముగిస్తే యూరోపియన్ సినిమాలు “జగమే మాయ. బతుకే మాయ. ఇంతేనయా తెలుసుకోవయా. ఈ లోకం ఇంతేనయా” అనేటువంటి ముగింపులు కనిపిస్తాయి.

ఈ విషయం మనకి కూడా చాలా సార్లు రుజువయిన సత్యం. అందుకు ప్రస్తుతం మన రాష్ట్రంలో విజయవంతంగా నడుస్తున్న ‘ఏ మాయ చేశావే’ ఒక గొప్ప ఉదాహరణ. ఇదే సినిమా తమిళంలో తీశారు. కానీ రెండింటి లోనూ సినిమా మొత్తం కథ ఒకటే అయినా క్లైమాక్స్ లో అమ్మాయి-అబ్బాయి కలవకుండానే తమిళంలో కథ ముగుస్తుంది. తెలుగులో ఇద్దరూ కలవడంతో కథ ముగుస్తుంది.

అలా వెతుక్కుంటే మహష్ బాబు నటించిన ’బాబీ’ సినిమా నెగటివ్ ఎండింగ్ మూలంగానే ఫ్లాపయ్యిందని ఒక టక్.

అలాగే “మరో చరిత్ర” ను రీమేక్ చేస్తూ మన వాళ్ళు దాన్ని ముగింపు మాత్రం “అంతా హ్యాపీస్” గా మారుస్తున్నారని ఇండస్ట్రీ లో ఒక టాక్. అదెంతవరకూ నిజమో సినిమా రిలీజయ్యాక చూడాలి మరి.

అంటే మన తెలుగు వాళ్ళకు negative గా ముగిసే సినిమాలు ఎందుకో నచ్చవని ఎక్కడో ఎవరో డిసైడ్ అయిపోయారు. దీని వెనుక socio-historic context ఏమిటో మరి?

తెలుగు సినిమా మరియు వనవాసం

తెలుగు సినిమాల happy endings వెనుక socio-historic context ఏమిటో తెలియదు కానీ మన సినిమాల మధ్య భాగాల (second act) వెనుక మాత్రం రామాయణ భారతాల influence చాలానే ఉందనిపిస్తుంది. ఎందుకంటున్నానంటే రామాయణ, భారతాల్లో హీరోలు వనవాసాల కెళ్ళినట్టు మన తెలుగు సినిమాలోనూ హీరోలు వనవాసం వెళ్ళడం చాలా ఎక్కువగా కనిపిస్తుంది. కాదంటారా?

సమరసింహా రెడ్డి, ఇంద్ర తరహా చిత్రాల్లో హీరోలది వనవాసం టైపే కదా!

తేజ సినిమాల్లో హీరో హీరోయిన్ల వనవాసం గురించి చెప్పాలా?

వెతుక్కుంటే ఇలాంటివి ఇంకా చాలానే ఉంటాయనుకుంటా! మీరేమంటారు?

చివరిగా

Movie endings అధారంగా సినిమాలను వర్గీకరించారు Richard Neupert అనే film critic. The End – Narration and Closure in the Cinema అనే పుస్తకంలో ఆయన సినిమాలను ఈ విధంగా విభజించారు.

The closed text film (closed story and closed discourse)
Open story film (open story and closed discourse)
Open discourse film(closed story and open discourse)
Open text film (open story and open discourse)

ఆయన మాటల్లో story అంటే

…the story is a complex system of characters, actions and events organised temporally and causally, which are all reconstructed by the viewer’s activity. Each character and action has a varying effect on the resolution of individual scenes and on the eventual ending

discourse అంటే

The discourse as opposed to the story is the narrative voice, which includes a group of techniques, such as editing principles and musical interventions. The discourse also functions as an inscribed narrator where the techniques may even collectively create a definite personality or presence.

రోడ్ టు సంగం

2010-03-08T07:33:58Z

ఈ సినిమా పేరు నేనింతకు ముందు వినలేదు. డివిడి కవర్ డిజైన్ చూడగానే అట్రాక్ట్ అయ్యాను. యాక్టర్స్ ఎవ్వరన్నది పట్టించుకోకుండానే కొనేశాను. రాత్రి వంటి గంటకు మొదలు పెట్టాను. ఇక ఆపటం నా తరం గాలేదు పూర్తయ్యేవరకు.

పరేష్ రావెల్, ఓంపురి ప్రధాన పాత్రధారులు. కొన్ని సీన్లలో గాంధీ గారి మనవడు తుషార్ గాంధీ ని చూడచ్చు. తప్ప మిగతా నటులెవ్వర్ని చూడలేదు. కాని ప్రతీ పాత్ర తీర్చి దిద్దినట్లున్నాయి ఓ ఇంగ్లీష్ సినిమా లోలాగా.

పరేష్ హష్మత్ భాయ్ పాత్రకు ప్రాణం పోశాడు. పాలిటిక్స్ లేకపోతే బెష్ట్ యాక్టర్ అవార్డ్ ఇవ్వచ్చు; మిగతా ఏ పాత్ర అతని దరిదాపులకి కూడా రాలేదు. అన్ని విభాగాలు చక్కగా రాణించాయి.

మెకానిక్ హష్మత్ కి ఓ రోజున మ్యూజియం నించి ఓ అరవై ఏళ్ళ పాత ఫోర్డ్ ట్రక్ ఇంజన్ రిపేర్ కి పంపిస్తారు. అతనో ముస్లిమ్ అసోసియేషన్ కి జనరల్ సెక్రటరీ. ఈ లోగా కొన్ని ముస్లిమ్ గొడవలు వచ్చి ప్రెసిడెంట్ ఓంపురి మేనల్లుడు యాక్సిడెంటల్ గా చనిపోతాడు. దానికి ప్రభుత్వమే కారణమంటూ ముస్లిమ్ లంతా తమ షాప్ లన్నీ కొన్ని రోజుల పాటు బంద్ చేస్తారు హష్మత్ తో సహా. అప్పుడు హష్మత్ ని టీవీ వాళ్ళు ఇంటర్వ్యూ చెయ్యటానికి వస్తారు. ఆశ్చర్య పోయిన అతనికి అప్పుడు అసలు విషయం తెలుస్తుంది, మన ప్రభుత్వ నిర్లక్ష్యం మూలంగా కొన్ని గాంధీ గారి అస్తికలు అలాగే ఓ బాంక్ లాకర్ లో మిగిలిపోతాయి. అవి అందుకున్న తుషార్ వాటిని సకల మర్యాదలతో అలహబాద్ లో నిమజ్జనం చెయ్యాలనుకుంటాడు. దానికి అరవై ఏళ్ళ క్రితం వాడిన ఫోర్డ్ ట్రక్ నే వాడాలని కోరుతాడు, దాని ఇంజనే మన హష్మత్ భాయ్ దగ్గర్ ఉంది. ఆరోజు అతి దగ్గరలోనే ఉంది.

మౌలా మరి ఇతర ముస్లీమ్ లు అతని షాప్ తెరిచి ఇంజన్ రిపేర్ చెయ్యటానికి ఒప్పుకోరు. బహిష్కరిస్తామని బెదరిస్తారు. కాని ఆ ఇంజన్ ని హష్మత్ తప్ప ఇంకెవ్వరు రిపేర్ చెయ్యలేరు. మరి హష్మత్ దీన్ని ఎలా పరిష్కరించాడన్నదే మిగిలిన కధ.

అమిత్ రాయ్ డైరక్షన్ అమిత్ ఛడ్దా ప్రొడ్యూసర్. హాట్స్ ఆఫ్ గయ్స్. ఫిక్షన్ అండ్ హిష్టరీ ని చక్కగా మిక్స్ చెయ్యగలిగినందుకు, ఈ సినిమా తీసే సాహసం చేసినందుకు.. నితిన్ గుప్తా, ప్రేమ్ హరియా ల మ్యూజిక్.. పాటలు కొన్ని సూఫీ స్టయిల్. వైష్ణవ జనతో రీమిక్స్ చేశారు. ఓవరాల్గా అన్నీ వినబుల్ సాంగ్సే..

ఇండియా లో తప్ప మిగతా అన్ని చోట్లా ప్రశంసలు పొందిన సినిమా నే. కాన్స్ లో స్టాండింగ్ ఒవేషన ట.

ప్లీజ్ సీ దిస్ మూవీ.. లెటజ్ బీ సపోర్టివ్ టు బాలీవుడ్ ఫర్ మేకింగ్ సచ్ ఎ గుడ్ అన్డ్ బోల్డ్ మూవీ….

82 వ ఆస్కార్ అవార్డులు

2010-03-08T05:56:08Z

ఇప్పుడే 82 వ ఆస్కార్ అవార్డుల ప్రదానోత్సవం ముగిసింది. అవార్డు గ్రహీతలకు నవతరంగం అభినందనలు.

Best Picture

The Hurt Locker

Kathryn Bigelow, Mark Boal, Nicolas Chartier and Greg Shapiro

Actor in a Leading Role

Jeff Bridges

Crazy Heart

Actor in a Supporting Role

Christoph Waltz

Inglourious Basterds

Actress in a Leading Role

Sandra Bullock

The Blind Side

Actress in a Supporting Role

Mo’Nique

Precious: Based on the Novel ‘Push’ by Sapphire

Animated Feature Film

Up

Pete Docter

Art Direction

Avatar

Rick Carter and Robert Stromberg (Art Direction); Kim Sinclair (Set Decoration)

Cinematography

Avatar

Mauro Fiore

Costume Design

The Young Victoria

Sandy Powell

Directing

The Hurt Locker

Kathryn Bigelow

Documentary Feature

The Cove

Louie Psihoyos and Fisher Stevens

Documentary Short

Music by Prudence

Roger Ross Williams and Elinor Burkett

Film Editing

The Hurt Locker

Bob Murawski and Chris Innis

Foreign Language Film

The Secret in Their Eyes (El Secreto de Sus Ojos)

Argentina
Directed by Juan José Campanella

Makeup

Star Trek

Barney Burman, Mindy Hall and Joel Harlow

Music (Original Score)

Up

Michael Giacchino

Music (Original Song)

Crazy Heart

“The Weary Kind (Theme from Crazy Heart)”
Music and Lyric by Ryan Bingham and T Bone Burnett

Short Film (Animated)

Logorama

Nicolas Schmerkin

Short Film (Live Action)

The New Tenants

Joachim Back and Tivi Magnusson

Sound Editing

The Hurt Locker

Paul N.J. Ottosson

Sound Mixing

The Hurt Locker

Paul N.J. Ottosson and Ray Beckett

Visual Effects

Avatar

Joe Letteri, Stephen Rosenbaum, Richard Baneham and Andrew R. Jones

Writing (Adapted Screenplay)

Precious: Based on the Novel ‘Push’ by Sapphire

Screenplay by Geoffrey Fletcher

Writing (Original Screenplay)

The Hurt Locker

Written by Mark Boal

నెలవంక (1983)

2010-03-08T03:00:56Z

నాకు బాగా నచ్చే సినిమాల్లో, జంధ్యాల తీసిన ’నెలవంక’ ఒకటి. ఇన్నాళ్టికి మొదటిసారి ఈసినిమాని మోసర్బేర్ పుణ్యమా అని పూర్తిగా చూడగలిగాను. ఎప్పట్లాగే – I am still in love with it.

చాలామంది జంధ్యాల సినిమాలంటే – ’ఆహ నా పెళ్లంట’, ’వివాహభోజనంబు’, ’చూపులు కలసిన శుభవేళ’ – ఇలా కామెడీలనే గుర్తుపెట్టుకుంటారు. నేను మాట్లాడిన వాళ్ళలో తొంభై శాతం మంది ’నెలవంక’ అన్న ఒక సినిమా ఉంది అంటేనే తెలీదన్నవారు! ఇది జంధ్యాలకి కేవలం నాలుగో సినిమా అంటే – మొదటిసారి నమ్మడం కష్టమైంది.

ఈ సినిమా ప్రత్యేకతలు దానివి. తెలుగుతో పాటు ఉర్దూలో టైటిల్ వేసి, ఉపోధ్ఘాతాన్ని తెలుగు-ఉర్దూల్లో చెప్పి – వీలైనంత వరకు ముస్లిం జీవితాన్ని ఆథెంటిగ్గానే చూపాము, తప్పులుంటే క్షమించండి – అని డిస్‍క్లైమర్ పెట్టిన తెలుగు చిత్రాన్ని నేనెప్పుడూ చూళ్ళేదు. అలాగే, గాంధీగారికి అంకితమిచ్చిన చిత్రం కూడా.

కథ: ’హిందు-ముస్లిం’ భాయి భాయి కాన్సెప్టు. (కథ మీకెక్కడైనా దొరుకుతుంది. అమూల్యమైన నా అభిప్రాయాలు (హీహీహీ) నేనే చెప్పగలను కనుక, నా పాయింటుకొచ్చేస్తున్నా.

నటీనటులు: ’శంకరశాస్త్రి’ గా నటించిన సోమయాజులుగారిని, రహీంగా చూపాలన్న ఆలోచన రావడమే ఒక సాహసమని నాకనిపిస్తుంది. కానీ, ఆయన భలే కుదిరారు ఆ పాత్రకి. గుమ్మడి గారికి, సోమయాజులు గారికి మధ్య దృశ్యాల్లో నాకు ఇద్దరూ చాలా నచ్చారు. ఇక, తక్కిన వారిలో, నాకు అందరికంటే నచ్చింది – అలీ. రాజేష్-తులసి-రాజ్యలక్ష్మి : వీళ్ళెవరూ నాకు పెద్దగొప్పగా అనిపించలేదు (అసలా మొదటి ఇద్దరిపై జంధ్యాలకెందుకంత లవ్వో అర్థం కాదు!) ఇక, గుర్రం – గుర్రం చేత కూడా నటింపజేసారీ సినిమాలో!! రాజ్యలక్షి భర్తగా, తులసిని ప్రేమించినవాడిగా వేసినతను – మహా చిరాగ్గా ఉన్నాడు. ’అసలా ఫేస్ నచ్చలేదు నాకు’ – మరో జంధ్యాల డైలాగే వాడుతున్నా.

నచ్చిన సంగతులు:

- తోలుబొమ్మలాట దృశ్యాలు. ముఖ్యంగా, సీతమ్మవారి బొమ్మ మాట్లాడ్డం మొదలుపెట్టగానే సాక్షిరంగారావు బీడీ ఆపేసి భక్తితో వినే దృశ్యం

-రామాయణంలో పాదుకల కథ చెబుతూ – “అందుకే పాదుకలు రాముడికి దూరమయ్యాయి” అని చెప్పి నిట్టూరుస్తూ సోమయాజులు గుమ్మడివాళ్ళ భవంతివైపుకి చూసే దృశ్యం.

-’ఏది మతం, మనకేది హితం’ పాట తీసిన విధానం. మనకెన్నో సమస్యలున్నాయి అని చూపుతూ, ఇప్పుడు మతం అంత ముఖ్యమైన సమస్యా? మిగితావి పట్టించుకోవచ్చుగా అని ప్రశ్నించే సన్నివేశం

-జనం అమాయకత్వాన్ని, మూడభక్తిని ఆసరాగా తీసుకుని ఈ సినిమాలో రెండు పాత్రలు – కొత్త దేవుణ్ణి సృష్టించే దృశ్యం.
(ఈ సినిమా వచ్చి ఇరవైఏడేళ్ళైనా ఇంకా పై రెండూ జరుగుతూనే ఉన్నాయంటే ఏమనాలో తెలియట్లేదు!!)

-తులసి మతం మార్చుకునే దృశ్యం. మొదటిసారి ఈ దృశ్యం చూసినప్పుడు అవాక్కయ్యా. కొన్ని సెకన్లు పట్టింది ఆ దృశ్యాన్ని జీర్ణించుకోడానికి. (అప్పటికి నాకు ఇరవైలోపే. ఒక పట్టాన ఇలా జరుగుతుందని ఊహించలేకపోయాన్లెండి.)

-’కనుబొమ్మల పల్లకిలోన’ పాట తీసిన విధానం ( ఈ సినిమాలో పిక్చరైజేషన్ పరంగా నాకు నచ్చిన ’ప్రేమ’ పాట ఇదొక్కటే!)

-సినిమా టైటిల్స్ సమయంలో – నటీనటుల పేర్లు వేస్తూ, ఒక దగ్గర మీ … జంట అని రాసి మధ్యలో సుత్తి బొమ్మ పెట్టేరు నవ్వొచ్చింది. అలాగే, ఈ సినిమాలో వేలు వీరభద్రరావుకి మేకులు దించడం – రోల్ రివర్సల్ బాగుంది.

నచ్చని సంగతులు మరియు పిడకలవేట:

-ఈసినిమాకి సుత్తి ద్వయం అనవసరం అనిపించింది. ఏదో హాస్యం కావాలి కనుక పెట్టినట్లుంది. అంతమటుకు బానే ఉంది కానీ, చివరాఖర్లో ’ఈగొడవకి కారణం మనమని తెలిస్తే, మనల్ని బ్రతకనివ్వరు’ అనుకుని సుత్తివేలు ఊరు వదలాలనుకుంటున్నట్లు చూపడం అనవసరం ఏమో అనిపించింది. ఒక కామెడీ ట్రాక్ గా అంతా బానే ఉంది కానీ, ఈ సినిమాలో భాగంగా నాకేమిటో అంత నచ్చలేదు.

-ఇక ’ఏది మతం …’ పాట సోమయాజులు, ఇతర ముస్లిం సోదరులు ఈ అసలు ఊర్లోకొచ్చేసి ఎలా పాడారో ఏమిటో. అప్పుడు కథ ప్రకారం వీళ్ళంతా చెరువుదాటి ఈవలి తీరానికి రాకూడదు కదా?

-తులసి ప్రియుడి పాత్రకు ఆ కుర్రాడు కాక ఎవర్నో పెట్టి ఉండాల్సింది.

-ఎందుకోగానీ, జంధ్యాల గారు పాటల చిత్రీకరణపై అంత శ్రద్ధ పెట్టరనిపిస్తుంది. ఆ కుర్రాడు (పైలైను వాడు) – వాడికి చేతకానప్పుడు వాడి చేత డాన్సులూ అవీ వేయించి ఎందుకు మన ప్రాణాలు తీయడం – అని చిరాకేసింది (ఏమిటో లెండి, అతన్ని తల్చుకుంటేనే నచ్చట్లేదు నాకు!!) పాటల ఐడియాలు బానే ఉన్నా – చిత్రీకరణ నచ్చలేదు నాకు. సంగీతం వినసొంపుగానే ఉండింది.

-ఇక సినిమాని గుమ్మడి-సోమయాజులు ల మరణ దృశ్యంతో ఆపేసి ఉండాల్సిందనిపించింది. మళ్ళీ మన రాజేషు ఆవేశపడి జనాల్ని ఆవేశపెట్టే మాటలనడం – అనవసరం ఏమో. (మన్లోమన మాట -నాకు ఇతగాడు కూడా పెద్దగొప్పగా అనిపించలేదు)

కొన్ని డైలాగులు:

“”వెళ్ళుబాబూ వెళ్ళు. మందిస్తారు. వెళ్ళి నీ అదృష్టాన్ని పరీక్షించుకో” - సుత్తివేలు వద్ద మందు తీస్కోడానికి వచ్చిన వ్యక్తితో వీరభద్రరావు

సుత్తివేలు “సుత్తి” మొదలు పెట్టగానే వీరభద్రరావు: “దించకండి. మెదడులో మేకులు దించకండి…” అంటాడు. ఇంతలో, ఒక పేషంటు అరుస్తాడు మందుకోసం. దానితో ఇతను: “బాబూ, మేకలా అరిచి, మేకుల బారినుంచి కాపాడావు..” అంటాడు.

“మా ముందు తరం వాళ్ళు చెప్పిన మాట నిజంకాదని తెలిసినా అబద్ధమనలేము. మీ తరం వారు చెప్పిన మాట అబద్దం కాదని తెలిసినా నిజమనలేము” -తరాల అంతరం గురించి గుమ్మడి డైలాగ్.

“ఎక్కడున్నాడయ్యా దేవుడు? ఉన్నాడనుకున్నవాడి మనసులోనూ, లేడనుకున్న వాడి మాటలోనూ ఉన్నాడు దేవుడు”

“’రహీం శారదా అని పెరెట్టాడా?” - గుర్రానికి రహీం శారద అని పేరుపెట్టడం గురించి గురవయ్య వ్యాఖ్య.

“తూ ఆకే ఖానా ఖావో రే..” సినిమా మొదట్లో సోమయాజుల్ని వాళ్ళమ్మ (ఆవిడ పేరు గంగారత్నం ట, వికీ చెప్పింది) పిలిచే పద్ధతి – నాకు తెగ నచ్చేసింది. నవ్వుకుంటూనే రాస్తున్నా ఈ వాక్యం కూడా.

“శివుని జటను వెలిసినది..మా జెండా నిలిపినదీ…ఒకటే నెలవంక
ఇక మన చూపులేల నేలవంక…” (ఏది మతం, మనకేది హితం – పాటలోని వాక్యం)

- మీరెవరన్నా చూడకుంటే తప్పక చూడండి. మన సినిమా దురదృష్టం – ఈసినిమాని అప్పట్లో ప్రేక్షకులు ఆదరించలేదట!! ఎందుకని ఈ సినిమా ఎక్కువ మందికి తెలీకుండా పోయిందో మరి! పులగం చిన్నారాయణ గారి ’జంధ్యామారుతం’లో కూడా ఈపుస్తకాన్ని గురించి ఎక్కువ రాయలేదనుకుంటాను… (నేను పొరబడి ఉండవచ్చు. ఆ పుస్తకం చివరిసారి చూసి చాలారోజులైంది).

రన్నింగ్ కామెంట్రీ-మార్చి 7 2010

2010-03-07T13:00:48Z

ఇండిపెండెంట్ సినిమా
ఇండీ ఫిల్మ్ మేకరవుదామని కలలు కంటున్న ఒక ఔత్సాహిక ఫిల్మ్ మేకర్ విషాద గీతం, “ఇండిపెండెంట్ ఇండియా లో ఇండిపెండెంట్ సినిమా కరువాయనే….”

అసలు ఇండిపెండెంట్ సినిమా గురించి మాట్లాడం మొదలుపెడతేనే మనం చలన చిత్ర చరిత్ర లోతుల్లోకి వెళ్ళాలి. అందరికంటే ముందు మనందరికీ తెలిసిన ఒకాయన గురించి మాట్లాడాలి. ఆయన పేరు థామస్ ఎడిసన్. ఔను మనందరం చిన్నప్పుడు సైన్స్ పుస్తకాల్లో ఈయన గురించి చదివి ఆయన మీద చాలా గౌరవం పెంచేసుకున్నాం కూడా. కదా? అసలు ఇండిపెండెంట్ సినిమా ఆవిర్భావం ఈయన వల్లనే జరిగింది; అంటే ఈయన సపోర్ట్ చేయడం వల్ల కాదు ఈయన ఇండిపెండెంట్ సినిమాని oppose చెయ్యడం వల్ల.

ఇంతకీ కథేమిటంటే, motion picture camera ని రూపొందించిన Edison మరీ అంత మంచోడేమీ కాదు. అంటే చెడ్డోడని కాదు. ఒక బిజినెస్ మ్యాన్ అంతే. మొదట్లో ఎవరు సినిమా తీయాలన్నా ఈయన కు రాయల్టీ కట్టనిదే (Motion Picture Camera పేటెంట్స్ ఈయన దగ్గరున్నాయి కాబట్టి) కుదిరేది కాదు. ఎంత నిజమో తెలియదు గానీ అలా కట్టని వాళ్ళను రౌడీలతో కొట్టిచ్చి సొమ్ము వసూలు చేపించే వాడట. ఈయన బాధ భరించలేక సినిమా జనాలు ఈయనకి దూరంగా (అప్పట్లో ఎడిసన్ న్యూ జెర్సీ లో ఉండేవాడు) హాలీవుడ్ కి పారిపోయి ఆయనకి దొరక్కుండా సినిమాలు తీయడం మొదలు పెట్టారట. అయితే ఆ తర్వాత కోర్టు ఎడిసన్ కి చెందిన కంపెనీ సొమ్ము వసూలు చెయ్యరాదంటూ తీర్పునివ్వడంతో ఈ గొడవ తీరింది. కానీ ఇక్కడే కథ మరో మలుపు తిరిగింది.

ఎడిసన్ ధాటికి హాలీవుడ్ పారిపోయిన ఫిల్మ్ మేకర్స్ అక్కడ స్టూడియో సిస్టం కు పునాదులు వేశారు. ఎడిసన్ ఆధిపత్యం నుంచి పారిపోయొచ్చిన వాళ్ళు స్థాపించిన స్టూడియోలు (MGM, Paramount Pictures, RKO, Warner Bros., and Twentieth Century Fox etc) కొన్నాళ్ళకు ఎటువంటి ఆధిపత్యం సాధించాయంటే ఒక టైంలో హాలీవుడ్ లో సినిమా తీయాలంటే వీళ్ళే తీయాలి లేదంటే సినిమా తీయడం అసాధ్యం అయ్యేది. అంటే కథ మళ్ళీ మొదటికొచ్చింది. ఒకరి ఆధిపత్యం పోయి మరొకరి ఆధిపత్యం వచ్చింది.

ఇలాంటి తరుణంలో Mary Pickford, Charlie Chaplin, Walt Disney, Orson Welles, Samuel Goldwyn, David O. Selznick, Alexander Korda, మరియు Walter Wanger లతో కూడిన ఒక బృందం Society of Independent Motion Picture Producers అనే సంస్థను నెలకొల్పారు.ఈ సంస్థ ద్వారా Independent నిర్మాతల తరుపున పోరాడి చివరకు హాలీవుడ్ స్టూడియోస్ సినిమా థియేటర్లపై చేస్తున్న గుత్తాధిపత్యానికి తెరదించారు. ఇక్కడితో హాలివుడ్ స్టూడియోల స్వర్ణయుగం మగిసింది.

పూర్తిగా కాకపోయినా 1950 ల నుంచీ హాలీవుడ్ లో ఇండిపెండెంట్ సినిమా సాధ్యమైంది. అదే సమయంలో వచ్చిన ఫ్రెంచ్ న్యూ వేవ్ సినిమాలు, అప్పటి సామాజిక, రాజకీయ పరిస్థితులు హాలీవుడ్ లో చిన్న బడ్జెట్, ఇండీ సినిమాలకు అవకాశం కల్పించాయి. 1950 ల నుంచీ వచ్చిన హాలీవుడ్ ఇండిపెండెంట్ సినిమా గురించి చెప్పుకోవాలంటే పుస్తకాలే రాయొచ్చు. అయితే independent సినిమా గురించి మాట్లాడేటప్పుడు సన్ డాన్స్ ఫిల్మ్ ఫెస్టివల్ గురించి మాత్రం ప్రస్తావనకు వచ్చి తీరాల్సిందే. నేటికీ ఇండిపెండెంట్ ఫిల్మ్ మేకర్స్ కి సర్గం లాంటిదీ చలనచిత్రోత్సవం. ఇక ప్రస్తుత పరిస్థితి చూస్తే (అదీ paranormal activity తర్వాత) అమెరికా లో సినిమా తీస్తానంటే ఆపేవాళ్ళెవరు అనిపిస్తుంది.

అది అమెరికా కథ.

మరి మన కథ ఏంటి?

మనది హాలీవుడ్ కాదు టాలీవుడ్ కాబట్టి మన కథ వేరు. ఇక్కడ హాలీవుడ్ లో లాగా ఆధిపత్యం అంటూ చేసిన స్టూడియోలు మనకు లేవనే చెప్పాలి. కాకపోతే ఈ మధ్య చిన్న సినిమాలకు థియేటర్లు అందుబాటులో లేకుండా చేస్తున్నారని ఒక complaint ఉంది. అయితే మన దగ్గర చిన్న సినిమా అంటే independent సినిమా అని అర్థం కాదు. మన సిస్టం ని హాలీవుడ్ తో పోల్చలేము కానీ ఇక్కడ పెద్ద నిర్మాత తీసిన చిన్న నిర్మాత తీసినా అందరి విధానం ఒక్కటే. చిన్న బడ్జెట్ తో తీస్తున్నాం కదా అని హాలీవుడ్ లేదా మరేదైనా దేశానికి సంబంధించిన independent సినిమాలలాగా innovative గా సినిమాలు తీయడం మనం చేయటం లేదు.

ఉదాహరణకు మన సినిమాలో హీరో వాళ్ళ ఇంట్లో ఒక సీన్ ఉందనుకోండి. పెద్ద బడ్జెట్ సినిమా అయితే బాగా ఖర్చుపెట్టి హీరో ఇంటిని కోసం ఒక భారీ సెట్టింగ్ వేస్తే, చిన్న బడ్జెట్ సినిమా అయితే అంత భారీ కాకపోయినా అందులో సగం సైజులోనైనా ఉండే ఇంటిని అద్దెకు తీసుకుంటారు. ఈ విధంగా మన దగ్గర చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలు, భారీ బడ్జెట్ సినిమాలు ఉన్నాయి కానీ ఇండిపెండెంట్ సినిమాలంటూ లేవనే చెప్పాలి.

అసలింతకీ ఇండిపెండెంట్ సినిమా అంటే ఏంటి? ఒక సినిమాని independent సినిమాగా ఎలా qualify చేస్తాము? చిన్న బడ్జెట్ సినిమాలకు independent films కి తేడా ఏంటి? Independent cinema ల వల్ల లాభాలేంటి? లాంటి విషయాలు ఆలోచిస్తే…

Independent సినిమా అంటే సాధారణంగా హాలీవుడ్ లోని స్టూడియోల సపోర్ట్ లేకుండా బయటవాళ్ళెవరో తక్కువ బడ్జెట్ తో తీసిన సినిమా. అంత మాత్రానా ప్రతి లోబడ్జెట్ సినిమా ఇండిపెండెంట్ సినిమా కానవసరం లేదు. ఎందుకంటే…

In order to be considered independent, less than half of a film’s financing should come from a major studio. Independent films are sometimes distinguishable by their content and style and the way in which the filmmakers’ personal artistic vision is realized. Usually, but not always, independent films are made with considerably lower budgets than major studio films. Generally, the marketing of independent films is characterized by limited release designed to build word-of-mouth or to reach small specialty audiences.

కాబట్టి ఇండిపెండెంట్ సినిమా అనడానికి ముఖ్యం బడ్జెట్ ఒక్కటే కాదు. దానికంటే ముఖ్యమైనది content, style మరియు దర్శకుని artistic vision. మన లో బడ్జెట్ సినిమాల్లో లోపించేవి ఇవే. ఒక విధంగా చెప్పాలంటే మన లో బడ్జెట్ సినిమాలు ’poor’ imitation of big budget films అని చెప్పొచ్చు.

సో అదన్న మాట ఇండిపెండెంట్ సినిమా కథ.

అంటే “”ఇండిపెండెంట్ ఇండియా లో ఇండిపెండెంట్ సినిమా కరువాయనే….” అని అనుకోనక్కర్లేదు. 70 ల్లో వచ్చిన ప్యారలల్ సినిమా లో చాలా వాటిల్లో ఇండిపెండెంట్ సినిమా ఛాయలు కనిపిస్తాయి. మరి తెలుగులో…?

తెలుగులో ప్రత్యేకంగా independent సినిమాలు అనగలిగే సినిమాలు గుర్తు రావటం లేదు కానీ వంశీ సినిమాల్లో ఆ ధోరణి (తక్కువ బడ్జెట్, personal artistic vision, style మరియు content లాంటి విషయాల ద్వారా) వెల్లడవుతుంది.

ఏమాయ చేశావె-Independent Cinema

అసలీ ఇండిపెండెంట్ సినిమా గురించి రాయడానికి కారణం ఈ మధ్యన చూసిన ఏమాయ చేశావె అనే సినిమా. ఈ సినిమా కృష్ణ గారి కూతురు మంజుల నిర్మించింది కాబట్టి independent సినిమా అనలేమంటే నేను చెప్పలేను కానీ ఈ సినిమా మన తెలుగులో వచ్చిన independent సినిమాకి ఒక మంచి ఉదాహరణ అని చెప్పొచ్చు. ఈ సినిమా మొత్తంలో దర్శకుని personal artistic vision తప్పక తెలుస్తుంది. దీన్ని ఇండిపెండెంట్ సినిమా అనడానికి అదొక్కటే కారణం కాదు.

ఈ సినిమాలో లొకేషన్లు చూడండి. దాదాపుగా అన్ని తెలుగు సినిమాలూ ఒకేలా ఉంటాయి. అవే పెద్ద పెద్ద ఇల్లు. అన్ని సినిమాల్లో రొటీన్ అన్నలు, వదినలు, అమ్మ, నాన్న, తాతయ్య. లైటింగ్, మేకప్, ఎడిటింగ్ అన్నీ కూడా అన్ని సినిమాల్లోనూ ఒకేలా ఉంటాయి. వీటన్నింటికీ దూరంగా మనం ఏదైనా కాలనీ లోనుంచి వెళ్తుండగా కనిపించే independent house దగ్గర సినిమాలో చాలా భాగం, జూబ్లీ హిల్స్ రోడ్స్ మీద ఇంకొంత భాగం, కెఫె లో కాస్తా భాగం ఇలా రియలిస్టిక్ లొకేషన్స్ లో సినిమా తీయడం ద్వారా ఈ సినిమాని చాలా లో బడ్జెట్ లో పూర్తి చెయ్యగలిగారని విన్నాను. లో బడ్జెట్ కాబట్టి ఎక్కడో దగ్గర తీయడం వేరు. సినిమాకి అవసరమైన లోకేషన్స్ ఎన్నుకుని బడ్జెట్ తగ్గించడం వేరు. మీరు ఈ సినిమా గమనించినట్టయితే సినిమాలో (ఎప్పుడో ఒక్కసారి తప్పితే) ఇంట్లో జరిగే సన్నివేశాలే తీయలేదు దర్శకుడు. అలాంటి independent house లో షూట్ చెయ్యాలంటే ఉండే ఇబ్బందులు తెలుసు కాబట్టే జనాలు భారీ బంగ్లాలో ఇల్లు సెట్టింగ్ వేస్తారు. దాంతో తడిసి మోపెడవుతుంది. గౌతం మీనన్ తెలివిగా అసలు ఇంటి లోపల షూట్ చెయ్యాల్సిన అవసరమే రాకుండా చేసుకున్నాడు. అలా ఈ సినిమాలో గమనిస్తే చాలా విషయాల్లో compromise కాకుండా రిచ్ గా కనిపిస్తూనే తెలివిగా చేసిన సీన్స్ చాలానే ఉన్నాయి. అందుకే independent సినిమాకి ఇది ఒక మంచి ఉదాహరణ అనుకుంటున్నాను.

ఆ మాటకొస్తే ఈ మధ్య వచ్చిన Rocket Singh అనే సినిమా కూడా ఇదే కోవలోకి వస్తుందనుకుంటాను. ఈ సినిమాని ఇండీ ఫిల్మ్ అని ఎందుకంటున్నానో తెలుసుకోవాలంటే ఈ వ్యాసం చదవండి.

మొదటి సినిమా – కె. విశ్వనాథ్

2010-03-07T04:54:08Z

నవతరంగం పాఠకులకు నమస్కారం. ఈ వారం నుంచి నవతరంగంలో ’మొదటి సినిమా’ అనే మరో కొత్త శీర్షిక ప్రవేశ పెట్టబోతున్నందుకు సంతోషంగా ఉంది. ప్రముఖ వెబ్ పత్రిక కౌముది సౌజన్యంతో నడిచే ఈ శీర్షిక మన రాష్ట్రంలోని వివిధ దర్శకులు తాము రూపొందించిన మొదటి సినిమా గురించి, అప్పటి వరకూ జరిగిన జీవనప్రయాణం గురించి తెలియచేస్తారు. ఈ వ్యాసాలు ఔత్సాహిక దర్శకులకు ఎంతో ఉపయోగకరంగానూ, సాధారణ పాఠకులకు ఆసక్తికరంగానూ ఉంటాయని ఆశిస్తున్నాము. ఈ వ్యాసాలు ఇక్కడ ప్రచురించే వీలు కలిగించిన కిరణ్ ప్రభ గారికి ధన్యవాదాలు.

నా పూర్తి పేరు కాశీనాథుని విశ్వనాథ్. నాన్నగారు కాశీనాథుని సుబ్రహ్మణ్యం గారు. అమ్మగారు కాశీనాథుని సరస్వతీ దేవి గారు. మేము ముగ్గురం సంతానం. నేను పెద్దవాడిని. నాకు ఇద్దరు చెల్లెళ్ళు. శ్యామలా దేవి, గిరిజా దేవి. మా స్వగ్రామం గుంటూరు జిల్లా, రేపల్లె తాలూకాలోని ’పెదపులివర్రు’ అనే గ్రామం. మా తాతగారు పరమ నిష్ఠాగరిష్టుడు. మనదేశానికింకా స్వాతంత్ర్యం రాక ముందు జరిగిన సంఘటన. తాతగారు కాంగెస్ వాలంటీర్లకి భోజనం పెట్టారనే నెపంతో బ్రిటిష్ వాళ్ళు ఆయన్ని అరెస్టు చేసి జైలులోపెట్టారు. అందుకు నిరసనగా జైలులో ఉన్నంతకాలం భోజనం ముట్టకుండా కేవలం కొబ్బరినీళ్ళతోనే బ్రతికిన అభ్యుదయవాది. అలాంటి తాతగారికి మనవడిగా పుట్టినందుకు నేను చాలా గర్విస్తున్నాను. వారి సద్గుణాలు అంతగా నాకు అబ్బకపోయినా ఇలాంటి సమయంలో వారిని గుర్తు చేసుకోవడం చాలా ముఖ్యమైన విషయం.

నా బాల్యం. ప్రాథమిక విద్య పెదపులివర్రులోనే గడిచినా ఆ ఊర్లో ఎక్కువరోజులు నివసించలేదు. అక్కడినుంచి మా నివాసం విజయవాడకి మారింది. అది ఎలా జరిగిందంటే – మా ఊరికే చెందిన సముద్రాల రాఘవాచార్యులు గారు (సీనియర్ సముద్రాల) అప్పటికే మద్రాసులో వాహినీ ప్రొడక్షన్స్ లో ఆస్థాన రచయితగా పనిచేస్తున్నారు. వారు నిర్మించిన దేవత, సుమంగళి, పోతన మొదలైన చిత్రాలకి అప్పటికే రచన చేసి ఉన్నారు. వారి మూలంగా మా నాన్నగారికి విజయవాడలో వాహినీ ప్రొడక్షన్స్ కి రీజినల్ మేనేజర్ గా ఉద్యోగం వచ్చింది. అందువల్ల మా కుటుంబం అంతా విజయవాడకి షిఫ్ట్ అయ్యింది. నా హైస్కూలు విద్య అంతా విజయవాడలోనూ, కాలేజీ గుంటూరు హిందూకాలేజీ, ఎ.సి కాలేజీల్లోనూ జరిగింది. నేను బి.ఎస్సీ డిగ్రీ చేశాను. అప్పటికే మద్రాసులో బి.ఎన్.రెడ్డి గారు వాహినీ స్టూడియోస్ నిర్మిస్తున్నారు కొత్తగా. సౌత్ ఈస్ట్ ఏసియా లో అధునాతన సౌకర్యాలతో తయారౌతున్న ఆ స్టూడియో ఎప్పుడూ వార్తల్లో విశేషంగా ఉండేది. డిగ్రీ అయ్యాక నేను ఎక్కడో ఒక చోట ఉద్యోగం చెయ్యాలి. మా మేనమామ గారి సలహాపై నాన్నగారు నన్ను మద్రాస్ వాహినీ స్టూడియోలో సౌండ్ విభాగంలో రికార్డిస్ట్ గా చేర్పించారు. ఆ విధంగా జీవనోపాథికోసమే చిత్రరంగ ప్రవేశం చేశానే తప్ప చిన్నప్పటినుంచీ నాకేదో కళాదృష్టి ఉందనీ, పెద్ద దర్శకుడ్నయిపోవాలని కలలు కనే వాడ్ననీ చెప్పలేను. మా అంకుల్ ప్రోత్సాహం వల్లనే ఒక టెక్నీషియన్ గా నా సినీ జీవితం మొదలుపెట్టాను.

బి.యన్.రెడ్డి గారి శిక్షణ ప్రకారం, స్టూడియోస్ లో చేరిన ప్రతి టెక్నీషియనూ కెమెరా, ప్రొజెక్షన్ ఆపరేషన్, లేబొరేటరీ…ఇలా ప్రతి విభాగంలోనూ కనీసం ఆర్నెల్లయినా పని చేయాలి. అప్పట్లో వాహినీ స్టూడియోలో ఎలా ఉండేదంటే నిర్మాతలు మిగతా విభాగాల టెక్నీషియన్లని ఎక్కడ నుంచి తెచ్చుకున్నా, ఆడియో విభాగం మాత్రం స్టూడియోకి సంబంధించిన వారినే వాడుకునే వాళ్ళు. ఇందువల్ల వాహినీ నిర్మాణమైన అనేక చిత్రాలకి సౌండ్ రికార్డిస్ట్ గా పనిచేసే అవకాశం లభించింది. బి.ఎస్.రామకృష్ణారావు గారు, కె.వి.రెడ్డి గారు, బి.ఎన్.రెడ్డి గారు, తాతినేని ప్రకాశరావు గారు, ఆదుర్తి సుబ్బారావు గారు లాంటి ప్రముఖ దర్శకుల సినిమాలకి పనిచేసే అవకాశం వచ్చింది. అలానే తెలుగు, తమిళ సినిమాలకి రెండింటికీ కూడా పనిచేసే వాడిని. ఈ క్రమంలో ఆదుర్తి సుబ్బారావు గారితో నాకు కాస్త ఎక్కువ అనుబంధం ఏర్పడింది.

సౌండ్ రికార్డిస్ట్ గా ఉంటున్నప్పటికీ సినిమాల్లోని మిగతా విభాగాల గురించీ, ముఖ్యంగా దర్శకత్వ శాఖలో నాకున్న ఆసక్తినీ, నా క్రియేటివిటీని గమనించిన ఆదుర్తి సుబ్బారావు గారు తన సినిమాలకి స్క్రిప్టు అసిస్టెంటు గానూ, అసోసియేట్ గానూ పనిచేసే అవకాశాన్ని ఇచ్చారు. మూగమనసులు, తేనే మనసులు లాంటి అనేక సినిమాలకి సుబ్బారావు గారి వద్ద దర్శకత్వ శాఖలో పనిచేశాను. కొన్ని సినిమాలకి రెండో యూనిట్ దర్శకుడిగా కూడా పనిచేశాను. అప్పుడే నన్ను గమనించిన అక్కినేని నాగేశ్వరరావు గారు ’మీరు మా ఆన్నపూర్ణా సంస్థలోకి వచ్చేసెయ్యండి. ఒకటి రెండు సంవత్సరాలు దర్శకత్వశాఖలో పనిచెయ్యండి. తొందరలోనే సొంతంగా దర్శకత్వం చేసే అవకాశం ఇస్తాము’ అని నన్ను అహ్వానించారు. ఆ విధంగా వాహినీ స్టూడియోలో సౌండ్ రికార్డిస్ట్ వృత్తినుంచి అన్నపూర్ణా పిక్చర్స్ లో దర్శకత శాఖకి మారడానికి అక్కినేని గారే ప్రధాన కారణం. అక్కడినుంచీ వారు నిర్మించిన చదువుకున్న అమ్మాయిలు, వెలుగు నీడలు, ఇద్దరు మిత్రులు, డాక్టర్ చక్రవర్తి మొదలైన సినిమాలకు అసోసియేట్ గా పనిచేశాను.

అన్నమాట ప్రకారమే వారు నిర్మించే ’ఆత్మగౌరవం’ సినిమాకి నాకు సొంతంగా దర్శకత్వం వహించే అవకాశం ఇచ్చారు. యద్దనపూడి సులోచన రాణి గారు, గొల్లపూడి మారుతీ రావు గారు కథనందించగా గొల్లపూడి మారుతి రావు గారు, భమిడిపాటి రాధాకృష్ణ గారు కలిసి సంభాషణలని అందించారు. అది ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వం నుండి నంది బహుమతిని అందుకుంది….

ఇదండీ మొదటి సినిమా వరకూ జరగిన నా అతి సాధారణ సినిమా ప్రయాణం.

———————

ఆత్మగౌరవం

- ’స్వర్ణయుగంలో అన్నపూర్ణ’ పుస్తకం నుంచి సేకరణ

ఆత్మగౌరవం చిత్రం ద్వారా అన్నపూర్ణ సంస్థ మరో ప్రతిభావంతుడైన దర్శకుణ్ణి పరిచయం చేసింది. ఆయనే కె.విశ్వనాథ్. అన్నపూర్ణ సంస్థలో పని చేసిన మూడవ దర్శకుడు ఈయన. వరుసగా మూడు చిత్రాలకు అసోసియేట్ గా ఆదుర్తి దగ్గర పని చేశాక, నాలుగవ చిత్రానికి డైరెక్టరుగా ’డాక్టర్ చక్రవర్తి’ కి సారథ్యం వహించాల్సిన విశ్వనాథ్ – అప్పట్లో తన అధైర్యాన్ని వ్యక్తం చేయడం వల్ల – దాన్ని కూడా ఆదుర్తే డైరెక్ట్ చేయడం జరిగింది. అన్న మాట తప్పని అన్నపూర్ణా అధినేతలు – ’ఆత్మగౌరవం’ సినిమాని డైరెక్ట్ చెయ్యమని మళ్ళీ విశ్వనాథ్ ని కోరారు. ఆ బాధ్యతను ఆయన సంతోషంగా స్వీకరించారు.

“ఇక ఎలాంటి కథ చేయాలి” – అనే విషయం చర్చనీయాంశమైంది.

“ఇంతవరకూ ఫ్యామిలీ డ్రామా తో కూడిన సెంటిమెంట్ సినిమాల్నీ – సీరియస్ చిత్రాల్నీ తీశాం కనుక – కొత్తదనం కోసం ఇప్పుడు కాలేజీ స్టూడెంట్స్ తో ఫుల్ లెంగ్త్ రొమాంటికి కామెడీ తీస్తే బావుంటుంది” అన్నారు మధుసూదన రావు.

ఆ ఆలోచన విశ్వనాథ్ కీ నచ్చింది.

వెంటనే యద్దనపూడి సులోచనారాణితో కథా చర్చలు ప్రారంభమయ్యాయి. అనుకున్న దానికంటే బాగా వచ్చింది. కథ లోని పాత్రలన్నీ కామెడీకి ఒదిగిపోయే విధంగా – సన్నివేశాలు సమకూరాయి.

హాస్య భరితమైన నాటకాలు రాయడంలో ఆరితేరిన గొల్లపూడి మారుతీరావుకి సంభాషణలు రాసే బాధ్యతను అప్పగించారు. అప్పట్లో మారుతీరావు హైదరాబాదు రేడియో స్టేషన్లో ట్రాన్స్ మిషన్ ఎగ్జిక్యూటివ్ గా పనిచేసే వారు. సాధారణంగా సినిమా సంభాషణలు ప్రశాంతమైన గెస్ట్ హౌస్ లోనో, ఫైవ్ స్టార్ హోటల్ గదుల్లోనో రూపు దిద్దుకుంటాయి. కానీ ఆత్మగౌరవం చిత్రానికి సంభాషణలు హైదరాబాద్ పబ్లిక్ గార్డెన్స్ లోని చెట్ల నీడన, పచ్చిక బయళ్ల పైన మొలకెత్తాయని చెప్పాలి.

నాటకాలలో పాత్రోచితమైన సంభాషణలు రాయడంలో సిద్ధహస్తుడైన మారుతీరావు, సినీ మీడియాని సులువుగానే అవగాహన చేసుకుని ఆత్మ గౌరవం చిత్రానికి సంభాషణలు చక్కగా రాశారు.

ఇక చిత్ర నిర్మాణ విషయానికొస్తే – తొలిసారిగా దర్శకత్వపు బాధ్యతలు చేపట్టిన విశ్వనాథ్ కి నటీనటులనుంచి చాలినన్ని కాల్ షీట్స్ తీసుకునే విషయం లోనూ – ఫిలిం నెగటివ్ విషయంలోనూ పూర్తి స్వేచ్ఛనిచ్చాడు మధుసూదనరావు. అంతకుముందు అన్నపూర్ణలో పనిచేసిన విశ్వనాథ్ – ఎంతో సృజనాత్మకతను సంపాదించుకున్నారనీ – ఆదుర్తి వద్ద శిష్యరికం చేయటం వల్ల ’టెక్నికల్’ గా చిత్రాన్ని బాా తీయగలరనీ మధుసూదన్ రావు గారి విశ్వాసం.

స్వతహాగా సౌండ్ ఇంజనీర్ కావడం వల్ల దర్శకులు విశ్వనాథ స్వయంగా దగ్గరుండి పాటల్ని చక్కగా రికార్డ్ చేయించారు. పాటలన్నీ పాపులర్ అయ్యి ఈ చిత్రం మ్యూజికల్ గా కూడా హిట్టయింది.

సహజ వాతావరణాన్ని కన్నులకి కట్టేలా చూపించాలన్న లక్ష్యంతో – ఈ చిత్రం ఔట్ డోర్ దృశ్యాల్ని మొత్తం హైదరాబాద్ పరిసరప్రాంతాల్లోనూ, రామప్ప సరస్సు, దేవలయం దగ్గరా, డిండీ ప్రాజెక్ట్ ప్రాంతంలోనూ చిత్రీకరించారు. స్థానికంగా ఉన్న నటీనటులకూ, సాంకేతిక నిపుణులకూ ఈ చిత్రంలో అవకాశాలిచ్చి ప్రోత్సాహించారు.

1966 మార్చి 18 న విడుదలైన ఆత్మగౌరవం శతదినోత్సవ చిత్రం కావడమే రాష్ట్ర ప్రభుత్వ నంది అవార్డుల్లో తృతీయ ఉత్తమ చిత్రంగానూ, ఉత్తమ కథా చిత్రం గానూ అవార్డులు అందుకోవడం విశేషం.

మొట్టమొదటి చిత్రంతోనే కె.విశ్వనాథ్ కి దర్శకునిగా మంచి పేరు వచ్చింది. పోను పోను కమర్షియల్ సినిమాని దృశ్యకావ్యంగా మలుచుకుంటూ కళాతపస్విగా నీరాజనాలందుకున్నారాయన!!

———————————

–కౌముది సౌజన్యంతో

సంవత్సరపు ఉత్తమ న్యాయవాది కధ

2010-03-06T16:10:05Z

నిఖార్సైన క్యూబన్ చుట్టలకు అగ్ని బీమా సాధ్యమా? చుట్టలను బీమా చేసి, ఆ చుట్టలను కాల్చి తాగితే బీమా డబ్బు వస్తుందా? సమాధానం అవును. ఆశ్చర్యంగా ఉందా? అయితే ఈ కధ చదవాల్సిందే మీరు.Charlotte , North Carolina: A lawyer purchased a box of very rare and expensive cigars, then insured them against, among other things, fire. Within a month, having smoked his entire stockpile of these great cigars and

రన్నింగ్ కామెంట్రీ-మార్చి 6 2010

2010-03-06T13:42:45Z

Avatar VS Dances with Wolves VS Emerald Forest

పది సంవత్సరాల క్రితం, అంటే ఇప్పట్లాగా ప్రపంచ సినిమాలు ఎక్కడంటే అక్కడ దొరక్క ముందు హైదరాబాదులో కేవలం సంగీత్, సాయికిశోర్ లాంటి థియేటర్స్ లో మాత్రమే విడుదలయ్యే ఇంగ్లీష్ సినిమాలను మిస్సవకుండా చూసే వాళ్ళకు ఎమరాల్డ్ ఫారెస్ట్ అనే సినిమా గురించి తప్పక తెలిసే ఉంటుంది. ఆ రోజుల్లో చూసిన అన్ని సినిమాల్లో ఇప్పటికీ ఎంతో vivid గా గుర్తుండిపోయే సన్నివేశాలు, పాత్రలు ఈ సినిమాలో ఉన్నాయి. అందుకే కాబోలు అవతార్ సినిమా మొదటి సారి చూసినప్పుడు వెంటనే నాకీ సినిమా గుర్తొచ్చింది. కానీ ఆ సినిమా పేరు మాత్రం నాకు సరిగ్గా గుర్తు రాలేదు. కాకపోతే ఆ సినిమా పేరులో Forest ఉందని మాత్రం బాగా గుర్తుంది. ఇంటికొచ్చి IMDB లో గూగుల్ లో వెతికాక ఆ సినిమా పేరు Emerald forest అని తెలిసొచ్చింది.

ఇంతకీ అవతార్ సినిమాకి ఎమరాల్డ్ ఫారెస్ట్ కీ సంబంధం ఏమిటంటే చాలానే ఉంది. కథా పరంగా రెండింటికీ కొట్టొచ్చినట్టు పోలికలు ఉన్నాయి. Environment protection అనే థీం మాత్రమే కాకుండా పాత్రల్లో కూడా పోలికలు కనిపిస్తాయి. నాకొచ్చిన ఈ అనుమానం ఇంకెవరికీ రాలేదేమిటబ్బా అని గూగుల్ వెతికితే అక్కడక్కడా నా లాంటి వాళ్ళున్నారని తెలిసింది.

ఉదాహరణకు గార్డియన్ పత్రికలో Andrew Pulver వ్రాసిన ఒక వ్యాసంలో “Why has so little attention been paid to the debt Avatar owes to John Boorman’s The Emerald Forest?” అని ప్రశ్నించారు. అలాగే నాలా అనుమానమొచ్చిన మరొకతను ఇక్కడ తన అనుమానాన్ని వ్యక్తం చేశాడు.

Are they both the same story told differently? Sigourney Weaver vs. Powers Booth? Correct me if I’m wrong, the love interest in Avatar is Nachiri and the love interest in Emerald Forest is Kachiri.

In my eyes, the difference is that Emerald Forest is based on a true story. Avatar is fantasy (albeit very good) and shows off animation technology.

అలాగే అవతార్ సినిమాను Dances with the wolves అనే సినిమాతో కూడా పోల్చిన వాళ్ళు కూడా ఉన్నారు. నిజానికి James Cameroon కూడా ఒక ఇంటర్యూలో “Yes, ‘Avatar’ is ‘Dances with Wolves’ in space. . .sorta” అన్నారు. అదే ఇంటర్వ్యూలో ఆయన Emerald Forest గురించి కూడా mention చేశారు.

Yes, exactly, it is very much like that. You see the same theme in “At Play in the Fields of the Lord” and also “The Emerald Forest,” which maybe thematically isn’t that connected but it did have that clash of civilizations or of cultures. That was another reference point for me. There was some beautiful stuff in that film. I just gathered all this stuff in and then you look at it through the lens of science fiction and it comes out looking very different but is still recognizable in a universal story way. It’s almost comfortable for the audience – “I know what kind of tale this is.” They’re not just sitting there scratching their heads, they’re enjoying it and being taken along. And we still have turns and surprises in it, too, things you don’t see coming. But the idea that you feel like you are in a classic story, a story that could have been shaped by Rudyard Kipling or Edgar Rice Burroughs.

అయితే ఇక్కడ చెప్పాలనుకున్న విషయం కేమరూన్ పైన పేర్కొన్న సినిమాలనుంచి అవతార్ సినిమా కథను కాపీ కొట్టాడని కాదు. అవతార్ సినిమా ముఖ్య లక్ష్యం సరికొత్త సాంకేతిక పరిజ్ఞానాన్ని effective గా ఉపయోగించుకుని ప్రేక్షకులకు సరి కొత్త అనుభూతిని అందచేయడం కాబట్టి కేమరూన్ అందరికీ అర్థమయ్యే universal గా acceptance ఉన్న కథను తెరకెక్కించారు. ఉదాహరణకు చలనచిత్ర ప్రక్రియలో సరి కొత్త సాంకేతిక నైపుణ్యాన్ని పరిచయం చేసిన Matrix సినిమా తీసుకుంటే అందులో కథేంటో ఇప్పటికీ అర్థం కాని వాళ్ళు చాలా మంది ఉంటారనుకుంటాను.

Avatar and Indian 3D films

అవతార్ సినిమాతో అందరి కళ్ళు 3D సినిమా మీదున్నాయి. తెలుగు లో మొదటి డిజిటల్ సినిమా తీసిన దర్శకుడు శివ, ’ఛూ మంతర్’ పేరుతో ఒక 3D సినిమా నిర్మించబోతున్నారట. అలాగే ఆలీబాబా-నలభై దొంగలు పేరుతో ఒక 3D animation సినిమా నిర్మాణం లో ఉందట. అలాగే రాం గోపాల వర్మ ఒక 3D హారర్ చిత్రం నిర్మించబోతున్నారని సమాచారం. ఇవన్నీ కాకుండా ముంబాయి లోని Crest animation studio నిర్మిస్తున్న Alpha & Omega అనే యానిమేషన్ చిత్రం త్వరలో ప్రపంచ వ్యాప్తంగా విడుదలకానుంది.

’పాతాభైరవి’ (3D-కలర్)

మొన్నీ మధ్యన వచ్చిన మాయాబజార్ (కలర్) గుర్తుంది గా. ’మాయాబజార్’ సినిమా రంగులద్దుకుని నిర్మాతలకు మంచి డబ్బులే చేసిపెట్టినట్టుంది. ఈ మధ్య పరిశ్రమలో చాలామంది ఏ బ్లాక్-వైట్ సినిమాకి రంగులద్ది మళ్ళీ వదులుదామా అని ఆలోచనలో పడ్డారు. ఏం చేస్తాం, కొత్తొక వింత అన్నారుగా. కొన్నాళ్ళకు దీని మీద కూడా మనసు పోతుంది. అప్పుడు నాలాంటోడెవరో వచ్చి ’మాయాబజార్ కి ఉత్తి రంగులే అద్దారు. నేనైతే పాతాళ భైరవి కి రంగులద్ది 3D లోకి మారుస్తాను’ అంటే ఏమంటారు? గ్యారంటీగా workout అయ్యే idea కదా? కానీ ‘రంగులద్దడమే పెద్ద పనంటే 2D సినిమాని 3D కి మార్చడం ఎలా? Impossible’ అనుకుంటున్నారా?

టెక్నాలజీ మారిపోతుంది. ఇంకో సంవత్సరంలో 2001, Space odyssey నో లేక మరేదైనా పాత హాలీవుడ్ సినిమా 3D లో మన ముందు ప్రత్యక్షం కాబోతుంది. అదీ కూడా ఈ 2D నుంచి 3D కి convert చేసే పనంతా మన దేశంలోనే జరగనుంది.

వివరాల్లోకెళ్తే….

Indian conglomerate Reliance ADA Group is partnering with a Los Angeles company to produce 3-D movies out of a new 1,000-person facility in Mumbai that will be the largest of its kind in the world.

Reliance and In-Three Inc. will convert 15 to 25 feature films per year from regular two-dimensional format to 3-D, the companies say. Reliance’s planned $40 million facility, which is scheduled to open in January, will house the 3-D operations along with other film services it already provides, such as post-production, visual effects and restoration of classics.

ఇప్పుడేమంటారు? ’పాతాభైరవి’ (3D-కలర్) అసాధ్యమంటారా?

ఇవీ ఈ రోజు రన్నింగ్ కామెంటరీ లో విశేషాలు. మళ్ళీ రేపు కలుద్దాం.

సీజన్స్-ఒక లఘు చిత్రం

2010-03-06T03:38:42Z

సంవత్సరం క్రితం ప్రకామ్య లో శ్రీనివాస్ అనే సభ్యుడు ఒక ప్రకటన చేశారు. అందులో తను తీయబోయే లఘు చిత్రానికి నేపధ్య సంగీతం అందించే వారు కావాలని ప్రకటించారు. ఆ ప్రకటనలో తన సినిమా కథ గురించి వివరించారు కూడా.

హైదరాబాద్ లోని ఒక లోకల్ రైల్వేస్టేషన్. పెళ్లయి, మూడునాలుగేళ్లయిన ఒక యువతి ఆఫీషు నుండి ఇంటికి వెళ్లడానికి స్టేషన్ కి వస్తుంది. ఆమెకు కాలేజి రోజులనాటి తన ప్రేమికుడు కనపడతాడు. చాలా రోజుల తర్వాత ఒకప్పటి తన మనసు ప్రతిబింబం కనపడడంతో కలిగిన ఉద్విగ్నత..కలుద్దామంటే మధ్యలో అడ్డు పడుతున్న ఎమోషనల్ గాప్.. ఇలా భావోద్వేగాలు ముప్పెరుగొంటే ఏమి చెయ్యాలో తెలియక అతనికి దూరంగా ఓ పక్కన కూర్చుంటుంది. ఆమెను పాత జ్ఞాపకాలన్నీ చుట్టుముడతాయి. అప్పట్లో తాము చేసిన అల్లరి, చిలిపిదనం అన్నీ గుర్తుకువస్తాయి. అలా అన్నీ గుర్తొచ్చేసరికి అతన్ని కలుద్దామని ముందుకెళుతుంది. కానీ కొన్ని అడుగులు వేసాక, కలవకూడదని నిర్ణయించుకొని వెనుదిరుగుతుంది. ఇంటికి వచ్చేస్తుంది. ఇంటిలో భర్త ఉంటాడు. తన లవ్-లైఫ్ లో ఉండే tanginess ని ఇప్పటి తమ భార్యా, భర్తల బంధంలో తేవడానికి ప్రయత్నిస్తుంది. సఫలమవుతుంది.

ఇదీ టూకీగా నేను చేస్తున్న మొదటి షార్ట్ ఫిల్మ్. దీనికి ఆడియో ట్రాక్ అందించే వారు కావాలి. మీకు గానీ, మీ ఫ్రెండ్సుకి గానీ ఆసక్తి ఉన్నట్లయితే సంప్రదించగలరు. ఫిల్మ్ నిడివి 5 నిమిషాలుంటుంది. డైలాగ్స్ ఉండవు. ఈ 5 నిమిషాలు ఒక సింగిల్ థ్రెడ్ లా మ్యూజిక్ ఉండాలి.
మొదటి సినిమా కావడం చేతనూ, నాకున్న కాస్టింగ్ పరిమితుల చేతనూ చాలా మూమూలు కధని ఎంచుకోవడం జరిగింది. ఔత్సాహికులైన నా స్నేహితులనే పెట్టి తీశాను. వారికీ యాక్టింగ్ కొత్తే. డిజిటల్ కామ్ తో తీశాను. ఎడిటింగ్ చేస్తున్నప్పుడు ప్రొడక్షన్ లో చాలా తప్పులు గమనించాను. వీడియో ఎడిటింగ్ పూర్తయింది (without the audio track). ఇంక ఆడియో ట్రాక్ వెయ్యడమే మిగిలింది. రెమ్యూనరేషన్ కొసం పెద్దగా పట్టించుకోకుండా మీరు బ్యాక్ గ్రౌండ్ స్కోరు చెయ్యాలని ఎక్సైట్ అయితే ఆ ఎక్సైట్మెంట్ ని మాత్రం ఖచ్చితంగా ఇవ్వగలను.
– శ్రీనివాస్, 99515 95773, కూకట్ పల్లి, హైదరాబాద్.

ఈ మధ్యనే శ్రీనివాస్ తన లఘు చిత్రం పూర్తయిందనీ, దానిని నవతరంగంలో ప్రదర్శించాలనీ కోరారు. అలాగే ఈ సినిమా గురించి కొన్ని వివరాలు తెలియచేశారు.

The film is shot with a digicam (Canon Powershot S5IS). The people acted in the film are my friends and they dont have any prior experience in acting. I took a simple concept to fit the limited resources available, wrote the screenplay, handled the camera and edited it using Premier Pro software on my desktop. The film has no dialogues. It is made with a small budget of Rs. 1000.

శ్రీనివాస్ రూపొందించిన ఈ మొదటి లఘు చిత్రం చూసి మీ అభిప్రాయాలు, సలహాలు తెలియచేస్తారని ఆశిస్తూ…’సీజన్స్’ మీకోసం…

రన్నింగ్ కామెంట్రీ-మార్చి 5 2010

2010-03-05T19:02:48Z

Film makers on Film makers week

‘లీడర్’ సినిమా గురించి ప్రకాష్ రాజ్:- దక్షిణ భారత చలనచిత్ర జగత్తులో ఈ వారాన్ని Film makers on Film makers week గా ప్రకటించొచ్చేమో. కొన్ని వారాల క్రితం విడుదలయిన ’లీడర్’ సినిమా చూసిన ప్రముఖ నటుడు, నిర్మాత ప్రకాష్ రాజ్ స్వచ్ఛందంగా ఈ సినిమాని ప్రమోట్ చెయ్యడానికి ముందుకొచ్చారు. అంతే కాదు ఈ సందర్భంగా ఏర్పాటు చేసిన ప్రెస్ మీట్ లో దర్శకుడు శేఖర్ కమ్ములను ఆకాశానికెత్తేశాడు. తన జీవితంలో చూసిన అత్యుత్తమ సినిమాల్లో ఒకటిగా ఈ సినిమాని కొనియాడాడు ప్రకాష్ రాజ్. ’మన తాతలు మన దేశాన్ని అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశమన్నారు. మన నాన్నలు మనది అభివృద్ధి చెందుతున్న దేశమని చెప్పారు. ఇప్పుడు మనమూ అదే మాట అంటున్నాం. రేపు మన పిల్లలకీ, వాళ్ళ పిల్లలకీ ఇదే మాట చెప్తాం. ఎప్పుడు మన దేశం అభివృద్ధి చెందిన దేశంగా పిలువబడేది’ అనే డైలాగ్ ని ప్రస్తావిస్తూ మనందరిలో ఉన్న ఆవేశాన్ని, ఉక్రోశాన్ని తన సినిమా ద్వారా శేఖర్ ఎంతో నిజాయితీగా లీడర్ సినిమా ద్వారా బయటకు తీసుకొచ్చారని ప్రకాశ్ రాజ్ అన్నారు. ఇరువర్ సినిమా ని లీడర్ తో పోల్చమన్నప్పుడు ఆయన మాటలివే-”ఇరువర్ ఒక కథ. లీడర్ ఒక విప్లవం. లీడర్ ఒక revolution, ఒక renaissance”.

అంతే కాదు ఇలాంటి వైవిధ్యమైన సినిమా కథలతో తనను సంప్రదిస్తే సినిమా తీసే అవకాశం కూడా ఇస్తానంటూ, లీడర్ సినిమా చూడడం ప్రతి తెలుగు వారి బాధ్యత అనీ తెలియచేసారు. మొత్తానికి లీడర్ సినిమాలో నటించని ప్రకాష్ రాజ్ ఆ సినిమా నచ్చి ప్రమోట్ చెయ్యడం అభినందించదగ్గ విషయం.

’విన్నయ్ తామ్డి వరువాయా’ సినిమా గురించి KB:- లీడర్ సినిమా విడుదలయిన వారం రోజులకి వచ్చిన సినిమా ’ఏం మాయ చేశావో’. ‘లీడర్’ సినిమాకి ప్రకాశ్ రాజ్ ఎలానో ఈ సినిమాకి K.బాలచందర్ అలా. తెలుగులో ’ఏమాయ చేశావే’ గా విడుదలయిన ఈ సినిమా తమిళంలో ’విన్నైతాండి వరువాయా’ గా విడుదలైంది. ఈ సినిమా చూసి నచ్చిన K. బాలచందర్ గౌతం మీనన్ కి ఒక లేఖ రాశారు. K.B లాంటి గొప్ప దర్శకుడిగా అంతగా నచ్చిన ఈ సినిమా గురించి ఆయన వ్రాసిన లేఖ ఇప్పుడు చాలా చోట్ల ప్రచురింపబడింది. ఈ లేఖ ఈ సినిమా ప్రచారానికి ఎంతగానో తోడ్పడిఉండొచ్చు.

ప్రకాశ్ రాజ్ లానే తనకు సంబంధం లేని సినిమా అయినప్పటికీ తోటి చలనచిత్ర కారుడి సినిమా చూసి నచ్చిందని పబ్లిక్ గా చెప్పడం అనేది నిజంగా ఎంతో అభినందించదగ్గ విషయం.

గౌతమ్ మీనన్ కు K.B వ్రాసిన లేఖ:

అరవిందన్ గురించి అదూర్: Film makers on Film makers విశేషాల గురించి చెప్పుకుంటూ మలయాళం సినిమా దర్శకుడు అదూర్ గోపాలకృష్ణన్ గురించి మర్చిపోలేము. ఒక విధంగా ఇది విశేషం కాదు విచారించ దగ్గ విషయం. ప్రముఖ వార్తా పత్రిక Outlook వారి కథనం- ’On his own electric poll’ ప్రకారం అడూర్ గోపాలకృష్ణన్ DD మలయాళం ఛానల్ కి ఇచ్చిన ఒక ఇంటర్వ్యూ లో మలయాళం సినిమా దర్శకుల్లో అత్యుత్తమమైన వారిగా భావింపబడే G. అరవిందన్ గారి సినిమలు ’శుద్ధ దండగ అనే అర్థం వచ్చేలా ఏదో మాట అన్నారట. ఈ కార్యక్రమం ప్రసారమయిన కాసేపటికి మలయాళ దేశం లోని అరవింద్ అభిమానులంతా అడూర్ పై విరుచుకు పడ్డారు. తప్పు తెలుసుకున్నారో ఏమో అడూర్ తనలాంటి మాటలాడలేదని కప్పి పుచ్చుకోవడం మొదలుపెట్టారు; తనలాంటి మాటలే మాట్లాడలేదని చెప్పారు. ఇంతలో ఆ టివి వాళ్ళు రికార్డ్ చేసిన original footage లో అదూర్ అలా నిజంగానే మాట్లాడడం తో అడూర్ మాటలకు విలువ తగ్గింది. వీటన్నింటికంటే ముఖ్యంగా అరవిందన్ మరణించిన 20 సంవత్సరాల తర్వాత ఆయన గురించి ఇలా తక్కువ చేసి మాట్లాడం సరైన పని కాదనే అన్పిస్తుంది.

Outlook వ్యాసం యొక్క సారాంశం:

It’s almost like watching Vinod Kambli gut-wrenching over boyhood friend Sachin Tendulkar. The world of Malayalam cinema has been agog for a few weeks now with the soap opera of its only Dadasaheb Phalke award winner, the well-known auteur Adoor Gopalakrishnan, choosing to question the artistic and cinematic merits of the work of his former buddy G. Aravindan, considered by film scholars like Chidanand Dasgupta to be “the Shakespeare of Indian cinema”. Aravindan has been dead and gone for almost 20 years now and this retrospective pooh-poohing of the man’s work and worth has compelled an anguished Malayali intelligentsia to speak up for the departed filmmaker.

Jayachandran Nair, editor of the respected current affairs weekly Samakalika Malayalam and self-confessed Aravindan loyalist, exclaims, “You need to be enormously ignorant to claim that Aravindan’s films have no value…and that is what Adoor seems to be publicly confessing about himself.”

The history of contemporary world cinema has had, at each of its significant moments, confrontation and dialogue between two contesting ideas of filmmaking. From the dialectical sparring over montage between Eisenstein and Pudovkin in early Russian cinema to that over gesture and ritual between Rossellini and Pasolini in Italian cinema or the one on structure and meaning between Godard and Bresson in French cinema, to our own squabbles over the dramatic-realist and the melodramatic modes between Ray and Ghatak, cinematic progress has ever needed such rows.

Unfortunately, in India, such creative ‘arguments’ narrowed down post-1970s to a standoff between those who went to film school and those who didn’t. In Malayalam cinema, in particular, this was to emerge as a frequent sore point. Adoor claims to be the voice of a band of filmmakers and technicians from Kerala who graduated from the Pune film institute. Adoor has been dismissive in the past about people who imagine they can just up and make a film. He has emphasised that the medium requires study, involvement, theory and method, and that those who follow the ‘spontaneous’ school of filmmaking are mere dabblers.

The present controversy broke with an innocuous news report in the Mathrubhumi daily in December. It said that in a programme called Thuranna Manassode (With an Open Heart) on DD Malayalam the previous day, Adoor, while conversing with prominent journalist R. Ajithkumar, had dismissed Aravindan’s films as being of little value. Adoor was quick to issue a denial. But the damage had been done. The rather volatile camps that had formed around the two filmmakers in the 1980s regrouped.

The Aravindan camp was the first to retaliate through a long piece by Jayachandran Nair in the January 19 edition of his weekly, in which he not only passionately defended Aravindan’s cinema, but said that Adoor’s dismissal of his achievements was churlish, born of deep-seated jealousy and abusive of Aravindan’s memory. Compared to Aravindan’s inspiring poetics, Adoor, he said, was but a pedantic craftsman.

The following issue carried Adoor’s rejoinder: “I have already denied in the press of ever having said any such thing” (about Aravindan’s films having no value). The magazine was prepared for this. The next week it reproduced the unedited transcript of Adoor’s original interview to the channel. It was out in the open. In this interview, Adoor admits to his early friendship with Aravindan and to a cooling of relations later. The noted writer M. Govindan called them over for a patch-up, he recalls. Aravindan said a few uncharitable things, upon which Adoor retorted, “You might be my friend but I can’t respect you as a filmmaker.” Aravindan held a full-time job and made films in between, availing of ‘earned leave’. But cinema, Adoor argues, is not a casual thing. And he does say in the interview: “I don’t see his films having any value or worth.”

Writer and former editor of Mathrubhumi Publications, O.K. Johnny, says: “What’s the point of denying something everyone has seen you do live on TV? Adoor’s denial is a big lie, as proved by the full transcript. We hope he does not meet the same fate (of ending up irrelevant) as the character Unnikunju in his film Elipathayam (The Rat Trap).”

Adoor’s opinionated comments do serve a purpose, though. They draw our attention to the pathetic absence of critical discourse in our cinema, made more ironic by the fact that this October Kerala is planning a major festival to commemorate Aravindan’s 75th birth anniversary. We realise—with a start—that we don’t even have an accepted critical evaluation of his work.

Just one more…
ప్రపంచ సినిమా చరిత్రలో ఇలాంటి ఘట్టాలు చాలానే ఉన్నాయి. వీటిలో ముఖ్యంగా Jonathan Rosenbaum అనే సినీ విమర్శకుడు Ingmar Bergman సినిమాల గురించి రాసిన ఒక వ్యాసం గురించి ప్రస్తావించాలి. 2007 లో Ingmar Bergman మరణించిన కొన్ని రోజులకే Rosenbaum న్యూయార్క్ టైంస్ అనే వార్తా పత్రికలో ’Scenes From an Overrated Career’ అంటూ ఒక వ్యాసం ప్రచురించారు.

ప్రపంచంలోనే అత్యుత్తమ దర్శకుల్లో ఒకడిగా పేరు గాంచిన Bergman ది overrated career అనడం ఎంత వరకూ సబబని Rosenbaum ని లోకం ప్రశ్నించింది.

ఈ controversy గురించి పూర్తి విశేషాల కోసం ఇక్కడ చూడండి.

The real last ditch effort

2010-03-05T12:26:28Z

అవును ఇది నిజంగానే The real ‘last ditch effort’.

Last ditch effort అంటే తెలియని వాళ్ళ కోసం;

Last-ditch effort: A desperate final attempt, as in We’re making a last-ditch effort to finish on time. This expression alludes to the military sense of last ditch, “the last line of defense.” Its figurative use dates from the early 1800s.

నవతరంగం మొదలైన రెండు నెలల నాలుగు నెలల్లో చాలా సార్లు ఈ సైటు నడపడం నా వల్ల కాదని చేతులెత్తేద్దామనిపించిన సందర్భాలు చాలా ఉన్నాయి. అందుకు ఒక్కో సారి ఒక్కో కారణం. నవతరంగం లో వ్యాసాలు రాసే టైం లేకపోవడం, సభ్యులు రాయకపోవడం, పాఠకుల ఆదరణ లేకపోవడం, ఒక్కోసారి ఇదంతా చేసి ఏం సాధిద్దామనే నిరాశ నిస్పృహ…ఇలా ఒక్కో సారి ఒక్కో కారణం. అయినా ప్రతి సారీ ఎలాగో సముదాయించుకుని ఒక తరంగంలా ఉవ్వెత్తున ఎగరకపోయినా నిలకడగా నడుపుతూ వచ్చాము. ఈ మధ్య నవతరంగం సైట్ చూస్తేనే జాలేస్తోంది. వ్యాసాలు లేవు, పాఠకులు లేరు, సభ్యుల participation లేదు, కామెంట్లు లేవు, చర్చలు లేవు. సరే ఈ స్థితికి వచ్చాక ఇక ఆపడం మేలేమో అనిపించిన తరుణంలో సరే చివారాఖరుగా ఒక ప్రయత్నం చేద్దామనిపించింది. అదే ఈ last ditch effort.

అసలీ ప్రయత్నమేమిటో చెప్పేముందు ఒక చిన్నమాట. నవతరంగం స్థాపించడం వెనుక నాకు ఒకే ఒక లక్ష్యం ఉండేది. నవతరంగం స్థాపించే సమయానికి నేను ఇండియా లో లేను. మన దేశంలో లేకుండా మన చిత్ర పరిశ్రమలోని వారితో పరిచయం ఏర్పరుచుకోవడం ఎలా? ఇండస్ట్రీకి నన్ను పరిచయం చేసుకోవడం ఎలా? లాంటి ప్రశ్నలకు సమాధానం నవతరంగం అనే ఐడియా ఉదయించింది. ఆ తర్వాత రెండేళ్ళు నవతరంగం వెబ్ సైట్ ని విజయవంతంగా నడిపాము. నవతరంగం కారణంగానే ఎన్నో ఏళ్ళుగా సాఫ్ట్ వేర్ ఉద్యోగం వదిలి సినిమా రంగంలో పనిచేయాలనే కల నిజమయింది. గత ఆరేడు నెలలుగా నన్ను తెలుగు సినిమా పరిశ్రమ పోషిస్తోంది. నవతరంగమే లేకుంటే నేను ఉద్యోగం వదిలి వచ్చేంత ధైర్యం వచ్చుండేది కాదు. అంతకంటే ముఖ్యంగా నాకు సినీ పరిశ్రమలోని ఎంతో మంది వ్యక్తులతో పరిచయం ఏర్పడి ఉండేది కాదు. వాళ్ళ పరిచయమే లేకుంటే నేనీ రోజు సినీ పరిశ్రమలో ఉండే వాడినే కాదు. ఇంతకీ చెప్పొచ్చేదేమిటంటే నవతరంగం ద్వారా నాకంటూ ఒక ఎజెండా అంటూ ఉండేది. నవతరంగం ద్వారానే ఆ ఎజెండా ని చాలా మంది సహాయంతో విజయవంతంగా execute చెయ్యగలిగాననే చెప్పాలి.

ఇప్పుడు మీరు నన్నొక honest confession చేసుకోనివ్వాలి. సిగ్గు విడిచి నిజం చెప్పాలంటే నవతరంగంతో నాకిప్పిడు అవసరం లేదనే చెప్పాలి. కానీ నేనలా చెప్పలేకపోతున్నాను. నవతరంగం ని వదలలేకపోతున్నాను. రెండేళ్ళు ఎన్నో కష్టనష్టాలకోర్చి అపురూపంగా తీర్చిదిద్దుకున్న ఒక ఐడియా నవతరంగం. అందుకే ఇంకోసారి ’ఇక నా వల్ల కాదు’ అనుకునే ముందు చేసే చివరి ప్రయత్నం ఇది. ఎప్పటిలాగే ఆదరిస్తారని ఆశిస్తూ….

ఇక అసలు విషయం లోకి వస్తే….నవతరంగంలో ఇక నుంచి కొన్ని కొత్త శీర్షికలు ప్రవేశపెడ్తున్నాను. ఇందులో ఒకటి రన్నింగ్ కామెంట్రీ. ఈ శీర్షికలో ప్రతి రోజు సినిమా పరిశ్రమలోని విశేషాల గురించి వ్రాయడం జరుగుతుంది. రెండోది ప్రపంచ సినిమా-1116. ఈ శీర్షికలో వీలైనప్పుడల్లా ప్రపంచంలో ఇప్పటివరకూ వచ్చిన సినిమాల్లో (నా దృష్టిలో) తప్పక చూడవలసిన సినిమాల గురించి పరిచయం చేసే ప్రయత్నం చేస్తాను. ఇక మూడోది నవతరంగం స్క్రీన్ ప్లే కాంపిటిషన్. ప్రస్తుతం ఈ పోటీ గురించి ఒక టివి ఛానెల్ తో సంప్రదింపులు చేస్తున్నాము. అవి ఒక కొలిక్కి రాగానే ఈ పోటీ గురించి మరిన్ని వివరాలు అందచేస్తాను.

రేపటినుంచే మొదటి రెండు శీర్షికలు మొదలుపెడ్తాను.ఇప్పటికింతే.

PS:మీకూ నవతరంగాన్ని మరో ఎత్తుకు తీసుకెళ్ళాలనే ఉద్దేశం ఉంటే మీరూ మీ efforts పెట్టొచ్చు.

Travellers and Magicians – భూటాన్

2010-03-05T09:25:35Z

Country:Bhutan

Year:2004

Language:Dzonghka

Story & Direction: Khyentse Norbu

Awards: Deauville Asian Film Festival – Audience award

Asian Americal Film Festival – Emrging Director award

“మానవుని దు:ఖానికి కారణం ఉంది. కోరిక వలన దు:ఖం పుడుతోంది. దు:ఖం పోవాలంటే కోరిక నశించాలి” అని చెప్పిన బుద్ధుని బోధనలు విశ్వసిస్తున్న దేశాలలో భూటాన్ ఒకటి.

దర్శకుడు Khyentse Rinpoche ఒక పేరుపొందిన బౌద్ధ లామా. తన భూటాన్ ప్రజల జీవితాన్ని, సంస్కృతిని ప్రపంచానికి తెలియచేయాలనుకున్నాడు. మోహంలో మునిగిన ఒక కుర్రవాడి కధను(జపనీస్ కధ),ప్రాచుర్యంలో ఉన్న ఓ బౌద్ధ నీతికధను కలిపి, చక్కని సినిమా తీసాడు.

కధ

అది భూటాన్ లోని ఓ మారుమూల పల్లెటూరు. Dondup యూనివర్శిటి పట్టభద్రుడు, ఆ పల్లెలో ప్రభుత్వ అధికారిగా పనిచేస్తుంటాడు. ఎంతగా గౌరవ మర్యాదలు లభిస్తున్నప్పటికీ, అతనిలో ఏదో అసంతృప్తి, మెరుగైన జీవితం కోసం ఆరాటం. మెరుగైన జీవితం అంటే ఏమిటి?

“ఈ పల్లెలో ప్రభుత్వాధికారి ఉద్యోగం కంటే అమెరికాలో ద్రాక్ష తోటలో పని మేలు”, అనుకుంటాడు. అమెరికాలోని ఫ్రెండ్, తన వీసాకు కావలిన పనులు పూర్తిచేయాలి. స్నేహితుడి ఉత్తరం కోసం ఎదురు చూస్తూంటాడు. ఎంతకీ రాక చాలా అసహనంగా ఉంటాడు. చివరకి అతను కోరుకున్న ఉత్తరం వస్తుంది. రాజధాని Thimphu నగరంలో అపాయింట్ మెంట్ ఉంటుంది. త్వరగా అక్కడికి చేరుకోవాలి. గ్రామాధికారికి Tsechu ఉత్సవానికి వెళ్తున్నానని చెప్పి బస్టాపుకి బయలుదేరుతాడు. కొద్దిలో బస్సు మిస్సవుతాడు. నగరానికి పోయే బస్సు వారానికి ఒకసారి మాత్రమే వస్తుంది. ఇక చేసేదేమిలేక ఓ కొండ రోడ్ పై ఏదైనా లిఫ్టు దొరుకుతుందేమో అని ఎదురుచూస్తుంటాడు. అసహనం క్రమంగా పెరుగుతూ ఉంటుంది.

యాపిళ్ళ బుట్ట మోసుకుంటు ఒక ముసలి రైతు, తంబూరాతో ఓ బుద్ధ యోగి వచ్చి కలుస్తారు.

“ఎక్కడకి వెళువుతున్నావు”, యోగి ప్రశ్నిస్తాడు.

” చాలా చాలా దూరం. నా డ్రీంలేండ్ కి వెళుతున్నాను”, అని చెప్తాడు.

లిఫ్టు దొరకక ఆ రాత్రి అక్కడే మజిలీ చేస్తారు. చివరకి ఓ లారీలో కొంత దూరం లిఫ్టు దొరుకుతుంది. లారిలో ఓ తాగుబోతు ప్రయాణిస్తుంటాడు. దారిలో ఓ వ్యాపారి,అతని పడుచు కూతురు కలుస్తారు. ఆమె అందానికి Dondup ఆకర్షివుతవుతాడు.

* * *

ప్రయాణంలో కాలక్షేపానికి అందరికి యోగి ఒక కధ చెప్తాడు. అది Dondup మానసిక స్థితిని పోలియుండే కధ:

” ఓ గ్రామంలో రైతుకు ఇద్దరు కొడుకులు; తషి, కర్మ. తషి పెద్దవాడు. తండ్రి అతనిని మెజీషియన్ చేయాలని ప్రత్యేక స్కూలుకి పంపుతుంటాడు. తషికి చదువుపై ధ్యాస తక్కువ.ఎప్పుడు తన కలల్లో విహరిస్తుంటాడు. “దూరంగా ఏదో సుందర ప్రదేశం,అక్కడ అందమైన అమ్మాయిలు ఉంటారు, అక్కడికి పారిపోవాలి” అని అనుకుంటుంటాడు.

~ ~ ~

తషి ఓ తెల్లని గుర్రాన్ని స్వారీ చేస్తుంటాడు. అది చాలా వేగంగా పరుగులు తీస్తూ తషిని ఓ అరణ్యంలో పడేసి మాయమవుతుంది. దారి తప్పి, గాయాల పాలైన తషికి ఓ కట్టెలు కొట్టుకునే వృద్ధుడు,అతని భార్య Deki తారసపడతారు.

Deki అందమైన పడుచు. ఆమె అందానికి తషి ఆకర్షితుడవుతాడు. అతనిలో కోరిక పడగవిప్పుతుంది. ఆమె కూడా అతనిని ఇస్టపడుతుంది. బంధం పెరుగుతుంది. Deki కి గర్భం వస్తుంది. ఈ విషయం భర్తకి తెలిస్తే చంపేస్తాడంటుంది. చివరకి తషి తన భర్తని చంపేలా ప్రోత్సహిస్తుంది. తషి కొన్ని విషపు ఆకులతో పసరు తయారుచేస్తాడు. పసరుని మద్యంలో కలిపి భర్తకిస్తుంది. వృద్ధుడు మరణిస్తాడు. తషిలో పత్యాత్తాపం మొదలవుతుంది. విరక్తితో అక్కడి నుండి పారిపోతుంటాడు. Deki అతనిని ఆగమని అరుస్తూ వెంట పరిగిడుతూ నదీ ప్రవాహంలో పడి మాయమవుతుంది. తషి వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తుంటాడు.

~ ~ ~

వాస్తవంలోకొచ్చిన తషి అదంతా భ్రమని, తను తాగిన మద్యం ఫలితమని, తన మనసు చేసిన గారడీగా గ్రహిస్తాడు.”

* * *

యోగి చెప్పిన కధకి Dondup ప్రాముఖ్యత ఇవ్వనట్టు నటిస్తాడు. కాని తోటి ప్రయాణికుల మంచితనం,ముఖ్యంగా వ్యాపారి కూతురి అమాయకత్వం, ఆదరణ అతనిని ఆలోచింపచేస్తుంది. ఏదో స్వల్ప ఆంతరిక మార్పు. “అందమైన మాతృదేశం,అమాయకపు పల్లెజనం,వారి ఆదరణ,ప్రేమ…” బహుశా తను ఏంకోల్పోబోతున్నాడో గ్రహిస్తాడు.

Dondup, యోగి ఓ చిన్న ట్రాక్టర్లో Thimphu నగరానికి పోతుంటారు.

“మరో కధ చెప్తాను వింటావా?” అంటాడు యోగి. Dondup నవ్వుతాడు.

“అనగనగా ఓ గ్రామంలో ఓ చదువుకున్న యువకుడు ఉన్నాడు. అతను ప్రభుత్వ ఉద్యోగం వదులుకుని అమెరికాలో యాపిళ్ళు ఏరే పనికి బయలుదేరుతాడు. దారిలో ఓ అందమైన అమ్మాయిని కలుస్తాడు.” అని యోగి హాస్యమాడతాడు.

“ఆ యువకుడు ఆ అమ్మాయికోసం తన అమెరికా ప్రయాణాన్ని విరమించుకున్నాడు!” Dondup నవ్వుతూ అంటాడు.

ట్రాక్టర్ Thimphu నగరం వైపు పోతూ ఉంటుంది.

* * *

ప్రధాన పాత్రధారి Dondup భూటాన్ రేడియో కార్యక్రమాల నిర్మాత.

చాలామందికి ఎలాంటి సినిమా పరిజ్ఞానం,అనుభవం లేకపోయినప్పటికి,అందరూ చాలా సహజంగా నటించారు.

చిన్న చిన్న జీవిత అనుభవాలకు,కొంత కల్పన జోడించి,మంచి కధని తయారు చేసాడు దర్శకుడు. స్వతహాగా బౌద్ధ లామా అయిన ఆయనకి ఈసినిమా తీయడం ఒక దివ్య అనుభవం.

ఈ సినిమా విజయానికి కారణం, దర్శకుడు,నటులు,ఇతర టెక్నీషియన్ల ప్రతిభే కాకుండా, మరో బలమైన కారణం కూడా ఉంది.

“చాలామందికి భూటాన్ అనే దేశం ఉందనే తెలియదు. కొందరికైనా ఈసినిమా ద్వారా తెలియాలి”, అనే అంకితభావంతో అందరూ కృషిచేసారు.

ఈసినిమా కొంతవరకైనా ఆలోటును భర్తీ చేస్తుంది.

* * *

ముద్దు ప్రసాదం

2010-03-04T15:02:00Z

పిల్లలు లేని వారికి ప్రత్యేకం. ఈ ముద్దు ప్రసాదం స్వీకరిస్తే పిల్లలు పుడతారట. నమ్మబుద్ధి కావటం లేదా? ఈ వార్తా వీడియో చూడండి.

త్రిష – సమంతాల అందమైన గొంతు: చిన్మయి

2010-03-04T12:29:45Z

తమిళంలో ‘విన్నైతాండివరువాయా’, తెలుగులో ‘ ఏ మాయ చేసావో’ సినిమాలు నచ్చినా నచ్చకపోయినా ప్రేక్షకులందరికీ నచ్చేది హీరోయిన్లు త్రిష-సమంత కు డబ్బింగ్ చెప్పిన గొంతు. ఆ అందమైన గొంతే లేకపోతే కథానాయిక పాత్రలోని సంక్లిష్టత ఎలివేట్ అయ్యుండదనేది సినిమా చూసిన ఎవరైనా ఖచ్చితంగా చెప్పే విషయమే. ఆ అందమైన గొంతు గాయని “చిన్మయి”ది. ఈ సినిమాల్లో డబ్బింగ్ చెప్పిన అనుభవాల్ని తన బ్లాగులో ఇలా పంచుకుంది.

As always I write about this here only on the day of the film’s release. The entire experience of being a part of VTV has been amazing. The dubbing, singing in the movie, performing at BAFTA London, once again in Chennai, the rehearsals that went with that and more than anything else, getting to meet and spend time with people like Mr Rajeevan, Mr Anthony, Manoj Paramahamsa, Nalini Sriram and such super creators who were there during the trip to London and thanks to that I got to know all of them. The direction team who assist Gautham sir are good friends too now.

Dubbing in Malayalam was something I was hyper excited about. I have always loved the language and have hoped to learn it properly and maybe even be fluent in it. But for some strange reason, every time I learn a certain word or expression, someone else comes along and says that is wrong Malayalam. Despite all that I hope I get to speak some acceptable dialect, someday.

Now, more than ever I am adoring and admiring the people who are connected to this craft. The passion that they have, their ability to give their all, work 24 hours a day for several days, even weeks at a stretch, their take on things which might be abstract and interesting, I find them all very fascinating. I like the way they talk about their craft, on putting things together… These are the kind of people that students should listen to. Maybe listening to them will inspire the students enough to pursue their passion and go after the true calling of their hearts, despite everything and despite anybody.

Gautham sir is someone who is so very open to suggestions from people and while working under him I observed that quality and reminded myself to learn from that. All that I had to do while dubbing for the movie was just hear him say the dialogue a couple of times and then repeat it. He would literally act out every line. The way he says the dialogues are just awesome, for lack of a better word. I thought even if I could ‘ee adichaan’ copy the way he says the lines, or maybe as best as I can, it would be easy. The sessions were always fun. A lot of times Mr Ganesh would also be there and he is a man who is fun to have around. He has a quirky sense of humour and a peculiar voice. He might just be saying something like “I want to drink water” and I would double up laughing just for the way he says it. A couple of times I met Silambarasan at the dubbing studio and he used to do a great job of imitating Mr Ganesh. All the sessions were happy times, fun, with great food. I discovered the desserts of Sandy’s Chocolate Lab during these and we used to pig out on the food during breaks. Gautham sir and his team are great foodies. I met some great people, got to know them, made a couple of good friends in the process and this experience has given me beautiful memories that I will cherish.

I also went to Gemini Labs to watch how the coloring happens. Mr Raghu gave me a nice demo of how things are done, courtesy Manoj. Manoj is one of the highly spirited people I have met and once he starts talking about his craft there is no stopping him. I wanted to know what DI was and said I was curious to know how that works. And promptly the session was arranged and it was an eye-opener. This entire time was also a reaffirmation to myself to keep my ears open and remember to listen a lot more. So much to learn, so much to know.

I also happened to visit when they were shooting Kannukkul Kannai. I could be there only for a very short while as the fumes of freshly painted sets was too much for me to bear. And there was the crew and the cast, working the entire day in that atmosphere. Trisha and Silambarasan okay-ed every take the first time. We have heard of things like that in interviews but it was wonderful to see that live.

If you have watched the movie, which I really wish you do and in theatres, and like my dubbing, the credit goes to Gautham sir entirely. He inspires people to work that way. Something I have heard from Manoj also. Almost like he casts a spell I believe when he narrates the script to his crew. I always thought if there are people like Gautham sir in classrooms we would have wonderfully inspired students. But then this is my perception. I think perhaps teachers that inspire are way too far and few between. Anyway, I am digressing. Thank you Gautham sir for another wonderful learning experience and thank you to the members of the VTV team that I have met, who have given me some great times.

’కళ’ కోల్పోతున్న భారతీయ సినిమా

2010-03-04T02:28:47Z

జాతీయ స్థాయిలో తెలుగు సినిమా రంగం సంఖ్యాపరంగా ద్వితీయ స్థానం ఆక్రమిస్తూ వుంది. కాని కళాత్మక విలువల పరంగా ఆలోచించినప్పుడు దాని స్థితి అంత ఆశాజనకంగా లేదు. ఇండియన్ పనోరమాకి ఎంపికయ్యే స్థాయి చిత్రాలు కూడా తెలుగులో రావడం లేదు. సరిగ్గా ఇదే స్థితి అంతర్జాతీయ స్థాయిలోనూ భారతీయ సినిమా ఎదుర్కొంటుంది.ఉత్తమ కళాత్మక చిత్రాల్ని నిర్మించడంలో భారత చలనచిత్రసీమ తీవ్రంగా విఫలమవుతోంది. ప్రపంచ స్థాయిలో ఇరాన్, కొరియాలాంటి ఆసియన్ దేశాలు తమ సినిమాలతో విమర్శకుల ప్రశంసలు అందుకుంటూ విజయ పరంపరను కొనసాగిస్తే ఉంటే మన సినిమా రంగం అత్యంత విషాదకరమైన స్థితికి క్రమంగా నెట్టివేయబడుతున్నది.

ఇటీవల జరిగిన అంతర్జాతీయ చలన చిత్రోత్సవాలని పరిశీలిస్తే మన సినిమా స్థాయి స్పష్టమవుతున్నది. గత సంవత్సరం లో జరిగిన ఎన్నో చలనచిత్రోత్సవాల్లో దాదాపుగా సగం ఆసియా దేశాల చిత్రాలు ప్రదర్శనకు నోచుకోగా వాటిల్లో ఎన్నో చిత్రాలు అవార్డులూ గెలుచుకున్నాయి. ఏటా ఆరు వందల పై చిలుకు సినిమాలు నిర్మించే ఘనత మనకున్నఫ్ఫతికీ అంతర్జాతీయ స్థాయి కళాత్మక విలువలకు ధీటైన ఒక్క చిత్రాన్ని కూడా భారతీయ సినిమా రంగం అందించలేకపోతుంది. మన సినిమా రంగం ఈ స్థితికి చేరుకోవడానికి కారణమైన అంశాల్ని ఖచ్చితంగా విశ్లేషించుకోవాల్సిన అవసరం వుంది. అంతర్జాతీయ చలనచిత్రోత్సవాల్లో మన చిత్రాలు లేనంత మాత్రాన ఏం మునిగిందని ఎవరయినా ప్రశ్నించవచ్చు. కాని సినిమా కళ కొలబద్ద ప్రకారం అనేక దశాబ్దాలుగా కేన్స్ లాంటి చలనచిత్రోత్సవాలు సమున్నత స్థానాన్ని పొందివున్నాయి.

ఇన్నేళ్ళ ప్రపంచ సినిమా చరిత్రలో గొప్ప చిత్రాలుగా నిలిచిన అనేక చిత్రాలు కేన్స్ లో బహుమతులు అందుకున్నవే. ఇదే కేన్స్‍ ఫెస్టివల్ లో 1956 లో సత్యజిత్ రే మొట్టమొదటి చిత్రం ’పథేర్ పాంచాలి’ బెస్ట్ హ్యూమన్ డాక్యుమెంట్ అవార్డు అందుకుంది. ఆ సినిమానే మన భారతీయ నవ్య సినిమా ఉద్యమానికి పాదులు వేసింది. అంతేకాదు, సత్యజిత్ రే నిర్మించిన మిగిలిన చిత్రాలు కూడా ఈ చిత్రోత్సవంలో ప్రదర్శించబడ్డాయి. 1980 వ దశకంలో కేన్స్ అంతర్జాతీయ చలన చిత్రోత్సవంలో మన భారతీయ సినిమాలు పలుసార్లు ప్రదర్శితమై ప్రశంసలు అందుకున్నాయి.

ఆ దశాబ్దంలో సత్యజిత్ రే, మృణాల్‍సేన్, గౌతంఘోష్, అదూర్ గోపాలకృష్ణన్, తదితరులు తమ చిత్రాల్లో కేన్స్ ను అలంకరించారు.ఆ దశాబ్దం చివరి సంవత్సరాల్లో మీరా నాయర్ నిర్మించిన ’సలాం బాంబే’ అవార్డును కూడా అందుకుంది.అంతకు ముందు పరిస్థితిని పరిశీలిస్తే వి.శాంతారాం (దోభీగా జమీన్, సుజాత), ఎం.ఎస.సత్యు (గరం హవా), శ్యాం బెనగల్ (నిశాంత్), మృణాల్ సేన్, అదూర్, గౌతంఘోష్ మొదలైన దర్శకులు కేన్స్ లో తమ చిత్రాలు చూపించి గౌరవభిమానాలు పొందారు.

అయితే 1990 తర్వాత పరిస్థితి క్రమంగా నిరాశాజనకంగా తయారయ్యింది. ఆ దశాబ్దంలో కనీసం నాలుగు సంవత్సరాలు కేన్స్ లో మన సినిమా ప్రదర్శించబడలేదు. కాని ప్రఖ్యాత మళయాలీ దర్శకుడు షాజీ కరుణ్ మాత్రం తనదైన స్థానాన్ని కేన్స్ లో సుస్థిరం చేసుకున్నారు. ఆయన నిర్మించిన తొలి మూడు చిత్రాలు కేన్స్ లో ప్రదర్శింపబడడం ఒక విశేషం. ఆయన చిత్రాలు ’పిరవి’, ’స్వాహం’, ’వానప్రస్థం’, చిత్రాలు కేన్స్ లో ప్రశంసలు అందుకున్నాయి. కేన్స్ లోని ప్రధాన పోటి విభాగంలో కాకున్నా కనీసం ’ఎ సర్టెన్ రిగార్డ్’ విభాగంలోనైనా భారతీయచిత్రాలు ప్రదర్శనకుండడం గొప్ప విశేషమే. అయితే 90వ దశకంలో కేన్స్ లో ఒక అవార్డును గెలుచుకున్ చిత్రం ’మరణ సింహాసనం’. అప్పట్లో లండన్ లో (ప్రస్తుతం హైదరాబాద్ లో )నివసిస్తున్న భారతీయ దర్శకుడు మురళీనాయర్ నిర్మించన చిత్రమిది.

అలాగే ఈ మధ్యనే బెర్లిన్ చలన చిత్రోత్సవాల్లో రజనీశ్ అనే ప్రవాసాంధ్రుడు నిర్మించిన ’వనజ’ చిత్రం కూడా అవార్డు గెలుచుకుంది. ఇలా చెదురు ముదురు సందర్భాలు మినహాయిస్తే భారతీయ సినిమా గర్వించదగిన ఘనతేమీ సాధించలేకపోయిందనే చెప్పుకోవచ్చు. కేన్స్ ఫెస్టివల్ లాంటి వాటిల్లోనే కాదు, ఆస్కార్ అవార్డుల విషయంలో కూడా మన సినిమా గడపదాటని పరిస్థితినే ఎదుర్కుంటోంది. శేఖర్ కపూర్ లాంటి వారు నిర్మించిన ’ఎలిజెబెత్’ కూడా నామినేషన్లు పొందినప్పటికీ అవార్డుల విషయం వచ్చే సరికి చతికిలబడిపోయింది. మొత్తం మీద అటు కళాత్మకంగా ఇటు సాంకేతికంగా భారతీయ సినిమా పేదరికాన్ని అనుభవిస్తున్నది. నిజానికి గత కొన్ని సంవత్సరాల్లో మన సినిమా రంగం తీవ్రమయిన ఆటుపోట్లకు గురవుతూ వస్తున్నది. అమితంగా పెరిగిపోయిన నిర్మాణ ఖర్చులు, ఎలక్ట్రానికి మీడియా ప్రభావంతో భారతీయ ప్రధాన స్రవంతి సినిమా ఎటు పయనిస్తుందో అర్థం కాకుండా వుంది. దే వ్యాప్తంగా ఏటా చలనచిత్రాల నిర్మాణ సంఖ్య పడిపోతుంది. విడుదలైన చిత్రాల్లో కూడా అత్యధిక చిత్రాలు ఆర్థికంగా వైఫల్యం చెంది పెట్టుబడులు కూడా తిరిగి తెచ్చుకోలేని స్థితికి నెట్టివేయబడుతున్నాయి.

ఈ స్థితిలో కొన్ని చిత్రాలకు బయటి దేశాల్లో మార్కెట్ ను వెతుక్కోవాలసిన అవసరం పెరిగింది. చాలా చిత్రాలు అలా బతికి బట్టకడుతున్నాయి కూడా కానీ ఆ క్రమంలో ఆ సినిమాల్లో హాలీవుడ్ అనుకరణలు విపరీతంగా పెరిగి నేటివిటి, ప్రాంతీయ గుబాళింపులు మచ్చుకైనా కనిపించకుండా పోతున్నాయి. ఇక ప్రధాన స్రవంతికి సమాంతరంగా రూపుదిద్దుకున్న నవ్య సినిమా ఉద్యమంలో నిర్మాణ వ్యయం కూడా పెరిగిన ఫలితంగా చిత్ర నిర్మాణాల వేగం తగ్గిపోయింది. ఇంకా కొంత మంది కళాత్మక దర్శకులు ప్రధాన సినిమా స్రవంతి వైపు మరలిపోవడం ఆ ఉద్యమంపై ప్రభావాన్ని చూపించింది.ప్రభుత్వపరంగా కళాత్మక సినిమా రంగానికి లభించే ఆర్థిక పరమైన వెసులు బాట్లు కూడా దాదాపు నిలిచిపోవడంతో కళాత్మక చిత్రాల నిర్మాతలు వెనకడుగు వేయాల్సి వస్తోంది. ఉత్తమ సినిమాల్ని ఆర్థికంగా ప్రోత్సాహించాల్సిన ఎన్.ఎఫ్.డి.సి. సంస్థ లాభనష్టాల వ్యాపారంలో పడి అసలు లక్ష్యాన్ని గాలికొదిలేసింది.

చివరికి మొన్నామధ్యన కేన్స్ చలనచిత్రోత్సవం సందర్భంగాభారతీయ చిత్రాలకు మార్కెట్ చేయాల్సిన ఎన్.ఎఫ్.డి.సి. కేన్స్ కు వెళ్ళనే లేదు. మార్కెట్ విభాగంలో స్థలాన్ని రిజర్వ్ చేసుకుని కూడా మన ఎన్.ఎఫ్.డి.సి. ఫ్రాన్స్ కు వెళ్ళలేకపోయింది. కారణాలేమయినా కావచ్చు కానీ ఇప్పుడు ఈ సమ్సథ నిబద్ధత ప్రశ్నార్థకమై కూచుంది.

వీటన్నింటిని మించి 90 ల తర్వాత మన దేశ సామాజిక రాజకీయ రంగాల్లో వచ్చిన పెను మార్పులు మన సినిమా రంగపతనానికి బలమయిన కారణంగా గోచరిస్తాయి. ప్రభుత్వాల్లో పెరిగిన వ్యాపార లక్షణాలు, కుటుంబ సామాజిక రంగాల్లో వచ్చిన స్వీయ కేంద్రీకృత ధోరణి, మధ్య ఉన్నత వర్గాల మేధావుల్లో పెరిగిన నిరాసక్త ధోరణి కళాసృజనాత్మక రంగాలపై తీవ్రమైన ప్రభావాన్ని చూపించాయి. ఈ క్రమంలో మొట్టమొదటిగా సినిమా రంగమే తన మౌళిక లక్షణాల్నించి దూరమై నిస్సారంగా నిర్మాణం కావడంతో వాటి స్థాయి క్రమంగా తిరోగమన దిశకు మళ్ళింది.

ప్రపంచ చలనచిత్ర పటంలో సంఖ్యాపరంగా ఉన్నత స్థితిలోనూ, స్థాయిపరంగా దిగువ స్థాయికి మన భారతీయ సినిమా దిగజారిపోతుంది. ఇలాంటి స్థితిలోనూ నవతరం దర్శకులు చలనచిత్రాల్లో నవ్యత కోసం తమ ప్రయత్నాల్ని కొనసాగిస్తున్నారు. అలాంటి వారి కృషే మనకి ఆశాదాయకం.

యాకూబ్: ఎడతెగని ప్రయాణం

2010-03-03T17:53:24Z

రెండు మతాలు ఆచారాలు, సంస్కృతులు ల లో మునిగితేలుతూభాయ్మనుషులంతర్వాతే మతములంఈ నేలపై సహజీవన పావురాళ్లం అంటూ సాధికారతతో చెప్పగలిగే యాకూబ్ కొత్త కవితల సంకలనం "ఎడతెగని ప్రయాణం " గా వెలువడింది. కవి యాకూబ్ గురించి గుడిపాటి పరిచయం ఇక్కడ.మానవతే నా మతం అని చెప్పే యాకూబ్ కవితా సంకలనం "ఎడతెగని ప్రయాణం" ఆవిష్కరణ 2 మార్చి, 2010 న హైదరాబాదు సుందరయ్య విజ్ఞాన కేంద్రంలో జరిగింది. సభకు విచ్చేసిన ఆహుతులకు

డాక్యుమెంటరీ సినిమా-జయధీర్ తిరుమల రావు-3

2010-03-02T02:06:21Z

చైనా సినిమా – చరిత్ర – దశలు

అభ్యుదయ సినిమాలకి అభివృద్ధి నిరోధక సినిమాలకీ ఉన్న సంఘర్షణే చైనా సినిమా చరిత్ర. “పోరాటం – ఓటమి” పోరాటం – ఓటమి – గెలుపు” అన్న మావో సూక్తి చీకటి కోణంలో దాగిన సినిమా చరిత్రను చదవటానికి ప్రేరేపిస్తుంది.

చైనాలో 1896 లోనే సినిమా ప్రదర్శింపబడింది. మొదటి ప్రపంచ యుద్ధం తరువాతే చైనాలో సినిమాలు తీయడం ప్రారంభించారు.

చైనా సినిమా చరిత్రని సమగ్రంగా తెలుసుకోవడానికి అధ్యయనం చేయడానికి ఇప్పటిదాకా ప్రయత్నం జరుగలేదు. నిజానికి చైనా సినిమాకి చైనా చరిత్రకి గొప్ప సంబంధం వుంది.

చైనా సినిమా చరిత్రను ప్రధానంగా నాలుగు భాగాలుగా చేయవచ్చు. 1896 నుండి 1962 మధ్యకాలంలో సినిమా ఏ ఏ విషయాలమీద కేంద్రీకరింపబడిందో, వాటి ముఖ్య ఉద్ధేశ్యం ఏమిటో ఇంకా తెలుసుకోవల్సి ఉంది. మొదటి దశ 1896 నుండి 1931 వరకు. ఈ దశలో సినిమా ఒక రూపం తీసుకొంది.

అంతవరకు సినిమా సామ్రాజ్యవాదుల భూస్వామ్య దళారీ వ్యాపారస్థుల, బూర్జువాల చేతుల్లో ఒక పిండ రూపంలో ఉండిపోయింది. అదే కాలంలో జాతీయ పెట్టుబడిదారులు ఒక ప్రత్యేక సినిమా పరిశ్రమని నెలకొల్పాలని ప్రయత్నించారు. కాని అది సాధ్యం కాలెదు. చాంగ్‌కై షేక్ నాయకత్వంలో పెద్ద భూస్వాములు పెట్టుబడిదారులు విప్లవాన్ని వెన్నుపోటు పొడిచారు. ప్రత్యేక ప్రతిపత్తి కోసం పాటుపడుదామనుకున్న జాతీయ పెట్టుబడిదారులు నిలద్రొక్కుకోలేక అభివృద్ధి నిరోధకులలో, రియాక్షనరీలలో చేరిపోయారు.

ఈ దశలో 1895లో “వర్కర్స్ లీవింగ్ ది ఫాక్టరీ” అనే చిన్న చిత్రం మొదటగా వచ్చింది. బీజింగ్, షాంగాయ్, టైన్‌జిన్ పట్టణాల్లో సినిమా ప్రదర్శనశాలలు ఏర్పాటయ్యాయి. నాటక ఫక్కీతో చిత్ర నిర్మాణం ప్రారంభమయింది.

జెంగ్ జెంగ్కీ 1913లో మొదటిసారిగా పెద్ద ఎత్తున మొదటి కథాచిత్రం నిర్మించాడు. ఇతణ్ణి చైనా సినిమా పితామహుడిగా చెబుతారు. ఇతను తీసిన “డిఫికల్ట్ పీపుల్” చిత్రం విముక్తి పోరాటానికి ముందే అదృశ్యమైంది.

ఆ తరువాత జాపనీ, అమెరికా కంపెనీల సహకారంతో ఫక్తు వినోద చిత్రాల వ్యాపారం ప్రారంభమైంది. చైనా ఒపేరా ప్రక్రియనే చిత్రాలుగా తీసారు. చైనా దేశం “గాన” ప్రధానమైంది. ఈ లక్షణం నాటి చిత్రాల్లో సైతం ప్రతిబింబిస్తుంది. సకయు, షెన్‌జిలిన్ ఈ చిత్రాలు తీసిన వారిలో ప్రముఖులు.

హాస్య విషాద చిత్రాలు కూడా చెప్పుకోదగిన విధంగా వచ్చాయి. ఇందులో లాస్ లాంబ్ చెప్పుకోదగింది. వీధి అనాధలను కథా వస్తువుగా ఒక చిత్రం తీశారు. ఈ దశలో పేద ప్రజలను ప్రధానంగా చేసుకొన్నారు.

రెండవ దశ :

1931 నుండి 1937 వరకు, ఈ దశలో అభివృద్ధి నిరోధకుల విషవలయంలోంచి తప్పించుకున్న సినిమా కమ్యూనిస్టు పార్టీ నాయకత్వం కింద విప్లవ సినిమాగా ప్రారంభమైంది. కాని ఎన్నో ఇబ్బందులకు గురి అయ్యింది. సామ్రాజ్యవాదాన్ని, భూస్వామ్య విధానాన్ని, పెట్టుబడిదారీతత్వాన్ని (Beurocratic Capitalism ) వ్యతిరేకించే ప్రజా విప్లవ సినిమాలు, కొమింటాన్ ప్రతిఘాతమైన అభివృద్ధి నిరోధక సినిమాలకి బలంగా ఎదురు నిల్చాయి. పార్టీ నాయకత్వం చైనా సినిమాకి కొత్త ఊపిరిపోసి కొత్త జీవితాన్ని ఇచ్చింది. 1930-40 మధ్యన కొమింటాంగ్ ఆధీన ప్రాంతంలో [Along the Sangarl River మొ.) సామాజిక స్పృహతో సినిమాలు తీయబడ్డాయి. 1931లో చైనా కమ్యూనిస్తు పార్టీ మార్గ దర్శకత్వంలో దాని ప్రభావంతో షాంఘై తదితర ప్రాంతాల్లో అభ్యుదయకరమయిన చిత్రాలు తీసారు.

లేనోవా స్టూడియో తీసిన చిత్రాల్లో కొత్తదనం నిండి ఉంది. 1933లో జియాన్ (Sia yan), ఇతర విప్లవకారుల ప్రవేశంతో మంచి చిత్రాలు వచ్చాయి. ఈ స్టూడియోకి అనుబంధంగానే “The film group of the communist party” ఏర్పడింది. ఈ సంస్థ ఏర్పడిన ఐదేళ్లలో ఎన్నో మంచి చిత్రాలకు ఊపిరి పోశారు. జాపాన్ ప్రతిఘటనా పోరాటం ప్రారంభమయ్యాక ఈ రకం చిత్ర నిర్మాణం ఆగిపోయింది.

మవో జన్ రాసిన “స్ప్రింగ్ సిల్క్‌ వామ్స్” అనే నవలని Xia yan వాస్తవిక వాద చిత్రంగా తీశాడు. ఈ చిత్రం వాస్తవిక చిత్రాలకు నాంది పలికింది.

కాయ్ చూషెండ్ మొదట కొన్ని చిత్రాలు తీసాడు. తరువాత వామపక్ష దర్శకునిగా మారాడు. లాంబ్ ఏస్ట్రే , సాంగ్ ఆఫ్ ఫిషర్ మెన్ అనే ఇతని చిత్రాలు చెప్పుకోదగిన స్థాయిలో ఉన్నాయి.

మూడవదశ:

1937 నుంచి 1949 వరకు, అది జపాన్ వ్యతిరేక యుద్ధం, విముక్తి యుద్ధం జరుగుతున్న సమయం. కొమింటాంగ్ ప్రాంతంలో కొమింగ్ టాంగ్ ఏకాధికారానికి, దురాగతాలకి వ్యతిరేకంగా సాగిన పోరాటంలో విప్లవ సినిమా ఉద్యమం కూడా అభివృద్ధి చెందింది. 1938 తరువాత యెనాన్‌లోను ఇతర విప్లవస్థావరాలలోనూ ప్రజల సినిమా పరిశ్రమ చాలా అభివృద్ధి చెందింది. అభ్యుదయ సినిమా ఉద్యమం కొమింటాంగు పరిసర ప్రాంతాల్లోనే కాక హాంగ్‌కాంగ్‌లో కూడా బలపడింది.

1938 లో విముక్త ప్రాంతాల్లో చైనా కమ్యూనిస్టు పార్టీ నాయకత్వంలో యెనాన్ సినిమా గ్రూపు అనే సంస్థ ఏర్పడింది. ఈ సంస్థ జపాను సామ్రాజ్యవాదులతో యుద్ధం తదితర స్వేచ్చా పోరాటాలను విలువయిన డాక్యుమెంటరీలుగా చిత్రీకరించింది. అదే సంవత్సరం జోరిస్ ఐవెన్స్, ఎర్నిస్ట్ హెమింగ్వే, లీలియన్ హెల్మెన్ మొదలగువారు స్పెయిన్ అంతర్యుద్ధాన్ని సమర్ధించారు. జోరిన్ ఐవెన్స్ స్పెయిన్ యుద్ధకాలంలోనే అక్కడికి వెళ్లి ఫాసిజాన్ని ఎదిరించిన ప్రజల చరిత్రని “స్పానిష్ ఎర్త్ ” గా ఒక పూర్తి నిడివి డాక్యుమెంటరీ చిత్రాన్ని నిర్మించాడు. ఇది అతని మొట్టమొదటి యుద్ధచిత్రం. ఈ చిత్రానికి ఎన్నో ప్రశంసలు వచ్చాయి. “స్పానిష్ ఎర్త్ ” సినిమా ప్రదర్శించిన డబ్బుతో, పోరాడుతున్న చైనా ప్రజలకు మందులు, దుస్తులు కొని పంపారు.

మళ్లీ అదే 1938లో జపాన్ సామ్రాజ్యవాదులు చైనాపై దండెత్తారు. చైనా ప్రజల పోరాటాన్ని సమర్ధిస్తూ హాంకాంగ్ మీదుగా జోరిస్ హాంకూ వెళ్లాడు. తన వెంట జాన్ ఫెర్నోని, రాబర్టు కాపను తీసుకువెళ్లాడు. జపాను నిరంకుశ దాడికి వ్యతిరేకంగా పోరాడే చైనా ప్రజలు పోరాటాన్ని “400 మిలియన్ ” చిత్రంగా నిర్మించాడు. జాన్‌ఫెర్నో డచ్ దేశస్తుడు. జోరిస్‌కు విద్యార్థి. ఆయన్ అ”స్పానిష్ ఎర్త్ ” కు చాయాగ్రాహకుడుగా పనిచేశాడు. రాబర్ట్ కాపా హంగరీ దేశస్థుడు. తూర్పు యూరపులో మంచి పేరున్న చాయాగ్రహకుడు. స్పానిష్ అంతర్యుద్ధంలో ధైర్యంగా తిరిగి ఎంతో విలువయిన ఫోటోల్ని తీయగలిగాడు. ఈ చిత్ర నిర్మాణ సమయంలో జోరిస్ ఐవెన్స్ హాంకాంగ్, కొమింటాంగులో ఉంటూ ప్రజా పోరాటాల గురించి సమాచారం సేకరించాడు. యుద్ధరంగానికి వెళ్లి (Taler Zuang), షాడోంగ్‌ని (Shadang) _ తిరిగి వశం చేసుకునే పోరాటాన్ని చిత్రీకరించాడు. “హాంకూ”లో మొదటిసారిగా చౌ ఎన్ లైన్ ని కలిశాడు. ఎయిత్ రూట్ ఆర్మీ యొక్క అతి ముఖ్యమయిన మిలటరీ సమావేశాన్ని చిత్రీకరించాడు. యెనాన్ స్థావరానికి వెళ్లాలని చాలా ప్రయత్నించాడు. కాని వెళ్లలేకపోయాడు. జియాన్‌లో జరిగిన ఎన్నో జపానీ వ్యతిరేక ప్రజా ప్రదర్శనలను దృశ్యీకరించాడు. అవన్నీ ఆనాటి ప్రజల సాహసానికి చిహ్నంగా నిలచిపోయాయి.

జూరిస్ ఐవెన్స్ తనదగ్గర ఉన్న మూవీ కెమెరా కొన్నివేల ఫీట్ల నిడివిగల ముడిఫిలింని చౌ్ఎన్‌లై జియాన్ యింగ్ మొ.. వారి ద్వారా యెవాన్ విప్లవకారులకు కానుకగా ఇచ్చాడు. ఇదె యెనాన్ ఫిలిం గ్రూపుకు లభించిన మొదటి స్వంత మూవీ కెమెరా. ఇప్పటికీ ఇది చైనా విప్లవ చరిత్ర ప్రదర్శనశాలలో భద్రం చేయబడి ఉంది. ఈ కెమెరాతోనే మొదటిసారిగా ఎనాన్ ఫిలిం గ్రూపువారు మావో, చౌ్ఎన్‌లై, చూటే మొ.. వాళ్లు విప్లవ కార్య నిమగ్నతతో ఉన్నప్పుడు చిత్రంగా తీసారు. అలాగే చైనా కమ్యూనిస్టు పార్టీ ఏడో కాంగ్రేసు సమావేశాన్ని కూడ చిత్రీకరించారు. జోరిస్ ఐవెన్స్ చైనాలో ఉన్న కాలంలో మేటం సన్‌యెట్‌సన్, చౌ్ఎన్‌లై, వాంగు బింగునాన్ మొ…నాయకులను గువామోరా అనే చిత్ర నిర్మాత, తరచుగా కలుసుకుంటూ విప్లవ పరిస్థితుల్ని చర్చించేవాడు.

జోరిస్ ఐవాన్స్ 1938 జూన్ లో చైనా గ్రేట్ వాల్‌ని చిత్రీకరించాలని జియన్ ప్రాంతం వెళ్ళాడు. అక్కడినుండి యెనాన్ వెళ్లి విముక్త ప్రాంతంలోని దృశ్యాలను చిత్రీకరించాలనుకున్న్నాడు. యెనాన్ స్థావరానికి వెళ్లడానికి రహస్యంగా రవాణా సౌకర్యాలు కూడా ఏర్పాటు చేసుకున్నాడు. కాని చాంగుకై షేక్ ప్రభుత్వం వీలుపడనివ్వలేదు. గెరిల్లా వీరుల దళాల సహాయంతో కేవలం ఆ ప్రాంతాన్ని దూరం నుండి చూడటం మాత్రం జరిగింది. లాన్‌జి్‌లో గ్రేట్ వాల్ చిత్రీకరించడం అనువుగా వుంటుందని అక్కడకు వెళ్లాడు. అప్పటికి గ్రేట్ వాల్ మొత్తం శిధిలమై వుంది. చైన అభూస్వామ్యాధికారం క్షీణించిపోతుందనటానికి సంకేతంగా జూరిస్ ఐవెన్స్ తన చిత్రాల్లో ఈ శిధిలాలలను ఉపయోగించుకున్నాడు. కామ్రేడ్ గూవామోరా జపాన్ వ్యతిరేక యుద్ధనిధి ప్రజల నుండి తీసుకొంటూ ఉపన్యసిస్తున్న దృశ్యాన్ని, ప్రజలు తమ ఆభరణాల్ని ఉదారంగా ఇస్తున్న దృశ్యాల్ని అజ్ఞాతంగా మరణించిన వీరుల సమాధుల ఎదుట అవనతులయిన ప్రజల్ని చిత్రీకరించాడు. కాంటన్‌లో జపాన్ కురిపించే బాంబుల వర్షంలో అమాయక ప్రజల మరణాల్ని చరిత్రకి సాక్ష్యంగా నిలిపాడు.

కమ్యూనిస్టు పార్టీ ప్రముఖ నాయకుల ఫోటోలు అందుబాటులో లేవు. తనని యెనాన్‌కి వెళ్ళనివ్వలేదు. ఈ విషయం చౌ్ఎన్‌లైకి చెప్పగా ఒకరోజుచైనా కమ్యూనిస్టు పార్టీ కర్యకర్తల సహాంతో మరోచోట జరిగే ఒక సమావేశానికి తీసుకుపోయారు. అక్కడ మిలటరీ సమస్యల మీద చర్చించే చౌ్ఎన్‌లై, యేజియాన్‌యింగ్, లిన్ బాకు మొదలగువారిని చిత్రీకరించడం జరిగింది.

ఎయిత్‌రూట్ ఆర్మీ కమాండర్ ఇన్ చీఫ్ జనరల్ చూటే యెనాన్‌లోనే ఒక ప్రధానమైన స్థవరం దగ్గర ఉన్నప్పుడు ఒక అమెరికా జర్నలిస్టు కొంత ఫిలిం తీశాడు. ఆ దృశ్యాన్ని జోరిస్ ఐవెన్స్ తన చిత్రంలో వాడుకున్నాడు. ఈ దృశ్యం పక్కనే “కొమింటాంగులో చాంగ్‌కై షేకు మిలటరీ సమావేశంలో మాట్లాడుతుంటాడు. అయినా వారి అసహనం అలాగే ఉంటుంది. ఇక్కడ జనరల్ చూటే మాత్రం, నిదానంగా, నిబ్బరంతో ఆలోచిస్తుంటాడు. ఈ దృశ్యాలను పక్క పక్కనే జతచేయడం వలన యుద్ధ నియంతలు, భయవిహ్వలులైనట్టు కనిపించింది. ఈ దృశ్యాల కారణంగా “400 మిలియన్” చిత్రాన్ని చాంగ్ కై షేకు ప్రభుత్వం చైనాలో నిషేధించింది.

కొమింటాంగ్ రియాక్షనరీలు జోరిస్ ఐవెన్స్‌ని యెనాన్ ప్రాంతానికి వెళ్లనివ్వకుండా నిరోధించారు. కాని అతని ఆయుధం (కెమెరా) అక్కడకు వెళ్లింది. జోరిస్ తీయాలనుకున్న దృశ్యాలను యెనాన్ సినిమా గ్రూపు తీసింది. జోరిస్ ఇచ్చిన మూవీ కెమెరాలో యెనాన్ కమ్యూనిస్టు సినిమా గ్రూపు. చైనా ప్రజల విముక్తి సైన్యాల సాహసాలను చిత్రీకరించాడు. ఒక చాయాగ్రహకుడు రైతువేషంలో కెమెరాని దాచుకుని శత్రు శిబిరంలోకి వెళ్లి ఎన్నో దృశ్యాలను తీసుకువచ్చాడు.

కొమింటాంగులో ఫాసిస్టులు జోరిస్ లాంటి చిత్రనిర్మాతలకు ఎన్నో అడ్డంకులు కలిగించారు. తమ అనుమానం, భయంవల్ల వారి వెంట ఎప్పుడూ వెంటాడే గూడచారులను నియమించారు. అనుమానంగా తోచిన ఫోటోలను, ఫిలిం భాగాలను లాక్కున్నారు. అయినా వారు తమ ప్రయత్నాలను మానుకోలేదు.

చైనా కమ్యూనిస్టు పార్టీ నాయకులతో సంబంధాలు ఏర్పరచుకొని చైనా ప్రజల వీరోచిత పోరాటాన్ని ప్రపంచ ప్రజల కళ్లెదుట నిలబెట్టారు. అప్పుడు తీసిన సినిమా “1948 లో చైనా” పేరుతో 1939 లో చిత్రంగా విడుదల అయింది. అభ్యుదయ సంస్థలు, విశ్వవిద్యాలయాలు, వివిధ దేశాల్లోని ప్రజాతంత్రవాదులు చైనా ప్రజల మహత్తర పోరాటాన్ని చూసి ఉత్తేజితులయ్యే అవకాశం కలిగింది.

దౌర్జన్యం, అణచివేతలోంచి షాంఘయిలో రహస్య సినిమా కార్యకలాపాలు జరిగాయి. సెన్సార్ వాళ్లను మాయచేసి వాళ్లు ప్రమాదకరంగా భావించే సంభాషణలను, అంశాలను సినిమాలో పెట్టడానికి సినిమాకథని చాలా తెలివిగా అల్లేవాళ్లు. నిషేధింపబడిన విషయాలను పాటరూపంగా గానీ, ఒక్కోసారి చిన్నపిల్లల మాటల్లోగాని సెన్సారు వాళ్లకు అందకుండా రూపొందించేవాళ్లు.

ఎంత జగ్రత్తగా ఉన్నా ఎన్నిఉపాయాలు పన్నినా జైళ్లు ఉరికంబాలు నోళ్ళు తెరుచుకుని ఉండేవి. సెన్సారు నిబంధనలు కఠినంగా ఉండేవి. ఏ మాత్రం అనుమానంగా తోచినా అడుగడుగునా గండాలే. సెన్సారు ఆఫీసు చుట్టూ తిరుగుతూ, లంచాలతో జోలపాటలు పాడాల్సి వచ్చేది. ఐతే ఒకటి మాత్రం నిజం. విప్లవానికి పూర్వం ఏ దేశంలోనయినా వెలువడే విప్లవ చిత్రాలకు చైనా సినిమా తీసిపోని విధంగా వచ్చింది. నాజీ పాలకుల చెతుల్లో ఉన్న జర్మనీలో కమ్యూనిస్టులు తీసిన జర్మనీ సినిమాల భావ ప్రచారం కన్నా ఏ విధంగా చూసినా చైనా సినిమా అంతకన్న ఎక్కువే ముందంజ వేసింది. రహస్యంగా షాంఘయిలో తీసిన సినిమాలు ప్రజావిప్లవ పోరాట దశలను తెలియజేస్తాయి. వాస్తవ పరిస్థితిని చాటుతాయి. ఎంతో ఆసక్తిని కలిగిస్తాయి. చైనా సినిమా చరిత్రలో ఇదొక ముఖ్యమైన ఘట్టం.

చైనాలో విప్లవ సినిమా అభివృద్ధి చెందినంతగా విప్లవ సినిమా విమర్శ అంతగా అభివృద్ధి చెందలేదు. ఈ లోపాన్ని ఆ తర్వాత చైనా మేధావులు గుర్తించడం జరిగింది.

పుస్తకం తెరవకుండానే బొమ్మలు చూపే అద్భుత పుస్తకం

2010-03-01T11:56:36Z

మీరు తారే జమీన్ పర్ చిత్రం బహుశా చూసే వుంటారు. అందులో పిల్లవాడు దర్శీల్, మానసిక వైకల్యం ఉండి కూడా, పుస్తక పేజీలలో నిశ్చలంగా ఉన్న బొమ్మలను, చలనచిత్రాలు గా మార్చిన వైనానికి ప్రజలు జేజేలు కొట్టారు. ఇప్పుడు మార్టిన్ ఫ్రాస్ట్ పుస్తకం తెరవకుండానే చూడగలిగే పుస్తకంలోని తన ఫోర్ ఎడ్జ్ చిత్రాలు ఆవిష్కరిస్తున్నారు. పుస్తకం పేజీలు ఉండే కోణాన్ని బట్టి, మనం చూసే కోణం పైనా ఆధార పడి బహు చిత్రాలు ఏక

Thyagaraja in Thailand

2010-02-28T05:42:06Z

It was a deeply moving experience for many as Indian expatriates came together to organise the first-ever Thyagaraja Aradhana in Bangkok…

Perhaps it's the spirit of Thyagaraja Swami that “looks East” now after having set exotic regions of the world awash in Carnatica.

Celebrating a rich heritage:Pantula Rama (centre), violinist Mutnuri Srinivasa Narasimha Murty and Vankayala Venkata Ramana Murty (extreme left).

The new year for India in ‘Suvarnabhumi', as the Thais call their green and pleasant land, began on an auspicious note with the first-ever Thyagaraja Aradhana in Thailand. As any observer of or participant in the Carnatic world knows, the 20 {+t} {+h} century tradition of the Thyagaraja Aradhana at Thiruvaiyaru in Tamil Nadu on ‘Bahula Panchami', celebrating the 18 {+t} {+h} century saint-composer's memory through his music, is an event like no other. Moreover, it has become the expression of the Carnatic community's cultural confidence in a new country and a celebration of its rich musical heritage wherever the Carnatic diaspora settles, even — especially? — in otherwise remote places on the planet like Cleveland in the US. Not surprisingly therefore, a Thyagaraja Aradhana was organised in Bangkok by the Telugu Association of Thailand (TAT), to celebrate its first anniversary.

The artistes they invited for this jubilee, from Visakhapatnam, were vocalist-violinist Pantula Rama, her violinist husband Mutnuri Srinivasa Narasimha Murty and mridangam vidwan Vankayala Venkata Ramana Murty. All three artistes enjoy good standing in the Carnatic world: most recently, they performed on December 17, 2009 at the Madras Music Academy in its eight-decade-old annual music festival.

The two-day Bangkok Thyagaraja Aradhana began with a regular Carnatic concert by Srinivasa Murthy and Pantula Rama at the Indo-Thai Chamber of Commerce in midtown-Bangkok on a Saturday evening in January with aspects both piquant and poignant. For one, an important sponsor of the one lakh- bahtevent (about Rs. 1.35 lakhs) was a Chinese lady, while the free hotel accommodation for the artistes was courtesy a Pakistani Hindu settled in Kuwait.

Celebration of diversity

Embodying the wonder that is India, a young Sikh, Mr. Baljeet Singh, formerly of Palasa near Srikakulam, AP, welcomed the audience in chaste Telugu. Like his Sikhniwife Reena of Guntur, AP, Mr. Singh speaks, reads and writes fluent Telugu. (Habitués of the Madras Music Academy will instantly recall Mr. Yadavindra Singh, a front row regular at the Academy's festivals, whose family lived in Andhra Pradesh for five generations and who flies down every year from the US to get his ‘Margazhi monthful' of paatu).

In that very spirit, the musical range of the evening was pleasantly pan-Deccan, with requests pouring in for songs in Kannada, Malayalam and Tamil from the enchanted audience, which made full use of the opportunity to appease its emotional hunger for live Carnatic music.

Celebrating a rich heritage:Pantula Rama (centre), violinist Mutnuri Srinivasa Narasimha Murty and Vankayala Venkata Ramana Murty (extreme left).

Despite the lateness of the first evening, the artistes and a respectable slice of the audience were present early the next morning at the new Indian Cultural Centre on Sukhumvit Soi 23 (the same street as the Embassy of India in Bangkok, a location akin to Radhakrishnan Salai in Chennai or Connaught Place in New Delhi). Soon, the intense ‘ bhakti hush' produced by genuine Indian classical music pervaded the hall as the singer, flanked by as many others as the Centre's tiny stage could comfortably hold, launched in her deep, steady voice on the five grand devotional compositions in Sanskrit-Telugu by Thyagaraja Swami collectively celebrated as the ‘ Pancharatna Kriti' or Five Jewels.

Serendipitiously, it was the first concert of 2010 at the Indian Cultural Centre, Bangkok, an outpost of the Indian Council for Cultural Relations (Ministry of External Affairs), inaugurated as recently as on September 22, 2009, by its President, Dr. Karan Singh and the Thai Minister for Culture, His Excellency Mr. Teera Salukpetch. The singing was preceded by the screening of a 10-minute clip of the Doordarshan DVD of the original Thayagaraja Aradhana, so as to vivify the original context to the Bangkok audience.

Fittingly, the Bangkok Thyagaraja Aradhana was covered by both a Thai TV channel, TAN-TV (Thai News Network) and a Telugu channel (TV 9) whose presenter was none but the adventurous Hyderabad-based Subbu Peteti Venkata of KtoKfame (the televised journey he made a year ago, minus any money, from Kanyakumari to Kashmir). Said ‘ Subbu' disarmingly, “My knowledge is very limited about Thyagaraja Aradhanas, but I thoroughly enjoy the very thought of everyone here trying to promote Indian culture and heritage in Thailand,” and posted a clip on YouTube soon after.

Of the Thai students from Silpakorn (Arts) University present, Banuwongse, a second-year MA student in Sanskrit said it was very interesting for him to hear “sung Sanskrit”, while his teacher, Dr. Prativa Manjari Rath of Kalinga University, currently on an ICCR teaching assignment at Silpakorn, said, “This is spiritual music. I did not need to understand Telugu to feel moved by its devotional quality.” Said Kittipong, leader of the Thai-Hindi Club of Bangkok: “Some of us relate very deeply to India. There are teachers and students at Mahidol and Silpakorn Universities who have been to South India.” They agreed that hearing Indian classical music live was a very different experience from hearing recordings.

“Well, that's why we decided to invite the artistes,” says Madhavi Vemuri and Aparna Row, the core organisers, who, in the fitness of things, asked Row's guru, Pantula Rama to star in the show. “I never expected it would be such a big event,” said Pantula Rama.

Show of solidarity

After the concert, as the women of the Telugu Association of Thailand served free vadai and coconut chutney to all A.S.N. Shastry, 54, the President of TAT, smiled with satisfaction. What began as a picnic by 12 Andhra families in Bangkok's Lumpini Park a year ago had grown to a 100-strong gathering by Ugadi (Telugu New Year) last April. By January 2010, there were a 140 members and ready to plant their flag. Typically of the singing, dancing nation that is India, they chose to do so with their music.

“I've been in Thailand 25 years,” says Shastry, who works as the factory manager in a large Chinese textile firm and says he was nominated by the Telugu Association as its President by virtue of his long residence in Thailand. “Somehow it all fell into place this year AND we have some money left over for next year's Aradhana.”

Perhaps it's the spirit of Thyagaraja Swami, who was not known to let the murukkucrumble, that “looks East” now after having set exotic regions of the world like the American Midwest awash in Carnatica.

Renuka Narayanan is presently the Director of the Indian Cultural Centre, Bangkok. Mail her at shebaba09@gmail.com

Courtesy: The Hindu

సహజమైన ప్రేమకథ- విన్నైతాండి వరువాయా -will you cross the skies for me? (తమిళ్)

2010-02-27T02:22:22Z

సింబు (సిలబరసన్) కథానాయకుడిగా గౌతమ్ మీనన్ చిత్రమనగానే అదొక స్టైలిష్ యాక్షన్ సినిమా ఏమో అనుకోవడం సహజం. కానీ ఈ ఇద్దరూ ఒక ప్రేమకథ కోసం ఒకటయ్యారంటే ఆశ్చర్యం కలుగుతుంది. గౌతమ్ మీనన్ సినిమాల్లో (కాకా-కాకా, వెట్టయాడు విలయాడు, వరణం ఆయిరం)ని ప్రేమకథలు ఎప్పుడూ హృద్యంగానే ఉంటాయి. కాబట్టి తను పూర్తిస్థాయి ప్రేమకథ చెయ్యడం వింతకాదు. కానీ సింబుకు తమిళ్ సినిమాలో ఉన్న ఇమేజ్ లవర్ బాయ్ కన్నా ఒక మాస్ హీరోగానే ఎక్కువ. తనూ సొంతంగా దర్శకత్వం వహించినా అలాంటి చిత్రాలతోనే సరిపెట్టాడు. మరలాంటిది ఇదేమిటి? అని ప్రశ్నించుకునే ప్రేక్షకుడ్ని ఉక్కిరిబిక్కిరిచేసి ప్రేమింపజేసే సినిమా ‘విన్నైతాండి వరువాయా’

వ్యాలెంటైన్స్ డే బహుమతిగా రిలీజైన సినిమా అర్బన్ ప్రేమికుల్ని విపరీతంగా ఆకట్టుకుంటుంది అనడంలో ఎటువంటి సందేహం లేదు. కథాపరంగా చూస్తే అన్ని ప్రేమకథలూ ఒక్కటే అన్నట్లు ఇక్కడా పెద్ద వైవిధ్యమేమీ ఉండదు. ఒక అమ్మాయి – ఒక అబ్బాయి- ప్రేమ- తల్లిదండ్రులు ఒప్పుకోకపోవడం- గొడవలు- విడిపోవడం – మళ్ళీ కలవడం ఇంతే కథ. కానీ గౌతమ్ మీనన్ కథనం. నటీనటుల నటన, సహజమైన సంభాషణలు, అద్భుతమైన చిత్రీకరణ ఆ సాధారణమైన కథను ఒక అనుభవంగా చేసి ప్రేక్షకులను ప్రేమికులుగా చేస్తాయి.

22 సంవతసరాల కార్తీక్ ఇంజనీరింగ్ చదివి సినిమా డైరెక్టర్ అవ్వాలుకుంటూ అసిస్టెంట్ డైరెక్టర్ గా ప్రయత్నిస్తుంటాడు. జెస్సీ (త్రిషా కృష్ణన్) తన జీవితంలోకి కలలాగా వస్తుంది.జెస్సీ కార్తీక్ కన్నా రెండుసంవత్సరాలు పెద్ద. మొదటి చూపులో ప్రేమిస్తాడు. రెండో కలయికలో ఆపుకోలేక తనని ప్రేమిస్తునాను అని చెప్పేస్తాడు. తరువాత సారీ చెప్పడానికి కేరళా ప్రయాణమౌతాడు. స్నేహితులుగా ఉందామంటుంది జెస్సీ. స్నేహం చేస్తారు. తిరుగుప్రయాణంలో మళ్ళీ ప్రేమిస్తాడు (literally) కార్తీక్. ఈ ప్రేమ అనుభవాన్ని కాదనుకోలేకుండానే నాన్నకోరిక కోసం కార్తీక్ ప్రేమను దూరం చేసుకోవాలని జెస్సీ విఫల ప్రయత్నం చేస్తుంది. ఈ మీమాంశల మధ్య జెస్సీ కార్తీక్ కు (ఇటు ప్రేక్షకులకూ) ఒక పజిల్ లాగా అనిపిస్తుంది. ఈ ఇద్దరి ప్రేమా చివరకు ఏమయ్యింది? కార్తీక్ దర్శకుడయ్యాడా? అనే ప్రశ్నలకు సమాధానమే మిగతా సినిమా.

ఎప్పుడో ఒకప్పుడు జీవితంలో ప్రేమించిన అందరికీ ఈ చిత్రంలోని దృశ్యాలు మన జీవితాల్లోంచీ వచ్చాయేమో అనిపించక మానవు. అందుకే బహుశా ఇది దర్శకుడు గౌతమ్ మీనన్ ఆత్మకథేమో అనే సందేహం వస్తుంది.సింబు నటనలో ఈజ్ తోపాటూ ఒక స్థిరత్వం కనబడుతుంది. యాభైమందిని అలవోకగా పడగొట్టే అతని మాస్ చిత్రాలకన్నా ఈ చిత్రంలో తను ప్రదర్శించిన నటనలోని పరిణితి వెయ్యిరెట్లు ఎక్కువ. ప్రతి ఫ్రేములోనూ టైట్ క్లోజప్పులోకూడా కార్తీక్ కనిపిస్తాడే తప్ప సింబు కనిపించడు. ఈ చిత్రం సింబు కెరీర్ లో నిలిచిపోతుంది. త్రిష ఈ మధ్య తెలుగులో అగ్రహీరోల సరసన కనిపించడం వలన తన అసలు వయసు తక్కువనే భావన మనమధ్యలేదు. ఈ సినిమాలో జెస్సీగా 24 ఏళ్ళవయసున్న పాత్ర చేసినా ఇప్పుడే టీనేజ్ దాటిన అమ్మాయిలాగా అనిపిస్తుంది. కొత్తనటిలాగా అనిపించే ఫ్రెష్ నెస్ ఈ చిత్రంలోకి త్రిష తీసుకొచ్చింది. త్రిష పాత్రకు డబ్బింగ్ చెప్పిన చిన్మయి కి చాలావరకూ క్రెడిట్ వెళ్ళాలని చెప్పకతప్పదు.

కార్తీక్ పాత్రకన్నా జెస్సీ పాత్ర ఈ చిత్రంలో చాలా సంక్లిష్టంగా ఉంటుంది. “అవునంటే కాదనిలే కాదంటే ఔననిలే… ఆడువారి మాటలకూ అర్థాలే వేరులే” అనే పాటను నిజంచేసేదిలాగా ఈ పాత్ర ప్రర్తిస్తూ ఉంటుంది. సహజసిద్ధమైన బిడియం, చంచలత్వం, ప్రేమను కాదనలేని బలహీనత, కార్తీక్ ను బలంగా ప్రేమించగలిగే శక్తి, తండ్రిని కాదనలేని నిస్సహాయత ఈ అన్ని భావనలమధ్య తమ ప్రేమే పెద్ద సమస్య అనుకునే సందేహం, తనను ప్రేమించడం వల్లే కార్తీక్ జీవితంలో సమస్యలొచ్చాయనే న్యూనత, ఈ సమస్యలన్నింటి మధ్యా అసలు ప్రేమించాలా అనే ధర్మసందేహం. వీటన్నింటినీ త్రిషా చాలా సమర్థవంతమైన నటనతో పోషించింది. ఇతర నటీనటుల్లో చెప్పుకోతగ్గది ఇప్పటిరకూ గౌతమ్ మీనన్ కు ఎగ్జిక్యూటివ్ ప్రొడ్యూసర్ వ్యవహరిస్తూవచ్చిన గణేష్ ది. హీరో స్నేహితుడిగా నటనకు కొత్తవాడైనా చాలా బాగా చేశాడు.

ఈ సినిమాని ఒక కావ్యం చేసేది గౌతమ్ మీనన్ రచనైతే దృశ్యకావ్యం చేసింది మాత్రం సినెమాటోగ్రఫర్ మనోజ్ పరమహంస అని చెప్పుకోవచ్చు. నటీనటుల నటనను కెమెరాతో బంధించడం నుంఛీ కేరళ,గోవా,చెన్నై,అమెరికా అందాల్ని ఆవిష్కరించిన తీరు వరకూ అన్నీ అత్యద్భుతం. ఎడిటింగ్ చాలా బాగుంది. రెహమాన్ సంగీతం బాగున్నా చిత్రాన్ని మరింతగా ఎలివేట్ చెయ్యడంలో పెద్దగా సహాయపడలేదు అనిపిస్తుంది. ముఖ్యంగా నేపధ్యసంగీతం మరింత మెరుగ్గా ఉండే అవకాశం కనిపించింది.సంభాషణలు సహజంగా ఉన్నాయి. అందుకే కొంచెం ఇంగ్లీషు ఉపయోగం ఎక్కువయ్యింది. కార్తీక్ పాత్ర ఈ చిత్రంలో యధేచ్చగావాడే ఇంగ్లీషు బూతులు తమిళ్ లో అయితే కత్తెరకు గురయ్యేవి. I want to make love to you forever లాంటి భావప్రకటనలు బహుశా ఇంగ్లీషులో ఉండటమే మంచిదేమో!

చిత్రం ప్రధమార్థం ప్రేక్షకుల్ని విపరీతంగా ఆకట్టుకున్నా ద్వితీయార్థంలో సాగతీత కనిపిస్తుంది. అప్పుడప్పుడూ ప్రేక్షకుడి సహనాన్ని పరీక్షిస్తుంది. దర్శకుడు గౌతమ్ మీనన్ self indulgence అక్కడక్కడా మితిమీరిన భావన వస్తుంది. క్లైమాక్స్ కు వచ్చేసరికీ సహజత్వానికీ సినెమాటిక్ సహజత్వానికీ మధ్యనున్న తేడాని గౌతమ్ పక్కనపెట్టి డ్రమాటిక్ ఇంపాక్ట్ తీసుకురాలేక నిరాశపరిచాడు అనిపిస్తుంది. “నాకోసం ఆకాశాన్ని దాటివస్తావా” అనే సినిమా శీర్షికను జస్టిఫై చెయ్యదగిన అవకాశం ఉండికూడా ఒక పేలవమైన పతాకదృశ్యంతో సినిమాని క్లైమాక్స్ కు తీసుకురావడం, ఆ తరువాత మళ్ళీ సాధారణజీవితాల్లోకి నాయికా-నాయికల్ని తీసుకురావడం కొంత వెలితిగా అనిపిస్తాయి. కానీ నిజ జీవితంలో ప్రేమకథలు ఇలాగే ఉంటాయి కాబట్టి సినెమాటిక్ సహజత్వాన్ని ఆశించడం మనతప్పేమో తెలీదు.

మొత్తానికి ప్రేమను అనుభవించినవాళ్ళు, ప్రేమికులు, రొమాంటిక్ ప్రేమని తమ జీవితంలో ఆశించేవాళ్ళు అందరూ చూడాల్సిన చిత్రం. అక్కడక్కడా బోర్ కొట్టినా ఒక అందమై అనుభవాన్ని మాత్రం ఖచ్చితంగా అందించే చిత్రం.

ఖుదా కే లియే -In the name of God (ఒక పాకిస్తానీ చిత్ర సమీక్ష)

2010-02-25T23:00:55Z

“ఖుదా కే లియే”, “ఖామోష్ పాని” తరువాత, నేను చూసిన పాకిస్తానీ సినిమా ఇది. అంటే నా జీవితంలో చూసిన రెండవ పాకిస్తానీ సినిమా అన్నమాట. “షోయబ్ మన్సూర్” దీనికి దర్శకుడు. పాకిస్తాన్ టి.వి. లో చాలా కార్యక్రమాలు,సీరియళ్ళు తీసిన ఇతడికి ఇదే మొదటి సినిమా. 9/11 తరువాత “ముస్లిం ఐడెంటిటీ” గురించి చర్చించిన ఈ చిత్రం ఒక సాహసోపేతమైన ప్రయత్నంగా గుర్తించవచ్చు. ముస్లింల పట్ల మిగతా ప్రపంచం (ముఖ్యంగా అమెరికన్ల) మారిన వైఖరితోపాటు, ముస్లిం సమాజంలోనే కఠోర ముస్లింలు (fundamentalists) ఉదారవాద ముస్లింల(liberalists) మధ్యకూడా పెరిగిన అగాధాన్ని,అపనమ్మకాన్ని, విలువల ఘర్షణని ఇద్దరు అన్నదమ్ముల కధ సహాయంతో తెలియజెప్పడానికి చేసిన ప్రయత్నం అభినందనీయం. ప్రమాదం లో ఉన్న సమాజాలలో సృజనాత్మకత పెల్లుబుకుతుంది అనడానికి, ఇది ఒక ఉదాహరణ. అసలు పాకిస్తానీ సినిమాలు రిలీజుకాని (‘బాలీవుడ్’ లో పోటీపడగల సత్తా లేదని) భారతదేశం లో, ఈ సినిమా వచ్చి, అభినందనలతో పాటూ వ్యాపారపరంగా కూడా విజయం సాధించడం తో, మానవీయఅనుభూతులకు సరిహద్దులు లేవని తెలియ జెప్పినట్టైంది. సాంకేతిక పరంగా ఈ చిత్రం చెప్పుకోదగ్గది కాకపోయినా, విషయవస్తువు బలం అన్నిలోపాలనీ మరుగుపరిచేస్తుంది. మరొక్క విషయం ఏమిటంటే,ఈ చిత్రం లోని చాలా సీన్లలో, ‘ముస్లిం’ అన్నపదాన్ని ‘హిందు’ అని, ‘పాకిస్తాన్’ అన్న పదాన్ని ‘ఇండియా’ గామార్చినా, వచ్చే “ఎఫెక్టు” ఒక్కలాగే ఉంటుంది. అంటే ఈ సినిమా లో చర్చించిన సమస్య భారతీయుల సమస్యలకి ఎంత దగ్గరగా ఉన్నాయో గమనించవచ్చు. అందుకే ‘ఖుదా కేలియే’ గొప్పచిత్రాల సరసన కాకపోయినా, “ముఖ్యమైన సినిమా”గా నిలుస్తుంది.

కథ: పాకిస్తాన్ లోని ‘లాహోర్’ లో నివసించే ఇద్దరు అన్నదమ్ముల సంగీతభరితమైన కథ ఇది. చిన్నతమ్ముడు, ‘సర్మద్’(ఇమాన్ అలి) క్రమేణా కఠోర ఇస్లాం పట్ల (దాదాపు బ్రెయిన్ వాష్ చెయ్యబడి) ఆకర్శితుడై, సంగీతం (“మౌసికి”) ఇస్లాం కు విరుద్ధమని భావించి తనలోని కళకు దూరం కావడమే కాక ఇస్లాంను కాపాడుతున్నాననే భ్రమలో, బ్రిటన్ నుండి వచ్చిన తన చిన్నాన్న కూతుర్ని బలవంతంగా (అమ్మాయి తండ్రి ప్రోద్బలంతోనే) పెళ్ళిచేసుకుని వ్యక్తిగా కూడా పతనమౌతాడు. “ముజాహుద్దీన్” లా పాకిస్తాన్-ఆఫ్గనిస్థాన్ సరిహద్దు గ్రామంలో తల్లిదండ్రులకు దూరంగా నివసించడానికి పూనుకుంటాడు.

స్వతహాగా ఉదారవాది అయిన అన్న ‘మన్సూర్’(షాన్), తన సంగీత సాధనకై చికాగో (అమెరికా) సంగీత కళాశాల లో చేరుతాడు. ఇక్కడ జెన్నీ అనే అమెరికన్ సహవిధ్యార్థిని తో ప్రేమని,జీవితాన్ని పంచుకుంటాడు. వరల్డ్ ట్రేడ్ సెంటర్ ఉదంతం తరువాత మన్సూర్ ను అనుమానంతో (ముస్లిం అన్న ఒకేకారణం వల్ల), ‘టెర్రరిస్టు’గా ముద్రవేస్తారు.

వీరిద్దరి జీవితాలు చివరికి ఏమయ్యాయి అన్నదే ఈ చిత్ర కథ.

విశ్లేషణ: సినిమా 2002 లో (అమెరికా లోని) ఒక మానసిక చికిత్సాకెంద్రం లో చికిత్స పొందుతున్న ‘మన్సూర్’ ని చూడటానికి వచ్చిన ‘జెన్నీ’ తోమొదలై, కట్ చేస్తే “2000 సంవత్సరం లో లాహోర్ లో” గా అసలు కథ ప్రారంభమౌతుంది. ఇది ఫ్ల్యాష్ బ్యాకా అన్నవిషయం లో సృష్ట్రత రాలేదు,కానీ సమాంతరంగా లండనులో జరిగే `మేరీ’ (ఫద్వా అలి) కథ మళ్ళీ ‘ఇంటెర్ కట్’ తో ఫరిచయమయ్యేసరికి ఇది డైరెక్టర్స్ “నెర్రెటివ్” అని అర్థమైంది.

లండన్ లో మొదలయ్యే, ‘మేరి’ ఉపకథ ఈ చిత్రంలో చాలాకీలకం. కోన్ని కోణాలలోంచి చూస్తే, ఈ సినిమా ఇద్దరన్నదమ్ముల కథ ఎంతో, ‘మేరి’ది కూడా అంతే. పాకిస్తానీ తండ్రికి, బ్రిటిష్ తల్లికి పుట్టిన మేరీ, తల్లి విడిపోయిన తరువాత, ఇంకో బ్రిటిష్ వనితతో జీవిస్తున్న తండ్రితో ఉంటుంది. జీవితంలో ఎప్పుడూ “ముస్లిం”గా బ్రతకని ఈ తండ్రికి, తనకూతురు ఒక శ్వేత యువకుడిని ప్రేమిస్తుందని తెలిసేసరికి మతం, దేశం గుర్తుకు వస్తాయ్. నిర్లజ్జగా తనుచెప్పే వివరణ “నా తరువాత నా వంశం ఏమైపోతుంది” అని. తెల్ల మహిళలతో జీవితం పంచుకున్న ఇతడికి, తన కూతురు ప్రేమిచినవాడు మాత్రం, “గోరాచమ్డాగాడు (తెల్లతోలు)”అయిపోతాడు. సాధారణంగా ఉండే పశ్చిమాసియా (ఇందులో భారతదేశం కూడా ఉంది) మగవాళ్ళ ‘హిపోక్రటిక్’ భావజాలానికి ప్రతీక ఇతడు. అంతటితో ఊరుకోక, కూతుర్ని పాకిస్తాన్ తీసుకువచ్చి మోసంతో “ముస్లిం యువకుడి” కిచ్చి,బలవంటంగా పెళ్ళి చేసే (లేటువయసులో మతం గుర్తుకువచ్చే) మతఛాందసవాది ఈతడు.

‘డ్రామా’ పరంగా, ఈ ఉపకథను ప్రధాన కథ తో కలిపే విధానం చాలా బాగా పడిందని చెప్పవచ్చు. ఈ లేటువయసు మతఛాందసవాదికి లాహోర్ లో ఉన్న అన్న-వదినలు, మన ‘హీరో అన్నదమ్ముల’ తల్లిదండ్రులే. వీరు పాకిస్తాన్ లో జీవిస్తున్న ఉదారవాదులు. భావస్వేచ్చ, మతపరమైన స్వేచ్చ, కళలపట్ల మక్కువ కలిగిన “మంచి ముస్లింలు”. పాకిస్తాన్ వచ్చి తన అన్న-వదినలతో ‘మన్సూర్’ తో ‘మేరీ’ పెళ్ళి ప్రస్తావన తెస్తాడు మేరీ తండ్రి, దానికి వారు, “మన్సూర్ ను ఈ పెళ్ళి గురించి ‘అడగగలం’ కాని, పెళ్లి చేసుకోమని చెప్పలేము” అంటారు. ఈ ఒక్క వాక్యం చాలు, వీరి మధ్యనున్న వైరుధ్యాన్ని తెలియపర్చడానికి. ‘మన్సూర్’ కూడా, “ఈ మోసం లొ భాగం కాలేనని” తోసిపుచ్చి తన వ్యక్తిత్వాన్ని పరిచయంచేస్తాడు.

ఇది ఇలా సాగుతుండగానే, మౌలానా తాహిరి(రషీద్ నాజ్) అనే ఒక మత గురువు బోధనలతో ‘మూఢ ఇస్లాం’ దిశగా సాగుతున్న ‘సర్మద్’, తన జీన్స్ ,టీషర్టు ని త్యజించి, ముస్లిం వేషధారి ఔతాడు. ఒక స్థితిలో, అప్పటిదాకా “హిజాబ్” (బురఖా) తోడగని తల్లిని, ఈపద్దతి పాటించమని చెబుతాడు. ఈ సందర్భం లో తన అమ్మమ్మ చెప్పే ఒక వాక్యం, తిరోగమన దిశగా ఉన్న పాకిస్తాన్ సంస్కృతికి అద్దంపడుతుంది. తను అంటుంది, “మున్నీని (ఇప్పుడు సర్మద్ అమ్మ) చిన్నతనం లో స్కూలుకు పంపుతున్నప్పుడు, తను “హిజాబ్” పాటిస్తుందా, లేదా అన్న ప్రశ్న సమాజం లేవనెత్తింది.కాని ఇప్పుడు, ఇన్నేళ్ళ తరువాత తల్లిని, కోడుకు హిజాబ్ పాటించమని అడుగుతున్నాడు, ఇంతకంటే విచిత్రం ఉందా ” అని. నిజమే! ఒక పురోగమన దశ తరువాత, మళ్ళీ క్రితం స్థాయి కి వెళ్ళాలని కోరుకోవడం విచిత్రమే. కాని, పాకిస్తాన్ లో జరుగుతున్న పరిస్థితులు అలాంటివి మరి. సర్మద్ లో పెరుగుతున్న ఈ ముస్లిం ఛాందస వ్యవహారశైలిని చూసి మేరీ తండ్రి, సర్మద్ తో మేరీ పెళ్ళి సరైనదని నిశ్చయించుకుని అడగడం జరుగుతుంది. తన గురువు తో చర్చించి, ఇలా చేస్తే ఇస్లాం కు మంచి జరుగుతుందని నమ్మి, బలవంతంగా పెళ్ళి చేసుకుంటాడు.

అమెరికా (చికాగో) లో ఉన్న మన్సూర్ కు సహ సంగీతకారిణి అయిన జెన్నీ తో పరిచయం అవుతుంది. ఈ సీన్లో దర్శకుడు ‘సంగీతానికి సరిహద్దులు లేవని’ చాలా సున్నితంగా చెప్పాడు. పాకిస్తాన్ అనే దేశం ఎక్కడుందో, ఫింగర్ చిప్స్ తో మ్యాప్ వేసి మన్సూర్ చూపిస్తే, ఈ దేశం ఎక్కడుందో తెలియని జెన్నీ, అప్పటి వరకూ తను వింటున్న “నుస్రహ్ ఫతే అలి ఖాన్” సీడీని మన్సూర్ కు బహుమతిగా ఇస్తుంది. తరువాత వారి మ్యూజిక్ క్లాసులో జరిగే “ఫ్యూజన్ మ్యూజిక్” సాక్షిగా పేమించి, పెళ్ళి చేసుకుంటారు. కాని ఇతడి జీవితం 9/11 తరువాత అతలాకుతలమై, మానసిక చికిత్సాకేంద్రంలో తేలుతాడు.

మరోవైపు, తమ్ముడు సర్మద్, మేరీ వేసిన “బలవంతపు పెళ్ళి” కేసులో ముద్దాయిగా, పాకిస్తాన్ కోర్టులో నిలుస్తాడు. కోర్టులో, మౌలానా వలి(నసీరుద్దీన్ షా) ఇస్లాం కు చెప్పిన నిర్వచనాలు విని, మంచి ముస్లిం గా మారే ప్రయత్నంలో తను మనిషిగా ఎంతగా దిగజారాడో,పతనమయ్యాడో గ్రహించి తను క్షమార్హుడు కాదంటూ రోదిస్తాడు.

ఇక్కడ, ససీరుద్దీన్ షా “సర్ప్రైజ్ ఎంట్రీ” ఇచ్చే మౌలానా అలి పాత్ర గురించి, తను ఇస్లాం మతం గురించి ఇచ్చే విశ్లేషనలు గురించి చెప్పక తప్పదు. అసలు ఆచరణ రీత్యా, వ్యవహార రీత్యా,పెంపకం రీత్యా ఎవిధంగానూ ముస్లింకాని, మేరీని కేవలం ముస్లిం పేరు (ఆచరణలో ఇతనూ ముస్లిం కాదు) పెట్టుకున్న వ్యక్తికి పుట్టడం వల్ల ఈ మతానికి చెందినది అనడం చెల్లదంటాడు. బలవంతపు పెళ్ళి, అసలు ఇస్లాం మత విరుద్ధమని, ఈ చర్యలో భాగంపంచుకున్న అందరూ దోషులేనని, ఖురాన్ ను ఉటంకిస్తూ తేలుస్తాడు. ముస్లిం “లిబాస్” (వేష భాషల) గురించి తన తర్కం, నిజంగా ఒక కనువిప్పు. “ముస్లింలు వేసుకునే దుస్తులు, కాలమాన స్థితిగతులను బట్టేకాని, అలాస్కాలోఎవరైనా ఇస్లాం మతాన్ని పుచ్చుకుంటే, వారిని కూడా కుర్తాపైజామా తోడగమనడం హాస్యాస్పదం” అంటాడు. ఇక ఇస్లాంలో “గెడ్డం” యొక్క ప్రాముఖ్యత గూర్చి తాను తెల్పిన విధానం వింటే, ఇస్లాం లోని భక్తి తత్వం తో పాటు, గడ్డం పట్ల కూడా గౌరవం కలుగుతుంది. “భక్తి పారవశ్యాం లో ఒకస్థాయిని దాటిన తరువాత, భక్తుడు తన స్వామిని పోలి తనూ ఉండాలనుకుంటాడు,ఆ భావనతో ‘మహమ్మదు ప్రవక్త’ రూపు దాల్చే ప్రయత్నం లో, గడ్డం పెంచడం జరుగుతుంది. అంతేతప్ప, గడ్డం మంచి ముస్లిం కు “క్వాలిఫికేషన్” కాదని, భక్తిభావన ఉచ్చస్థాయి చేరిన తరువాత రావలసిన భావనని, మొదటి దశలొనే చేయమని యువతని మభ్యపెట్టడం సరైనది కాదు” అని చెబుతాడు.అంతేకాక ఇస్లాం మతంలో సంగీతానికి గల ప్రాధాన్యాన్ని కూడా తెలియజెబుతాడు.

కోర్టు కేసు గెలిచి విముక్తి పోందిన మేరీ, లండన్ వెడుతూ “every thing is not fine ” అని లాహోర్ విమానాశ్రయం నుండి వెనుదిరిగి, తను బందీగా గడిపిన ‘వజీరిస్తాన్’ లోని పిల్లలకు చదువు నేర్పడం. జెన్నీ, మతిచలించి కదలలేని స్థితి లో ఉన్న మన్సూర్ ని పాకిస్తాన్ లోని, తల్లిదండ్రుల వద్దకు పంఫడం. ఆఖరుగా ఈ పరిణామాలవల్ల చితికిపోయిన ఆ కుటుంబం గడుపుతున్న ఒక సాయంత్రం దృశ్యం, సర్మద్ జీన్స్ ప్యాంటు తో వచ్చి మసీదులో నమాజు చదవడం తో సినిమా ముగుస్తుంది. కోంత మార్పుకు అవకాశం ఇంకా ఉంది, అన్నట్టుగా పాజిటివ్ నోట్ తో సినిమా ఆఖరవుతుంది. ప్రస్తుతం పాకిస్తాన్ ఉన్న పరిస్తితులలో అద్దంపడుతుంది.

నటన, ఇతర సాంకేతిక అంశాలు: ‘మన్సూర్’ గా ‘షాన్’ చేసిన నటనలో (నసీరుద్దీన్ షా మినహా) అందరికన్నా పరిణితి కనిపిస్తుంది. ‘సర్మద్’ గా ‘ఇమాన్ అలి’ నటన పరవాలేదనిపిస్తుంది. ఇక ‘మేరీ’గా ‘ఫద్వా అలి’ నటన ప్రధమార్థం కన్నా ద్వితీయార్థంలో వన్నెతెస్తుంది. ప్రత్యేకంగా చెప్పుకొదగ్గ నటన ఈ ఇద్దరు మౌల్వీల(మతపెద్దల) దగ్గరనుండి వచ్చింది. ఒకరు మిలిటెంట్ ప్రభోధకర్త గా చేసిన ‘రషీద్ నాజ్’ది అయితే మరొకరు always great నసీరుద్దిన్ షా.

సంగీత ప్రధానమైన సినిమాకాక పోయినా, ఈ చిత్రంలో సంగీతం ఒక ప్రముఖ పాత్ర మాత్రం ఖచ్చితంగా పోషించింది. ఈ చిత్రానికి ‘మార్క్ బెర్లిన్’ సంగీతదర్శకత్వం వహిస్తే, అన్ని పాటలనూ దర్శకుడు ‘షోయబ్ మన్సూర్’ వ్రాశారు. ఈ చిత్రం లోని పాటలని,సంగీతాన్ని http://www.musicindiaonline.com/music/hindi_bollywood/s/movie_name.9221/ ఈ లంకెద్వారా వినచ్చు.

దర్శకత్వపరంగా, స్క్రిప్టు పరంగా కోన్ని సమస్యలు ఉన్నప్పటికి, సినిమా యొక్క ఉద్దేశం ముందు అవి అంతగా పట్టించుకోదగ్గవి కావు. ఏది ఏమైనా ఒక అత్యవసరమైన కాంటెంపరరీ సమస్యని ఈచిత్రం స్పృశించింది. తప్పక చూడవలసిన సినిమా ఇది.

మారుతున్న సినిమా కథనం

2010-02-25T22:50:27Z

సాధారణంగా మన సినిమాల్లో కథలన్నీ ఒక వ్యక్తి లేదా ఇద్దరు వ్యక్తుల గురించి ఉంటాయి. అలాగే కథనం కూడా సరళ రీతిలో ఉంటుంది. ఒక వ్యక్తి తన గమ్యం చేరడానికి లేదా లక్ష్యం నెరవేర్చడానికి పడే ప్రయత్నం, ఆ ప్రయత్నం లో అతనికెదురయ్యే ఆటంకాలు, అవాంతరాలను అధిగమించి చివరకా వ్యక్తి విజయం సాధించడంతో కథ ముగుస్తుంది. కథలో జరిగే సంఘటనలను సరళ రీతిలో చెప్పకుండ, కథలోని కొన్ని భాగాలను flashbackల రూపంలో చెప్పడం కొన్ని కథల్లో జరుగుతుంది.ఈ మధ్యకాలంలో వచ్చిన faction సినిమాలు చాల వరకూ ఈ flashback అనే ప్రక్రియను బాగా వాడుకున్నాయి. కానీ ఇదే రకమైన కథా వృత్తాంతాన్ని మళ్ళీ మళ్ళీ వాడడంతో ఇప్పుడొచ్చే ప్రతి action సినిమాలోనూ హీరో పూర్వకథను గురించి ప్రేక్షకుల్లో అంచనాలు పెరిగిపోయాయి. దాంతో ప్రతి సినిమా హీరో పూర్వకథా ప్రకాశన మీదే ఆధారపడిపోతుంది. ఇలా flashback ఆధారంగా వచ్చిన సమరసింహా రెడ్డి, నరసింహనాయుడు, ఇంద్రసేనా రెడ్డి, సింహాద్రి లంటి సినిమాలు భారీ విజయం సాధించడంతో, దర్శకులు ప్రతి సినిమాలోను హీరోకు పదునైన పూర్వ కథను సృష్టించాలన్న ప్రయతనంలో ప్రేకషకులను మెప్పించలేక చివరికి సినిమాలు box-office దగ్గర చతికలు బడ్డాక కానీ అసలు విషయం తెలుసుకోలేకపోతున్నారు.నిజానికి ప్రేక్షకులు అక్కడ ఆదరించింది flashback అనే ప్రక్రియను కాదనీ, కథనంలోనూ మరియు కథలోని సంఘటనలను ప్రేక్షకులకు తెలియచేయటంలో ఎన్నుకున్న వరుస క్రమంలోని కొత్తదనాన్ని మాత్రమే ఆదరించారని తెలుసుకొనుంటే మన సినిమాల్లో కొద్దో గొప్పో మార్పు జరిగుండేది. ఉదాహరణకు “ఒక్కడు” సినిమా తీసుకుంటే ఇందులో పెద్దగా flashbackలు ఏమీ ఉండవు.కేవలం భూమిక క్యారెక్టర్ పూర్వ కథను ప్రేక్షకులకు తెలియచేయడనికి మాత్రమే flashback ప్రక్రియను ఉపయోగించారు తప్పితే ఈ ప్రక్రియ ద్వార ప్రేక్షకులలో భావోద్వేగాలలో మార్పేమీ వుండదు. అయినా కూడా ఈ సినిమా భారి విజయాన్నే సాదించింది. అలాగే “మురారి”, “అతడు” లాంటి సినిమాలు కూడా.కానీ “అతడు” సినిమాలోనూ, మరియు “అతనొక్కడే” సినిమాలోనూ ఈ flashback ప్రక్రియను ఎంతో వైవిధ్యంగా ఉపయోగించారు దర్శకులు. “అతనొక్కడే” సినిమాలో అయితే flashback ప్రక్రియనే కాకుండా flash forward అనే మరో ప్రక్రియను మొదటిసారిగా తెలుగు సినిమా తెరపై ఉపయోగించారు దర్శకుడు సురేందర్. భవిష్యత్తులో జరగబోయే సంఘటనా దృశ్యాల్ని తెరపై తళుక్కి మనిపించి ప్రేక్షకులలో మదిలో ఆపేక్ష, ఆసక్తి కలుగచేయడం ఈ ప్రక్రియ ముఖ్య ఉద్దేశం. ఇదే విధంగా “అతడు” సినిమాలో ఒకే సంఘటనను వేర్వేరు కోణాల్లో దృశ్యీకరించడం ద్వారా ఒకే విషయానికి వేర్వేరు దృక్పధాలను కలిగించే ప్రయత్నం చేసారు దర్శకుడు త్రివిక్రం. కానీ ఇలా ఒకటో రెండో సినిమాలు తప్పితే మిగిలిన మన సినిమాలన్నీ మూసధోరణిలో సాగిపోతున్నాయి.మారుతున్న సమాజం, ప్రపంచ సినిమాలో వెల్లడవుతున్న నవకల్పనలు, సాహిత్యం, సంగీతాలతో పాటు మిగిలిన కళలలో ఏర్పడుతున్న మార్పులు మన సినిమాల్లో చోటు చేసుకోకపోవడమే కాకుండా అలాంటి మార్పు తేవాలన్న ఉద్దేశం కూడా లేకపోవడమే ఈ మూసధోరణికి కారణమని చెప్పొచ్చు.

అయితే హిందీ మరియు తమిళ సినీ పరిశ్రమలో ఈ మార్పు జరుగుతున్న సూచనలు కనిపిస్తున్నాయి. ఈ మధ్య హిందీలో వచ్చిన Life in a Metro, Honey Moon Travels Pvt Ltd, Salaam-E-Ishq సినిమాలు చూసిన వాళ్ళకీవిషయం అర్థమైవుండాలి.అలాగే తమిళంలో వచ్చిన 12B, వీరుమాండి, యువ సినిమాలు మార్పు మొదలయిందనడానికి ఉదాహరణలు. కథాపరంగా ఈ సినిమాలు వేటికవే అయినప్పటికీ ఈ సినిమాలన్నింటిలోను కథా గమనం మరియు వృతాంతం మాత్రం ఒకదానితో ఒకటి పోలివుంటాయి. ఈ సినిమాలు చూడడనికి కానీ, చెప్పుకోడనికి గానీ ఏ విధంగానూ గొప్ప సినిమాలు కాకపోయినప్పటికీ ప్రపంచంలోని అన్ని దేశాల సినిమాలలో సంభవిస్తున్న మార్పులానే మన దేశంలో కూడా సినిమాలు మారుతున్నాయన్న నిజాన్ని ఈ సినిమాలు నిర్ధారిస్తున్నయని మాత్రం చెప్పక తప్పదు. ఆరునెలల నిడివిలో మూడు హిందీ సినిమాలు ఇటువంటి విభిన్న ఇతివృత్తంతో రూపొందించబడ్డాయంటే త్వరలో ఇటువంటి సినిమాలు మనల్ని ముంచెత్తుతాయనడంలో అతిశయోక్తి లేదు.అయితే ఈ మూడు సినిమాల్లోని ప్రత్యేకతేంటి అనేది ప్రశ్న!

పైన పేర్కొన్న మూడూ సినిమాలకు, మిగిలిన సినిమాలకు తేడా ముఖ్యంగా ఈ క్రింద పేర్కొన్న రెండు అంశాలే!

1)సినిమా కథను సంఘటనలు జరిగిన సమయానుక్రమంలో సరళ రీతిళో కాకుండా, విరళ రీతిలో చెప్పడం.

2)మిగిలిన సినిమాల్లో లాగా ఒకరు లేదా ఇద్దరు ముఖ్య పాత్రధారుల జీవితాల్లో జరిగే సంఘటనల ఆధారంగా కథను ముందుకు నడిపించకుండా, సినిమాలోని ప్రతి పాత్రధారునికీ సరైన ప్రాముఖ్యత కల్పిస్తూ, ఆ పాత్రల మధ్య అకస్మాత్తుగా లేదా యాధృచ్చికంగా జరిగే సంఘటనల ఆధారంగా కథ నడిపించడం.

మనకిలాంటి సినిమాలు కొత్తే అయినప్పటికీ చాలా రోజుల ముందు నుంచే ప్రపంచంలోని ఎన్నో దేశాల్లోని దర్శకులు ఇలాంటి సినిమాలు తీస్తూనే ఉన్నారు. అందుకు కొన్ని ఉదాహరణలు: Kieslowski’s Blind Chance, Akira Kurasawa’s Roshoman, Quentin Tarantino’s Pulp Fiction. ఈ సినిమాలే కాకుండా Run Lola Run, Midaq Alley, Tic Tac, 11:14, Hieghts, Crash, Yi ge zi tou de dan sheng, Hawai-Oslo, Traffic, Syriana, 21 Grams, Babel లాంటి ఎన్నో సినిమాలు ఈ కోవకే చెందుతాయి.

ఇలాంటి సినిమాలనే ఇంగ్లీషులో Non Linear Narrative కలిగిన సినిమాలుగా పిలవడం జరుగుతుంది. ఈ తరహా సినిమాల్లోనూ రెండు రకాలున్నాయి.

1)కథ పరంగా మామూలు సినిమాల్లాగే ఉన్నప్పటికీ ఒకే కథను, ఒక్కోసారి ఒక్కో points of view లో మళ్ళీ మళ్ళీ చెప్పి ఒకే కథకు వేర్వేరు అర్థాలను గోచరింపచేయడం ఈ రెండో తరహా సినిమాల ప్రత్యేకత. Run Lola Run, Roshoman, Sliding Doors లాంటి సినిమాలు ఈ రకం సినిమాలకు ఉదాహరణలు.

ఉదాహరణకు Run Lola Run సినిమాలో “లోలా” అనే అమ్మాయికి తన ప్రేమికుడైన “మన్ని” నుంచి ఫోన్ కాల్ రావడంతో కథ మొదలవుతుంది. 20 నిమిషాల్లో 100000 మార్కులు(జర్మనీ కరెన్సీ) తీసుకురాకపోతే తన ప్రాణానికే ముప్పని ఆమెతో చెప్తాడు మన్ని. తన ప్రేమికుడి ప్రాణాన్ని కాపాడే ప్రయత్నంలో లోలా ఏం చేసింది అనే దానికన్నా , “ఇలా జరిగితే ఏమయ్యుండేది”, “పోనీ ఇలా జరిగితే ఎమి జరిగుండేది”,అనే what-if కండిషన్ల ద్వారా ఒకే కథను మూడు సార్లు వేర్వేరు విధంగా చిత్రీకరించారు దర్శకులు. ఇందులో ఏ ప్రయత్నం నిజంగా(సినిమాటికె స్పేస్ లో) జరిగింది, ఈ ప్రయత్నాలు ఊహాజనితమైనవి అని చెప్పలేము.ఇదే విధంగా అకిరా కురసవ గారి రోషమన్ సినిమాలో ఒకే కథను వేర్వేరు points of view ద్వారా చూపించగలిగారు. అలాగే తమిళ్ లో వచ్చిన “వీరుమాండి” సినిమాకూద ఈ కోవలోకి చెందినదే.

2)యాదృచ్చికంగానూ అకస్మాతుగానూ జరిగే సంఘటనలతో మేళవించిన దృశ్యాలు, ఈ సంఘటనల పర్యవసానంగా మార్పు కొందరి జీవితాల్లో జరిగిన మార్పులు, అనుభవాలను కథారూపంలో తెరకెక్కించడం ఒక రకం.Pulp Fiction, Amerros Perros, 21 Grams, Traffic ళంటి సినిమాలు ఈ కోవలోకే వస్తాయి.

మొదట్లో స్పైను మరియు ఇతర లాటిన్ అమెరికా దేశాల్లో ఇలాంటి సినిమాలు తీయడం మొదలయిందని నా ఉద్దేశం. అందుకు ఇదీ కారణం అని చెప్పడం కష్టమైనప్పటీకీ, రాను రాను పెరిగిపోతున్న నేరప్రవత్తి, డ్రగ్స్ ఉపయోగం, నానాటికీ తరుగిపోతున్న మానవ విలువలు, క్రమంగా క్షీణంచిపోతున్న మానవ సంబంధాలు, ఆయా దేశాల్లోని జీవన పరిస్థితులు, క్షణం తీరికలేని జీవితాలను సినిమాలో పొందు పరచాలంటే అంతకముందున్న సినిమాటిక్ ఉపకరణలేవీ ఉపయోగపడకపోవడంతో, కొత్త రకమైన సినిమాలతో వారి జీవితాల్లోని చైతన్యాన్ని ప్రతిబింబించేలా చేయాలన్న నేపధ్యంలో ఈ non-liner narrative సినిమా పుట్టివుండవచ్చని నా అభిప్రాయం.

ఇంకా లోతుగా చూస్తే, సంబంధం లేని ఎన్నో అంశాలు మనల్ని ఒక్కొక్కరిగా విడతీస్తున్నా ఈ విశ్వంలోని ఒక తెలియని దారమేదో మనల్నందరినీ కట్టిఉంచుతుందనీ చెప్పడంకూడా ఈ సినిమాల ఉద్దేశం అయ్యిఉండవచ్చు. ఏదేమైనప్పటికీ ప్రపంచంలోని ఎంతో మంది ఇప్పుడూ ఈ non linear cinema పై కన్నేశారు. ఈ మధ్యకాలంలో వచ్చిన డజన్ల కొద్దీ సినిమాలు ఈ నమ్మకాన్ని నిజం చేశాయి. హలీవుడ్లో వీచిన ఈ గాలులు క్రమంగా మన బాలీవుడ్ కి చేరాయి.దాని ఫలితమే Life in a Metro, Salaam-E-Ishq, Honeymoon Travels Pvt Ltd”. బాలీవుడ్ దాక చేరిన ఈ గాలి మనవైపుకీ త్వరలో వీస్తుంది.అలాంటప్పుడు గాలి ఎటువైపు వీస్తే అటూవైపు గుడ్డిగా పయనించకుండా అసలీ non linear cinema అవసరం ఎంటి? దానివెనుక వున్న సిధ్ధాంతమేంటి అని సూక్ష్మంగా ఆలోచించి మన సమాజానికి తగ్గట్టుగా ఈ రకమైన సినిమాలను తీయగలిగితే మన సినిమాకెంతో మేలు జరగవచ్చు.

ఒక విధంగా మన జీవితలను సినిమా రూపంలో ప్రతిబింబింపజేయాలంటే ఈ రకమైన సినిమాలే అనువైనవి. అందుకు అనేక కారణాలున్నాయి. మీ జీవితమే తీసుకోండి. అంటా మీరనుకున్నట్టే జరిగిందా?మీ స్నేహితులతో మీ పరిచయాలను గుర్తుకు చేసుకోండి.ఈ జీవితమంతా ఒక పెద్ద ఏక్సిడెంట్ లా నిపించదూ? నేనెవర్ని? నేను రాసిన ఈ వ్యాసాన్ని మీరెందుకు చదవాలి? అసలీ జీవితానికి అర్థముందా? ఎక్కడ దొరుకుతాయీ ప్రశ్నలకు సమాధానాలు? అయినా మూడూగంటల్లో చూసి మర్చిపోయే సినిమాల గురించి ఇంత విశ్లేషణ అవసరమా?

ఏమో? కాలం ఒడి ఒడి గా సాగిపోతున్న ఈ రోజుల్లో కాసేపాగి మనల్ని మనం పరిశీలించుకోలేము కాబట్టే మన జీవితల్నే సినిమాగా తీస్తే rewind చేసో fast forward చేసో, pause నొక్కో అర్థం చేసుకోవచ్చేమో?

నేనూ నా వింతలమారి ప్రపంచమూ…

2010-02-24T06:52:05Z

పోయిన డిశెంబరు చివరి వారంలో మిత్రుడు శ్రీనివాస్ ఒక మంచి వ్యక్తి గురించి ఆయన తీసిన ఒక లఘు చిత్రాన్నీ పరిచయం చేశారు. పరిచయం చేయడమే కాకుండా ఆ లఘు చిత్రం మరియు దానికి సంబంధించిన ఒక పుస్తకాన్ని నాకు అందచేశారు. ఆ రోజు నా పుట్టినరోజు కూడా. అప్పుడు చూడలేదు కానీ చూశాక మాత్రం ఆ వీడియో నా పుట్టినరోజున నాకు అందిన గొప్ప బహుమతిగా అనిపించింది. ఆ రోజు శ్రీనిఆస్ గారు నాకు పరిచయం చేసిన వ్యక్తి పేరు పైడి తేరేష్ బాబు. “నేను నా వింతలమారి ప్రపంచమూ…” ఆయన రూపొందించిన poetic documentary. ఈ డాక్యుమెంటరీ చూసి మీ అమూల్యమైన అభిప్రాయాలు, సలహాలు పైడి తేరేష్ బాబు గారికి తెలియచేస్తారని కోరుకుంటున్నాము.

అంకితం

సరిగ్గా నూరేళ్ల క్రితం
’మాలవాండ్ర పాట రాసిన
ఆజ్ఞాత కవికి…

జస్ట్ ఏ మినిట్…

మీకు తెలుసు
పాశ్చాత్యం నా ప్రేయసి!
ప్రేమలో గాయపడ్డం, గేయపడ్డం కొత్తేం కాదు.
కాకపోతే 07.07.07. నాడు బాగా గాయపరిచింది.
నా ప్రేయసి ఆ వేళ ఏడు వింతల్ని పునస్సమీక్షించే
పనికి పూనుకుంది
తాజ్‍మహల్ కు ఓటేసి గెలిపింమని ఇండియా మొత్తం
ఏకటాకీగా ఒకటే గోల!
ప్రపంచ వ్యాప్తమ్గా రాళ్లెత్తిన కూలీలకు
కనీసం ఈ సారైనా పట్టంకట్టి
శ్రమజీవిని కీర్తిస్తుందేమో అనుకున్నా
అలా జరగలేదు
సింపుల్ గా ఏడువింతల లిస్టు చదివి
వాటికి వింతల హోదా ప్రకటించేసి
ఎంచక్కా చేతులు దులిపేసుకుమంది
నా మూడవ ప్రపంచపు వింతలకేసి కన్నెత్తి కూడా
చూడలేదు
కడుపుమండింది
పద్యం పుట్టింది
మంట అంతటితో చల్లారలేదు
07.07.07. నాడు 7 మెంబర్ యూనిట్ తో
ఉదయం ఏడుగంటల్నుంఇ రాత్రి ఏడు గంటలవరకు
నా మూడో ప్రపంచంలో విచ్చలవిడిగా తిరిగాను.
దొరికిన దృశ్యాన్ని దొరికినట్టు షూట్ చేశాను.
ఎడిట్ చేశాను
కొన్ని చోట్ల
పద్యానికి అనువుగా దృశ్యాన్ని,
దృశ్యానికి అనువుగా పద్యాన్ని సవరించాను.
ఫలితం-
నేను నా వింతలమారి ప్రపంచమూ

చదవండి
చూడండి
ప్రయత్నం ఫర్వాలేదనిపిస్తే
దృశ్యమాధ్యమాలపట్ల కాస్తంత దృష్టి సారించండి
మెజారిటి జాతి జనులు అక్కడ పోగుపడి ఉన్నారు
వాళ్లలో డెబ్భైశాతం మందికి చదవడం రాయడం రాదు.
చెప్తే వింటారు. చూపిస్తే చూస్తారు. ఆలోచిస్తారు.
కదుల్తారు, కదిలిస్తారు.
మెజారిటీ జనాన్ని విస్మరించి మనం ఏం చేసినా అది అసంపూర్ణమే
కవిత్వం పేజీలకు వెలుపల ఎక్కువగా మాట్లాడ్డం
కవికి అంత సముచితం కాదు.
ఉంటా మరి….

మీ
పైడి తేరేష్ బాబు

No related posts.

నాకు నచ్చిన “గ్రహణం”

2010-02-24T03:12:56Z

మొన్నీ మధ్యనే సూర్యగ్రహణం అయ్యినప్పుడు, అందరూ ఆ అబ్బురాన్ని సంబరంలా ఆనందిస్తుంటే, “అయ్యో పాపం, సూర్యునికి గ్రహణం, మనకు వినోదం” అని అనుకుంటూ ఉన్నాను. ఈ రోజు “గ్రహణం” సినిమా చూశాక ఏదో తెలీని ఆనందం నన్ను కమ్మేస్తుంది. I’m in awe of the film.. it’s a beauty!

ఈ మధ్యకాలంలో సవాలక్ష కారణాల వల్ల తెలుగు సినిమాలు చూడ్డం ఎక్కువైపోయింది. సినిమా చూసి బయటకొచ్చే ప్రతీ సారీ ఓ గమ్మత్తైన సన్నివేశాన్ని ఊహించుకుంటుంటాను – రోడ్డుపై నడుస్తూ నా చేతిలో ఉన్న డబ్బు కట్ల నుండి నోట్లు తీసి విసురుకుంటూ నడుస్తున్నట్టు. కాకపోతే నిజానికి టికెట్ డబ్బులకోసం కాదు నా బాధ. అసలు బాధ ఉన్న కాస్తంత తీరికనూ అలా విచ్చలవిడిగా వ్యర్థం చేస్తున్నాననే. థియేటర్‍లో ఎటూ సమయం దండగ, బయటకొచ్చాక దాన్ని గురించి గొంతు చించుకోవడం మరీ అనవసరమనిపించి, అవతలి వాళ్ళని విమర్శించడానికి, వెక్కిరించడానికి ఒక నవ్వును సంధిస్తున్నాను. ఇవ్వాళ సంగీత్ సాగర్‍లో ఏవో మ్యూజిక్ సిడీలు యాధాలాపంగా కలెక్షన్ చూస్తుంటే, “గ్రహణం” సినిమా డివిడి కనపడింది. “హట్కే” మూవీగా దీని గురించి వినుండడం వల్లానూ, పైగా అడపాదడపా తెలుగులో వచ్చే ప్రయోగాలని విస్మరించి తెలుగు సినిమా గురించి ఆవేశంగా ఉపన్యాసాలు ఇవ్వడం సబబు కాదనీ, డివిడి తీసుకున్నాను.

అవార్డు సినిమా కదా, నిడివి తక్కువుండి కాస్త త్వరగా అయ్యిపోతుందన్న నమ్మకంతో మొదలెట్టాను, పూర్తిగా చూస్తానన్న నమ్మకం లేకుండానే. ఆద్యంతం ఒక “awe”తో చూశాను. డివిడి కవర్ పైనున్న కథ సారాంశమే మొదటి సగం అంతా నిండి ఉన్నా, ఎక్కడా ఆపాలనిపించలేదు. కథనం ప్రస్తుతానికి, గతానికి మధ్య ముందుకీ, వెనక్కీ పోతూ ఆసక్తికరంగా సాగింది. “ఇంతకీ ఏం జరిగిందీ?” అన్న ఉత్సుకత చివర దాకా వీడలేదు. సినిమా అయ్యిపోయాక, “ఎందుకిలా జరిగింది?” అన్న ప్రశ్న, అలా జరగటానికి కారణాలు ఏంటి? ఎవర్ని నిందించాలి? ఎవర్ని సమర్థించాలి? జరిగిన అన్యాయానికి, వృధా అయిపోయిన జీవితానికి, అగాధాల్లోకి పడిపోయిన బంధాలకి నిందితునిగా ఎవర్ని నిలబెట్టాలి? మనుషులా? మనుషులు సృష్టించుకున్న కట్టుబాట్లా? లేక నిజానిజాలను నిర్ధారణ విషయంలో మనిషికున్న నిస్సహాయత? ఎవర్ని అనాలి? దేన్ని ప్రశ్నించాలి? అని బోలెడు ప్రశ్నలు.

మానవసంబంధాలను అద్భుతంగా అద్దం పట్టగల ఏ కళ అయినా లేవదీసే ప్రశ్నలివి. జీవన ప్రవాహంలో పడికొట్టుకుపోతున్న మనల్ని ఓ క్షణం స్తంభింపజేసి, కొన్ని వేల ప్రశ్నల్ని మన నెత్తిన గుమ్మరించేసి, ఆలోచనల్లో ఉక్కిరిబికిరి చేస్తాయి.

చలం రాసిన “దోషగుణం” ఆధారంగా ఈ చిత్రం తీసారట. నేనా కథ చదవలేదు. చలంది ఆ కథే కాదు, ఆయన సాహిత్యమేదీ నేనంతగా పట్టించుకోలేదు. ఈ ముక్క అన్న ప్రతీసారి, “అదేంటి?” అన్న ప్రశ్న వినిపిస్తుంటుంది. ఏం చెప్పాలో, ఎలా చెప్పాలో అర్థం కాదు. ఇప్పుడది అప్రస్తుతం.

ఈ సినిమా కథలోకి వెళ్తే: ఓ డాక్టర్, ఆసుపత్రిలో వైద్యం చేయించుకుంటున్న ఒక రోగి “అతడి తల్లినం”టూ వచ్చిన స్త్రీని దుర్భాషలాడి బయటకి పంపేయడం చూసి, ఆమెను అనుసరించి, వివరాలు కనుక్కొందామని ఆరా తీసేసరికి ఆ ముదుసలి కంగారుగా వెళ్లిపోతుంది. ఆమెను చూడగానే డాక్టర్‍కు ఎవరో పరిచయస్తులని చూసినట్టు అనిపిస్తుంది. వెంటనే ఆసుపత్రిలో ఉన్నవారిని ఆమె తాలూకు విషయాల గురించి ఆరా తీస్తే అరకొర సమాచారం తెలుస్తుంది. ఆ పూట, సహోద్యోగైన స్నేహితున్ని ఇంటికి పిల్చి కాఫీ ఇచ్చి ఓ కథ చెప్పటం మొదలెడతాడు. అతని కథ ప్రకారం, అతను పుట్టి పెరిగిన ఊర్లో ఒక భూస్వామి ఉండేవాడు. ఆ భూస్వామి భార్య సద్గుణ సంపన్నురాలు, అన్నపూర్ణ, అందగత్తె. అత్తగారినీ, భర్తనీ, దానధర్మాల విషయాలనూ జాగ్రత్తగా చూసుకుంటుంది. ఆ ఇంటిలో కనకయ్య అనే అబ్బాయి, కటిక పేదకుటుంబానికి చెందినవాడు వారాలకి కుదురుతాడు. చురకైన, తెలివైన ఆ కుర్రాడంటే భూస్వామికీ, అతడి భార్యకీ కూడా మక్కువే! భార్య అతన్ని లాలనగా, చనువుగా చూసుకుంటూ ఉంటుంది. ఉన్నట్టుండి ఆ కుర్రాడు జబ్బు పడతాడు. ఊర్లో ఉన్న వైద్యునికి చూపిస్తారు. గుణం కనిపించకపోగా, జబ్బు ముదురుతుంది. తల్లిదండ్రులు కంగారుపడి, బంధువు సాయంతో పక్కూర్లో ఉన్న వైద్యుణ్ణి తీసుకొస్తారు. అతడూ ఏదో మందిచ్చి, “మామూలు జ్వరం కాదు, దీని పేరు దోషగుణం. తనకన్నా వయస్సులో పెద్దదైన స్త్రీతో కలవడం ద్వారా ఈ జబ్బు వస్తుంది. దీనికి ఒకటే విరుగుడు, ఆమె రక్తంతో చేసిన మందు కంటిలో పెడితే నయం అవుతుంది” అని ముక్కు సూటిగా చెప్పేస్తాడు. ఇది విన్న కుటుంబ సభ్యులు హతాశులవుతారు. ఎవరో ఆ స్త్రీ అని ఎలా కనుక్కోవాలో తెలీదు. ఆ రాత్రి నిద్రలో కుర్రాడు, భూస్వామి భార్య పేరు పలవరిస్తాడు. బంధువు “ఆమేనేమో?!” అన్న అనుమానపు అగ్గిపుల్ల గీసి వదుల్తాడు. తన బిడ్డకు పట్టెడన్నం పెట్టి విద్యాబుద్ధులు నేర్పిస్తున్న దంపతులపై అలాంటి నింద వేయడానికి కుర్రాడి తల్లిదండ్రులు వెనకాడుతారు. జబ్బు ముదురుతుంది. ఇహ, రేపో, మాపో అన్న స్థాయిలో ఉంటుంది. తల్లిదండ్రులకి ఏం తోచదు. ఆవిడ మీదే నింద వేయడానికి పూనుకుంటారు. భూస్వామికి కూడా తన భార్య మీద అనుమానం కలుగుతుంది. అంతా కల్సి ఆమెదే పాపం అని నిర్ణయించేసుకొని ఆమె రక్తం తీసి ఇచ్చేదాకా ఊరుకోరు. ఆ మందు వేయగానే కుర్రాడికి నయం అయ్యిందా? అవ్వలేదా? జబ్బు నయం కావటాన్ని బట్టి వారిద్దరి మధ్య సంబంధం ఉన్నట్టా? – ఇవ్వన్నీ సినిమా చూడాల్సిందే!

ఈ సినిమాలో నాకు నచ్చిన అంశాలు:

౧. చలం కథ ఎలా ఉంటుందో నాకు తెలీదు. కానీ ఈ సినిమాలో మాత్రం కథను ఒక న్యూటల్ వ్యూతో చెప్పినట్టు అనిపించింది. ఇది చలం కథ, అందులో ఒక స్త్రీని అనుమానించటం ఉన్నందున నేను దీన్ని ఒక స్త్రీ perspectiveతో చెప్పిన కథ అయ్యుండచ్చు అనుకున్నాను. సినిమా చూశాక మాత్రం, అందులోని అన్ని పాత్రలకీ సరైన న్యాయం చేశారనిపించింది.
౨. ఇందులో తనికెళ్ళ భరణి గారు భూస్వామిగా నటించారు. పాత్ర పెద్దది కాకపోయినా ఆయన నటన అమోఘం. భార్యని కొట్టి, ఆమెకి స్పృహ తప్పిపోగానే ఆమె తొడ కోసి రక్తం తీసిచ్చి వచ్చి, ఆమె కాళ్ళ దగ్గర కూర్చోని మధనపడ్డం – మహాద్భుతంగా ఉంది. భార్య అంటే ఎంతో ఇష్టం ఉన్నా, కుటుంబ పరువుకోసం, ఆమె తప్పు చేసే ఆస్కారాలని పూర్తిగా కాదనలేకపోవటం, ఇన్నేళ్ళ సహచర్యం ఆమెపై ఏర్పడ్డ గౌరవాభిమానాలు – ఇన్నింటి మధ్య నలిగే విధానాన్ని చక్కగా నటించారు.
౩. సినిమా మొత్తం నలుపు-తెలుపుల్లో ఉంటుంది. ఒక్క ఊహ / కల లాంటి సన్నివేశం మాత్రం రంగుల్లో ఉంటుంది. ఎందుకలా తీసారో అర్థం కాలేదు కానీ, చూడ్డానికి బాగా అనిపించింది.
౪. ముగింపు కూడా నాకు బాగా నచ్చింది. కాకపోతే దాని గురించి మాట్లాడలేను. సినిమా చూడబోయేవారి ఆనందాన్ని పాడుచేయలేను.

ఈ సినిమాలో నాకు నచ్చని అంశాలు:

౧. భూస్వామి భార్యగా నటించిన జయలలిత. ఈవిడ చాలా అందంగా ఉంటారు. కాకపోతే నటించిన తీరు నన్ను నిరాశపరిచింది. పట్టి పట్టి చేస్తున్నట్టు అనిపించింది. ఏ జయసుధో, రేవతిలాంటి వారో ఉంటే బాగుణ్ణు అని అనిపిస్తూనే ఉంది.
౨. కథలో భూస్వామి భార్య పాత్రకి యూనిటీ లోపించిందని అనిపించింది. అప్పటి దాకా శాంతంగా, సహనంగా తన పని తాను చేసుకొని పోయే స్త్రీ, తనని అనుమానించినప్పుడు బాధ కన్నా ఎక్కువ ఉక్రోషం చూపిస్తుంది. భర్తని “నీ తప్పులు ఎవడు చూడొచ్చాడు” అన్నట్టు మాట్లాడుతుంది. ఈ ట్రాన్సిషన్ ని సరిగ్గా చూపించలేకపోయారనిపించింది. భర్త నమ్మకం పొందలేని భార్య ముందుగా తీవ్ర మనస్థాపానికి గురైన తర్వాతే ఆగ్రహం వ్యక్తం చేస్తుందని నేను భావించటం వల్ల కూడా కావచ్చు.
౩. కొన్ని సన్నివేశాలను ఇంకా బా చూపించాల్సింది అనిపించింది. ఉదా: తనని ఎంతో వాత్సల్యంతో చూసుకునే అమ్మగారిని తన వల్ల నిందించారు అని తెల్సుకున్నప్పుడు ఆ కుర్రాడు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి కుండ బద్దలుకొడతాడు. ఇంతకన్నా అతడి కోపాన్ని, అంతకన్నా అయోమయాన్ని బాగా చిత్రీకరించి ఉండాల్సింది.

మొత్తానికి ఇదొక మంచి చిత్రం. ఒక మంచి ప్రయత్నం. నిజానిజాలని నిర్ధారించే వీలు లేనప్పుడు తన అశక్తికి మనిషి ఎలా బలి అవుతాడన్న అంశంతో తీసినట్టు అనిపించింది. కేవలం స్త్రీ తరఫున వాకాల్తా పుచ్చుకునే కథగా కాక, మనుషులనీ, వారి బంధాలని బాగా చూపించారు. సినిమాను కళగా ఆరాధించి, తమలో ఉన్న టాలెంట్‍కి సరైన మార్గం చూపిస్తే ఇలాంటి సినిమాలు మరెన్నో రావచ్చు.

మీరు చూడకపోయుంటే.. తప్పక చూడండనే చెప్తాను!

–పూర్ణిమ తమ్మిరెడ్డి

No related posts.

నేనే హీరో-మీరు కూడా కావొచ్చు.

2010-02-24T03:04:27Z

సినిమా హీరో అవ్వాలనుకుంటున్నారా?
ఛాన్స్ దొరకటం లేదా?
ఎవడో ఛాన్స్ ఇవ్వటం ఎందుకండీ…
లీడర్ సినిమా క్లైమాక్స్ కంటే ఇంకా భారీ లెవల్లో మిమ్మల్ని పెట్టి ఒక సినిమా తీస్తే ఏమైనా అభ్యంతరమా?
ఖర్చంటారా? ఓ పెద్దగా ఏమీ కాదండీ…ఒక పది నిమిషాల పాటు ఇంటర్నెట్ మీద కూర్చుంటే ఎంతవుతుందో అంతే!

నమ్మరా? అయితే ఈ కింద వీడియో చూడండి.

మీరు కూడా ఇలాంటి వీడియోలో భాగం కావాలనుకుంటే http://en.tackfilm.se/ దర్శించండి.

No related posts.

కధ: మొదటి అందం

2010-02-22T16:30:30Z

మీరు రైల్లో ప్రయాణం చేస్తుంటే, మీ ఎదురు బెర్త్ లో కూర్చున్న అందమైన అమ్మాయి " హి.నా పేరు సంధ్య" అని తనని తాను పరిచయం చేసుకుని, చెయ్యి ముందుకు చాపితే ఎలా అనుభూతి చెందుతారు? బాటసారి వ్రాసిన ఈ కధలో, కధా నాయకుడికి ప్రయాణంలో ఎప్పుడూ పక్క బెర్త్ లలో పిల్లలో లేక వృద్ధులో తగిలే వారు. మెడిసన్ చేసే సంధ్యతొ రాజమండ్రి నుంచి చెన్నై దాక ఆనుకోకుండా చేసిన ప్రయాణంలో, కబుర్లలో సంధ్య ఇచ్చిన Parting gift

బిటి వంకాయ పై అముల్ వ్యంగ చిత్రం

2010-02-22T04:48:04Z

సమయ స్ఫూర్తిలో పెద్ద పేరున్న, పర్యావరణ హెచ్చరిక, హస్యం తో మిళితమైన ఈ అముల్ కార్టూన్ ఎలా వుంది?

Demand for separate ministry for Telugu

2010-02-21T05:36:55Z

HYDERABAD: MLC and educationist Chukka Ramaiah has appealed to the government to create a new ministry to protect and preserve the Telugu language, culture and civilisation in the State.

Talking with reporters here today, Ramaiah sought strict enforcement of GO 86 which make it mandatory for all schools in the State to teach Telugu as a language up to Class 10. ``The importance being given to the Telugu language by the government and its departments is going down with each passing day.

This is not the case with other languages.’’ The legislator demanded that all proceedings in district courts be conducted and copies of the verdicts made available in Telugu. ``Unless people openly express their love for their mother tongue, the government and political leaders will not show any concern for it,’’ he said.

The Telugu Bhashodyama Samakhya will observe the International Mother Tongue Day on Feb 21 as a `blackday’ in protest against the government’s neglect of the Telugu language. It will organise a dharna near Indira Park on that day.

Somala Ramesh Babu, president of the Samakhya, said it was the responsibility of the Telugu-speaking people across the world to preserve their language and culture.

Samakhya vice-president GS Varadachary and secretary Kaluva Mallaiah were present at the press conference.

Courtesy: ExpressBuzz

గూగుల్ బజ్, ప్రైవసీ సమస్యలు...

2010-02-20T18:54:05Z

మైక్రోబ్లాగింగు మీద నా ఇంతకు ముందు టపా చదివే ఉంటారు. ఇప్పటికే అది బాగా ఊపందుకుందని మీ అందరికీ తెలిసే ఉంటుంది. ఎంతగా అంటే అన్ని సోషల్ నెట్వర్కింగ్ వెబ్‌సైటులూ దానిని ఏదో ఒక రూపంలో అమలు చేసేంతగా. ఉదా: ఫేస్‌బుక్ స్టేటస్ అప్‌డేట్‌లూ (What's on your mind ?), ఆర్కుట్ (what are you up to?) వగయిరా. బజ్ ఏమిటి ? ఇది గూగుల్ నుంచి కొత్తగా వచ్చి చేరిన వెబ్‌ అప్లికేషను. సోషల్ నెట్వర్కింగూ, మెసేజింగూ కలిపి

ఇది కలకాదు:వారణాసి నాగలక్ష్మి

2010-02-10T18:51:46Z

మీరెప్పుడైనా వంకాయ పులుసు పచ్చడి తిన్నారా? ఒకసారి వంకాయ పచ్చడి రుచికి అలవాటైతే మరల మరల కావాలని మీరు అడిగి వేయించుకుంటారని నేను ఘంటా పధంగా వంకాయ మీద ఒట్టేసి చెప్పగలను. అలాంటి సీత లాంటి వంకాయ ను మొశాంటో రావణాసురుడు వచ్చి చెరబట్టి అపహరిస్తుంటే నా మనసు అతలా కుతలం కావటంలో ఆశ్చర్యమేముంది? వ్యాకులపడిన నా మనసు కుదుటబడేదెలా? ఎప్పుడు?ప్రఖ్యాత రచయిత్రి వారణాసి నాగలక్ష్మి ఆంధ్రభూమి స్వర్ణోత్సవ కథల

ఫేస్‌బుక్... కథా కమామీషు

2010-02-07T17:50:08Z

సరే! ఇప్పుడు అందరికీ సోషల్ నెట్‌వర్కింగ్ బాగా పరిచయం అయిన విషయమే. తమ తమ అభిరుచులని బట్టి ఎక్కువ శాతం జనాభా ఏదో ఒక సోషల్ నెట్‌వర్కింగ్ వెబ్‌సైటులో భాగస్వాములే. అందులో ప్రముఖమైనవి ఫేస్‌బుక్, ఆర్కుట్, మై‌స్పేస్, లిన్క్డ్‌ఇన్, ట్విటర్. వేటికవే తమవైన వాడుకదారులని సంపాదించుకున్నాయి. అయితే ఇందులో అన్నీ ఒకే రకమయినవి కాదు. వేటి వేటి అవసరాలు వాటికున్నాయి. మైక్రోబ్లాగింగు కోసం ట్విటర్, మితృలతో

చూతము రారండి

2010-01-30T18:10:57Z

విజయా వారి మాయాబజార్ సినిమా నవలకి వి.ఏ.కె.రంగారావు గారు వ్రాసిన ముందు మాట నుంచి :

ఇంతవరకు ఈ కథ తో భారతీయ "మాయాబజార్" వత్సలా కల్యాణం" "శశిరేఖాపరిణయం" "సురేఖాహరణ్","వీరఘటోత్కచ" అన్న పేర్లతో వచ్చిన సినిమాలు ఒకటి మూకీ,పది టాకీలు.వేరే పేర్లతో ఇదే కధ రావటం కి ఆస్కారం లేదు.

మొదటిది మూకీ చిత్రం "మాయాబజార్ ఉరఫ్ సురేఖాహరణ్"(1925) దర్శకుడు బాబురావ్ పెయింటర్.ఇందులో కృష్ణుడు వి.శాంతారాం .

మొదటి టాకీ,హిందీ లో పై రెండు పేర్లతోనే 1932 లో విడుదలైనది.దర్శకుడు నానుభాయి వకీల్.మూడవది అరవంలో ఆర్.పద్మనాభన్ తీసిన "మాయబజార్ ఉరఫ్ వత్సలా కళ్యాణం(1935)". నాలుగవది పి.వి.దాసు తెలుగు చిత్రం "మాయబజార్ ఉరఫ్ శశిరేఖా పరిణయం". ఇందులో శాంతకుమారి శశిరేఖ.

అయిదవది మరాఠి లో జి.పి.పవార్ నిర్మించిన "మాయాబజార్".ఆరవది హిందీ మరాఠిలలో దత్తాధర్మాధికారిది;"మాయబజార్ ఉరఫ్ వత్సాలాహరణ్"(1949).ఏడవది నానాభాయి భట్ట్ నిర్మించిన "వీర్ ఘటోత్కచ్ ఉరఫ్ సురేఖా హరణ్"హిందీ లో అదే సంవత్సరం విడుదలైంది.
హీరోయిన్ గా ఇది నటి మీనాకుమారికి మూడవదో నాలుగోదో.

ఎనిమిదవది:తెలుగు తమిళాలలో "శశిరేఖా పరిణయం" వత్సలా కళ్యాణం"లని మొదట తలపెట్టి చివరికి రెండు భాషల్లోనూ
"మాయాబజార్"(1957)గానే విడుదలయైన ప్రస్తుతాంశమైన చిత్రం.ఇది పద్నాలుగేళ్ళ తరవాత అదే పేరుతో హిందీలోకి అనువదించబడినది(1971).

తొమ్మిదవది: బాబూభాయి మిస్త్రీ హిందీలో నిర్మించిన "మాయాబజార్"(1958) మన చిత్రం తరువాతి సంవత్సరమే విడుదలై తెలుగు ,అరవం,కన్నడ భాషల్లోనికి "వీర ఘటోత్కచ "గా పరివర్తింపబడినది.ఇందు నాయిక అనితా గుహ. పదవది హిందీలో శాంతీలాల్ సోనే తీసిన "వీర్ ఘటోత్కచ"(1970)

పదకొండవది తిరిగి బాబూభాయి మిస్త్రీ తీసిందే "మాయాబజార్"(1984) హిందీ గుజరాతీ భాషల్లొ,రంగుల్లో.

"లక్ష్మణ కుమారుడు ,వీరాధివీరుడైన దుర్యోధనుని కుమరుడే,అతన్నేమిటి చిత్రం లో వెర్రి వెంగళప్పలాగ వెకిలి గా చిత్రించారు" ? అన్న విమర్శలు ఆ రోజుల్లో వినిపించాయి.ఆ విమర్శ గురించి రచయిత పింగళి నాగేంద్రగారు మాట్లాడుతూ "లక్ష్మణ కుమారుదు ధీరుడనో,శూరుడనో మహాభారతం లో లేదు .అతనిది పెద్ద పాత్ర కూడా కాదు.భరత యుద్ధం జరిగినప్పుడు ,యుద్ధం లో ప్రవేశిస్తూనే అభిమన్యుడి చేతిలో మరణించాడు లక్ష్మణ కుమారుడు.ఆ చిన్న విషయాన్ని తీసుకొని,ఆ పాత్రను హాస్య పాత్రను చేసి మలిచాము.అదేం తప్పు కాదు,
క్యారెక్టరైజేషన్ లో ఔనిత్యం ఉంటే,ఆ ఔనిత్యాన్ని కాదని ,ఆ పాత్రను నీచంగా చిత్రిస్తే తప్పు కాని,ఎలాంటి పాత్రత లేని ఒక పాత్రను తీసుకొని దాన్ని హాస్యన్ని వాడుకోటంలో తప్పు లేదు;అది అనౌచిత్యము కాదు" అన్నారు.

వివాహ భోజనంబు ట్యూను పూర్వపరాలేమిటి? వి.ఏ.కె.రంగారావు చెప్పినది;"1930 ప్రాంతాల బ్రిటన్,అమెరికా దేశల్లో రంగస్థలం మీద చిన్న ప్రహసనాల్లాంటివి చేసేవారు.ఆయా నటులు వాళ్ళ దుస్తుల్ని ఒక తోపుడు బండిలో వేసుకొని రంగస్థలం మీదకి తోసుకుంటూ వచ్చేవారు.
వస్తున్నప్పుడు ఆ బండి చక్రాల ద్వని వినిపించకుండా దాని మీద వాద్యగోష్టి వచ్చేది.అది 'వివాహ భోజనంబూ వరస,మీటరూ.అటు తరువాత ఆ ట్యూనును "మెక్సికన్ మెర్రి గో రౌండ్" అనే పాటగా మలిచారు.ఆ వినోద కాలక్షేపాలు మన దేశంలో కూడా ప్రదర్శింపబడినప్పుడు ,ఆ ట్యూనుని మన వాళ్ళు గ్రహించి ఉంటారు"

విడుదలై 50 సంవత్సరాలు పైన ఐనా "విజయ"ఢంకా మోగిస్తున్న చిత్రం మరొకటి కనిపించదు !అస్తు!!

India celebrates 60th Republic Day

2010-01-26T15:59:29Z

R-DAY PARADE

"two minutes' silence was observed in the memory of the courage and bravery of the nation's immortal soldiers who sacrificed their lives. "

"Indian Army tanks rolled through the fog during the Republic Day parade"

"The Naval Tableau INS Shivalik, showcasing the Shivalik class of ship"

"BSF motorcycle team 'Janbaz' performed a dare-devil display of their talents. They performed back riding, border man salute and ladder balancing."

Nuclear-capable Agni III missile

Army soldiers march

"Border Security Force soldiers ride their camels during the Republic Day parade "

Soldiers march

Paramilitary jawans march

Daredevils presenting a show

"One of the eye-catchers was Maharashtra's float 'Dabbawala', a common sight in Mumbai which showcases the life of Mumbai's signature office tiffin suppliers.
Dabbawala in CST railway station and an MBA student learning the working skills from the Dabbawala are some of themes in the tableau."

"Karnataka showcased 'Pattada Kal', a world heritage site which is a fine example of temple architecture."

"The tableau form Manipur showcased Hiyang Tanaba -- the traditional boat race of Meiteis tribe"

"Bihar brought to the parade the lovely silk from Bhagalpur . Bihar's 'Bhagalpur Ki Lok Sanskriti: Resham Udyog' tableau displayed the sleek and lustrous silk made by Bhagalpur weavers"

"Jammu and Kashmir came up with a tableau depicting its handicraft, wood carving, willow-work and carpet weaving."

"The tableau from Uttarakhand had 'samudra-manthan' or the churning of the divine sea, Har-ki-Pauri and Kumbh Mela as its theme."

"Meghalaya's tableau showed its ingenious system of tapping of stream and spring water by using bamboo pipes."

"Railways displayed its glorious past and triumph of new era through its steam locos and the latest Duronto Express trains"

"Central Public Works Department (CPWD) highlighted the concerns about global warming through its tableau"

"Culture Ministry and Sangeet Natak Akademi showcased the rich tradition of Indian music through musical instruments veena, shankha, dhumsa etc"

"Children who won the national bravery awards walked in to a huge applause. Twenty-one children were selected for the award in 2010.
Six-hundred school children also performed during the parade. Rajasthani folk dance, aerobics and Tamang dance included in the students' performance"

"The Youth Affairs and Sports ministry showcased the Commonwealth Games 2010, the first 'Green Games'. A bevy of sportspersons including legendary athletes Milkha Singh and P T Usha, former hockey captain player Zafar Iqbal, Badminton player Gopichand Pullela and shooter Samresh Jung were the stars accompanying the tableau"

"Tribal Affairs Ministry had come up with a float on Forest Rights Act, 2006 and empowerment of tribal people."

"Rural Development depicted Indira Awaas Yojana through Gujarati style house under construction besides low cost homes from various parts of the country."

"The spectacular parade ended with a flypast involving an IL-78, two AN-32 and two Dorniers in big boy formation, one AWACS and two SU-3- MKI in sentry formation and five Jaguars in arrowhead formation.
The flypast also had five Jaguars and five MiG29 in arrowhead formation and three SU-30 MKI in Trishul formation."

PRESENTING ASHOK CHAKRA:

Major D Sreeram Kumar, late Major Mohit Sharma and Havildar Rajesh Kumar were honoured with the country’s highest peace time gallantry medal- the Ashok Chakra.

President Pratibha Devisingh Patil presenting Ashok Chakra (posthumous) to Major Rishima Sharma, the wife of Major Mohit Sharma, on behalf of her husband.

{Maj Mohit Sharma, born in Jhansi in Uttar Pradesh and commissioned in 90 Medium Regiment (Artillery) in March 2004, was killed in a battle with terrorists in the Hafruda forest in Jammu and Kashmir in March last}

President Pratibha Devisingh Patil presenting Ashok Chakra to Major D Shreeram Kumar
{Maj D Sreeram Kumar, serving with 30 Assam Rifles since March 2007, had eliminated 12 terrorists in counter insurgency operations in the northeast.}

President Pratibha Devisingh Patil presenting Ashok Chakra (posthumous) to Beeta, the widow of Havildar Rajesh Kumar, on behalf of her husband,
{Havildar Rajesh Kumar killed three hardcore heavily-armed terrorists, one after the other, despite being grievously wounded in Kupwara district of J&K last August.}

కొడవటిగంటి రోహిణీప్రసాద్ సైన్సు వ్యాససంపుటి
జీవశాస్త్రవిజ్ఞానం - సమాజం
1/8 డెమ్మీ సైజులో 208 పుటలు
వెల 50 రూపాయలు
ప్రతులకు, వివరాలకు -
కొత్తపల్లి రవిబాబు,
మైత్రీ బుక్ హౌస్,
జలీల్ స్ట్రీట్, కార్ల్ మార్క్స్ రోడ్,
విజయవాడ 520 002 ఇండియా
RAVIBABUJS@YAHOO.CO.IN
2010-01-16T23:18:08Z 2008-06-11T02:37:00Z Rohiniprasad Kodavatiganti noreply@blogger.com http://www.blogger.com/profile/15269729071886333073 tag:blogger.com,1999:blog-15390630 Rohiniprasad Kodavatiganti noreply@blogger.com http://www.blogger.com/profile/15269729071886333073 Science</h1> <p>2010-01-16T23:18:08Z</p> <div align="center"><em><span style="font-size:130%;color:#33ff33;">కొడవటిగంటి రోహిణీప్రసాద్ సైన్సు వ్యాససంపుటి</span></em></div><div align="center"><span style="font-size:180%;color:#ff0000;"><strong>జీవశాస్త్రవిజ్ఞానం - సమాజం</strong></span></div><p align="center">1/8 డెమ్మీ సైజులో 208 పుటలు<br /><span style="font-size:130%;color:#33ccff;">వెల 50 రూపాయలు </span><br />ప్రతులకు, వివరాలకు -<br /><strong>కొత్తపల్లి రవిబాబు,</strong><br /><strong>మైత్రీ బుక్ హౌస్, </strong><br /><strong>జలీల్ స్ట్రీట్, కార్ల్ మార్క్స్ రోడ్, </strong><br /><strong>విజయవాడ 520 002 ఇండియా</strong><br /><a href="mailto:RAVIBABUJS@YAHOO.CO.IN"><strong>RAVIBABUJS@YAHOO.CO.IN</strong></a> </p><div class="blogger-post-footer"></div> </article> <article> <h1><content><a href="http://2.bp.blogspot.com/_oDK02B1jMgY/S1JHUXbkYGI/AAAAAAAAAHE/3_AnNYcxoWw/s1600-h/manava-parinamam+cover.gif"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5427478916147470434" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 258px; CURSOR: hand; HEIGHT: 400px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_oDK02B1jMgY/S1JHUXbkYGI/AAAAAAAAAHE/3_AnNYcxoWw/s400/manava-parinamam+cover.gif" border="0" /></a><br /><div></div><p align="center"><span style="font-size:180%;color:#33ff33;">క్షీరదాల దశనుంచి నాగరికతదాకా కొనసాగిన మానవజాతి పరిణామచరిత్ర </span></p><p align="center"><span style="font-size:180%;color:#33ff33;">గురించిన సైన్స్ వ్యాససంపుటి</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff9900;"></span></p><p align="center"><span style="font-size:130%;color:#ff9900;">స్వేచ్ఛాసాహితి ప్రచురణ<br />జి 1, మైత్రి రెసిడెన్సీ,<br />స్ట్రీట్ నం.3, హిమాయత్‌నగర్,<br />హైదరాబాద్ 500029<br />ఫోన్ 040 2726 3161<br />వెల రూ.75 </span><br /><a href="mailto:dvrkrao166@gmail.com">dvrkrao166@gmail.com</a></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15390630-1696265539137423882?l=rohiniprasadkscience.blogspot.com' alt='' /></div></content> <updated>2010-01-16T23:13:39Z</updated> <published>2010-01-16T23:06:00Z</published> <author> <name>Rohiniprasad Kodavatiganti</name> <email>noreply@blogger.com</email> <uri>http://www.blogger.com/profile/15269729071886333073</uri> </author> <source> <id>tag:blogger.com,1999:blog-15390630</id> <author> <name>Rohiniprasad Kodavatiganti</name> <email>noreply@blogger.com</email> <uri>http://www.blogger.com/profile/15269729071886333073</uri> </author> <link href="http://rohiniprasadkscience.blogspot.com/feeds/posts/default" rel="http://schemas.google.com/g/2005#feed" type="application/atom+xml"/> <link href="http://www.blogger.com/feeds/15390630/posts/default" rel="self" type="application/atom+xml"/> <link href="http://rohiniprasadkscience.blogspot.com/" rel="alternate" type="text/html"/> <link href="http://pubsubhubbub.appspot.com/" rel="hub" type="text/html"/> <link href="http://www.blogger.com/feeds/15390630/posts/default?start-index=26&max-results=25" rel="next" type="application/atom+xml"/> <title>Science</h1> <p>2010-01-16T23:13:39Z</p> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_oDK02B1jMgY/S1JHUXbkYGI/AAAAAAAAAHE/3_AnNYcxoWw/s1600-h/manava-parinamam+cover.gif"></a><br /><div></div><p align="center"><span style="font-size:180%;color:#33ff33;">క్షీరదాల దశనుంచి నాగరికతదాకా కొనసాగిన మానవజాతి పరిణామచరిత్ర </span></p><p align="center"><span style="font-size:180%;color:#33ff33;">గురించిన సైన్స్ వ్యాససంపుటి</span><br /><span style="font-size:130%;color:#ff9900;"></span></p><p align="center"><span style="font-size:130%;color:#ff9900;">స్వేచ్ఛాసాహితి ప్రచురణ<br />జి 1, మైత్రి రెసిడెన్సీ,<br />స్ట్రీట్ నం.3, హిమాయత్‌నగర్,<br />హైదరాబాద్ 500029<br />ఫోన్ 040 2726 3161<br />వెల రూ.75 </span><br /><a href="mailto:dvrkrao166@gmail.com">dvrkrao166@gmail.com</a></p><div class="blogger-post-footer"></div> </article> <article> <h1>హైదరాబాదు అభివృద్ధికి కారణం అది ముఖ్యపట్టణం అవటం అన్నది అర్థరహితం</h1> <p>2010-01-14T00:28:37Z</p> Photo courtesy: lazylump అంతర్జాలంలో ఒక మిత్రుడి నుంచి ఈ కింది సందేశం నాకు అందింది.A city won't develop just because it is made a capital. It's the geographical advantages of the city which makes its destination of choice.For example take New York state, its capital is Albany, a small city some where 200 mile away from New York City. Though Albany made NY's capital 200 years ago it is still a </article> <article> <h1>ప్రపంచీకరణ న్యూ యార్క్ - 2020</h1> <p>2010-01-07T07:25:46Z</p> Photo by cbraoవిజయవంతమైన త్రీ ఇడియట్స్ సినిమా కధ మూల రచయిత చేతన్ భగత్ గతంలో One Night @ the Call Center అనే పుస్తకం వ్రాసారు. ప్రపంచీకరణ మహాత్యం తో భారత్ లోని ఉద్యోగులు ఆంగ్ల నామాలు ధరించి ఈ కాల్ సెంటర్ల్లో పనిచేయటం గమనించే ఉంటారు మీరు. సాఫ్ట్వేర్ రంగంలో భారత్ గణనీయమైన శక్తిగా ఎదుగుతూంది. ఈ రంగంలో పెరుగుతున్న అవసరాలకనుగుణంగా భారత్ లోని పెద్ద కంపనీలు తమ పని విదేశాలకు Outsource చెయ్యటం </article> <article> <h1>సరికొత్త ఏడాది...</h1> <p>2010-01-01T15:33:42Z</p> భలే! ఇంకో ఏడాది గడిచింది. మరో ఏడాది మొదలయింది. ఏం సాధించాం, ఏం సాధించలేదు అనేది మన మీదే ఆధారపడి ఉన్నా ఈ "సంవత్సరం" నాకు బాలేదు అని పాపం సంవత్సరం మీద నెట్టెయ్యడం మనకు పరిపాటే. అందుకని నేను అది చెయ్యను. నా విజయాలకీ, అపజయాలకీ పూర్తిగా నేనే బాధ్యుణ్ణి. ఇకపోతే నేను ఎలాంటి రిజల్యూషన్లూ చేసుకోదలచుకోలేదు ఎందుకంటే క్రితం సారి చేసుకున్న రిజల్యూషను మరి నే పాటించలేదు. :-) క్రితం సారి అనుకున్న బ్లాగుల <div class="feedflare"> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=D5rM3I52HzM:tL-t_jtSgwg:yIl2AUoC8zA"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=D5rM3I52HzM:tL-t_jtSgwg:V_sGLiPBpWU"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=D5rM3I52HzM:tL-t_jtSgwg:7Q72WNTAKBA"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=D5rM3I52HzM:tL-t_jtSgwg:gIN9vFwOqvQ"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=D5rM3I52HzM:tL-t_jtSgwg:l6gmwiTKsz0"></img></a> </div> </article> <article> <h1>పుస్తకాలకై ప్రజావాహిని - నాలుగో రోజు</h1> <p>2009-12-21T07:22:37Z</p> e తెలుగు స్టాల్ సందర్శకులకు e తెలుగు గురించి వివరిస్తున్న రవిచంద్ర శ్రీనివాస ఉమాశంకర్ సరస్వతుల (బ్లాగు పేరు: అంచేత నేను చెప్పొచ్చేదేంటంటే!!!!!! ), స్వాతి ఉమాశంకర్ - ఉమాశంకర్ ఈ రోజు e తెలుగు సభ్యత్వం తీసుకొన్నారు.PVSS శ్రీహర్ష (బ్లాగు పేరు: కిన్నెరసాని ) , సుజాత (మనసులో మాట ) స్టాల్ సందర్శకులతో శ్రీ Y కృష్ణమూర్తి (Vice President & India Center Head Virtusa, Hyderabad) కు e తెలుగు గురించి </article> <article> <h1>పుస్తక ప్రియుల కోసం పాదయాత్ర (మూడవ రోజు)</h1> <p>2009-12-20T12:27:54Z</p> హైదరాబాదులో పుస్తక ప్రియుల కోసం పాద యాత్రలో కుడి నుంచి ఎడమకు శ్రీయుతులు నటుడు,రచయిత జెన్నీ, పరుచూరి వెంకటేశ్వర రావు, తెలకపల్లి రవిపుస్తకాల కోసం నడకలో పిల్లల విచిత్ర వేషధారణ శ్రీయుతులు తెలకపల్లి రవి, చుక్కా రామయ్య శ్రీమతి కాట్రగడ్డ అరుణ, శ్రీ గాలి ఉదయ్ కుమార్ వికాసధాత్రి.ఆర్గ్ వెబ్ సైట్ నిర్వహిస్తున్నారు. ఉచిత e - తెలుగు పుస్తకాలు లభిస్తాయిక్కడ.పుస్తకాల కోసం నడకలో పరుగులు తీస్తున్న పుస్తకం.నెట్ఈ </article> <article> <h1>పుస్తకాల వరదలు -రెండవ రోజు</h1> <p>2009-12-19T09:19:37Z</p> కంచం ముందు కూర్చున్నాక ఈ రోజు కంచంలో అన్నం బదులు ఎవరైన పుస్తకాలు వడ్డిస్తే ఎంత బాగుండును అని ఎప్పుడైనా అనుకున్నారా? అకస్మాత్తుగా అల్లాఉద్దీన్ వచ్చి మీ గదంతా పుస్తకాలతో నింపిపోతే? మీకు లాటరీలోలక్ష పుస్తకాలు వస్తే? చుట్టూ పుస్తకాలు - ఏ పుస్తకం చదవాలి ? హైదరాబాదు నెక్లేస్ వీధిలో పుస్తక ప్రదర్శన మేళా కువస్తే అదే పరిస్థితి. ఏ స్టాల్ కు వెళ్లాలి? ఏమి కొనాలి? నేను ప్రతిరోజూ జేబు నిండా పైకంతో </article> <article> <h1>పుస్తక ప్రదర్శనశాలలో e - తెలుగు</h1> <p>2009-12-18T16:23:43Z</p> పుస్తక ప్రియులు ఎదురుచూస్తున్న హైదరాబాద్ బుక్ ఫేర్ ఈ నెల 17వ తారీఖున మంత్రివర్యులు డి.శ్రీధర్ బాబు (గౌరవ ఉన్నత విద్యాశాఖ మరియు ప్రవాస భారతీయుల వ్యవహారాల శాఖామాత్యులు, ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వం ), డి.మాణిక్య వరప్రసాద రావు (గౌరవ మాధ్యమిక విద్యాశాఖామాత్యులు, ఆంధ్రప్రదేశ్ ప్రభుత్వం) ప్రారంభించారు. ప్రారంభించే సమయానికి కొన్ని పుస్తకాల దుకాణాలు ప్రదర్శనకు సమాయత్తమవుతున్నాయి. అవి శనివారం కు పూర్తి </article> <article> <h1>SaaS - సాఫ్ట్‌వేర్ ఒక సర్వీసు లాగా...</h1> <p>2009-12-13T15:24:47Z</p> మీరు టెకీ అయి ఉంటే ఈ SaaS (Software as a Service) అనే పదం వినే ఉంటారు.దీని గురించి మాట్లాడుకునే ముందు సాంప్రదాయిక సాఫ్ట్‌వేర్ ఎలా పని చేస్తుందో చూద్దాం.ఒక పెద్ద కంపెనీని తీసుకుందాం. వారికి ఈ-మెయిలు ఉపయోగం ఉందనుకుందాం.వారు దానిని ఈ కింది విధంగా ఏర్పరచుకోవచ్చు:ముందుగా ఒక ఈ-మెయిలు సర్వరుని స్థాపించాలిదానికి అనుసంధానంగా ఒక డాటా సెంటరు స్థాపించాలితమ ఉద్యోగుల పీసీలలో ఒక మెయిలు క్లయింటుని <div class="feedflare"> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=qwbvdbymYbQ:gQzqEdPSiKo:yIl2AUoC8zA"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=qwbvdbymYbQ:gQzqEdPSiKo:V_sGLiPBpWU"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=qwbvdbymYbQ:gQzqEdPSiKo:7Q72WNTAKBA"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=qwbvdbymYbQ:gQzqEdPSiKo:gIN9vFwOqvQ"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=qwbvdbymYbQ:gQzqEdPSiKo:l6gmwiTKsz0"></img></a> </div> </article> <article> <h1>నమ్మ బెంగలూరు</h1> <p>2009-12-09T11:33:52Z</p> ఐదేళ్లకు పైగా హైదరాబాదులో పాతుకుపోయిన నేను అకస్మాత్తుగా బెంగళూరు వచ్చెయ్యాలనేసరికి కాస్త బెంగపడ్డమాట నిజం. ఐతే నేను హైదరాబాదు వదిలేసి బెంగళూరు వచ్చేస్తున్నానని తెలియగానే కొందరు ఆత్మీయులు నా బెంగ అర్థరహితం, అనవసరం అని కొట్టిపారేస్తూ, "ఇక్కడికొచ్చాక మీరే నమ్మ బెంగుళూరు అంటారు, వచ్చెయ్యండి" అని నమ్మబలికారు. ఇంకా వెనుకాడుతున్న నన్ను చూసి బెంగుళూరులో ఉండివెళ్ళిన కొందరు మిత్రులు "బెంగుళూరు నచ్చాలంటే </article> <article> <h1>e - తెలుగు గురించి ఆదివారం సాక్షి పేపర్లో వ్యాసం</h1> <p>2009-12-08T12:24:43Z</p> Please click on image to enlargeవిజయవాడలో ఉంటున్న బ్లాగరి, e-తెలుగు అభిమానురాలు అయిన పద్మకళ గారు ఈ వ్యాసం వ్రాసారు. </article> <article> <h1>Tea Time</h1> <p>2009-11-03T07:23:05Z</p> మీకిష్టమైన చాయ్ తాగుతారా! </article> <article> <h1>ఆంధ్రప్రదేశ్ రాష్ట్ర అవతరణ దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు</h1> <p>2009-11-01T08:58:33Z</p> <a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_Mhly1EHKgao/Su1MdlHrq_I/AAAAAAAABAE/2E_Op9wI8wc/s1600-h/apavatarana.jpg"></a><div class="blogger-post-footer"></div> </article> <article> <h1>ఆరెస్‌ఎస్ పబ్‌సబ్‌హబ్‌బబ్ ...</h1> <p>2009-11-01T06:11:18Z</p> ఏమిటీ వింత పేరు అనుకుంటున్నారా ?ముందు అసలు ఆరెస్‌ఎస్ అంటే తెలియని వారు ఒకసారి ఈ టపా చదవండి.ఇవాళ ఆరెసెస్‌ని సమాచార సేకరణకు ఎలా ఉపయోగిస్తున్నారో చాలా మందికి తెలిసిందే.అయితే ప్రస్తుతం ఉన్న ఆరెసెస్ పని చేసే విధానంలో ఎన్నో లోపాలున్నాయి.ఎలాగంటే ఉదాహరణకి కూడలి లేదా జల్లెడ వంటి ఒక అగ్రిగేటర్‌ని తీసుకోండి. అవి ఎలా పనిచేస్తాయి అని చూస్తే బ్లాగులకి చెందిన వందలాది ఫీడ్లను ఒక నిర్ణీత సమయంలో పింగ్ చేసి కొత్త <div class="feedflare"> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=4rhNjMcDIdI:hMZ5HlRZLik:yIl2AUoC8zA"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=4rhNjMcDIdI:hMZ5HlRZLik:V_sGLiPBpWU"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=4rhNjMcDIdI:hMZ5HlRZLik:7Q72WNTAKBA"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=4rhNjMcDIdI:hMZ5HlRZLik:gIN9vFwOqvQ"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=4rhNjMcDIdI:hMZ5HlRZLik:l6gmwiTKsz0"></img></a> </div> </article> <article> <h1>AP govt makes singing Telugu song mandatory in convent schools</h1> <p>2009-10-30T08:21:28Z</p> <div style="text-align: justify;">Hyderabad , Oct 29 The Andhra Pradesh government today asked English medium convents in the state to render a song hailing Telugu culture without fail in the school assemblies in addition to the national anthem.</div><br />" Private convents should make children sing <span class="Apple-style-span" style="font-family: 'Lucida Grande'; font-size: 15px; white-space: pre-wrap; ">మా తెలుగు తల్లికి మల్లె పూదండ (</span>Maa Telugu Talliki Malle Poodanda) song from henceforth," School Education Minister D Manikya Vara Prasad told reporters.<div><br /><div style="text-align: justify;">The government took the decision in the wake of a convent school in Kadapa district punishing two children for speaking in Telugu. Placards, with the words "I will never speak in Telugu" written on them, were hung around their necks as punishment.</div></div><div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">The action of the school evoked strong protests from outfits working for promotion of Telugu.</div><div style="text-align: justify;">The government's decision, however, was sharply criticised by the Telangana Rashtra Samithi (TRS) that says the song "Maa Telugu Talliki" is against Telangana culture.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">Courtesy: <a target="_blank" href="http://www.indopia.in/India-usa-uk-news/latest-news/692672/National/1/20/1">Indopia.in</a></div></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="blogger-post-footer"></div> </article> <article> <h1>Political History of Andhra Pradesh</h1> <p>2009-10-20T18:13:05Z</p> Sri Narisetti Innaiah’s new book Political History of Andhra Pradesh was released by Sri Ravipraksh on Sunday 18th October 2009 on TV 9 channel,creating history and a new trend. For the first time we have witnessed a release of a book along with interviews of eminent editors of news papers like M/s A.B.K.Prasad (Ex-editor Eenadu,,Varta,Udayam etc.), Deekshitulu (Ex-editor Andhra Prabha), </article> <article> <h1>IAF turns 77</h1> <p>2009-10-09T10:28:03Z</p> <span style=";font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style="font-size:180%;">"T</span>he Indian Air Force on Thursday celebrated its 77th anniversary with a breathtaking display of air power by its frontline fighter aircrafts, followed by a thrilling aerobatics performance by its Surya Kiran and Sarang teams.</span><span style=";font-family:Arial;font-size:85%;" ><span style="font-size:180%;">"<br /><br /><br /></span></span><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://ibnlive.in.com/pix/slideshow/10-2009/indian-air-force/IAF_5_630.jpg"></a><br /><br /><br />Indian Air Force's Su-30 aircraft presenting an air show during the IAF Day Parade. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://ibnlive.in.com/pix/slideshow/10-2009/indian-air-force/IAF_6_630.jpg"></a><br /><br />Indian Air Force's Suryakiran team presenting an air show.<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://ibnlive.in.com/pix/slideshow/10-2009/indian-air-force/IAF_8_630.jpg"></a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://ibnlive.in.com/pix/slideshow/10-2009/indian-air-force/IAF_9_630.jpg"></a><br /><br />Indian Air Force's Jaguar aircraft leaves flukes as it presents an air show during the IAF Day Parade. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://ibnlive.in.com/pix/slideshow/10-2009/indian-air-force/IAF_10_630.jpg"></a><br /><br />IAF's Surya Kiran aircrafts perform aerobatics at the IAF Day Parade in New Delhi. <br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://ibnlive.in.com/pix/slideshow/10-2009/indian-air-force/IAF_11_630.jpg"></a><br /><br />Indian Air Force's Suryakiran team presenting an air show during the IAF Day Parade<br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://ibnlive.in.com/pix/slideshow/10-2009/indian-air-force/IAF_13_630.jpg"></a><br /><br />Indian Air Force's Mirage 2000 leaves flukes while presenting an air show during the IAF Day Parade.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://ibnlive.in.com/pix/slideshow/10-2009/indian-air-force/IAF_16_630.jpg"></a><br /><br />Indian Air Force contingents present an air show during the IAF Day Parade<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://ibnlive.in.com/pix/slideshow/10-2009/indian-air-force/IAF_18_630.jpg"></a><br /><br />Picture Source : ibnlive<div class="blogger-post-footer"></div> </article> <article> <h1>తెలుగు పీఠానికి సాయం చేయండి!</h1> <p>2009-10-08T06:55:32Z</p> <span style="font-size:100%;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_Mhly1EHKgao/Ss2LgtO-U6I/AAAAAAAAA_0/e8DNTcCCopA/s1600-h/6DSC_0183.jpg"></a><span style="font-size:130%;">"అమెరికా ప్రపంచంలో చాలా రాజ్యాలను ప్రభావితం చేయగలుగుతుంది.. అక్కడ మనగలిగి ప్రచారంలోకి వస్తే ఆ భాష విశ్వవ్యాప్తం కావటం సులభం అవుతుంది'' అంటారు కాలిఫోర్నియా విశ్వవిద్యాలయం ప్రొఫెసర్‌ వేమూరి వెంకటేశ్వరరావు. ఆ పని జరగాలంటే అక్కడ తెలుగు పీఠాల అవసరం ఎంతైనా ఉందంటారు. ఆయన ప్రస్తుతం అమెరికాలోని విస్కాన్సిన్‌ విశ్వవిద్యాలయంలో మాత్రమే తెలుగు పీఠం ఉంది. అది మరికొన్నేళ్లలో మూతపడే అవకాశం ఉన్నందున కాలిఫోర్నియా విశ్వవిద్యాలయం బర్కిలీలో తెలుగు పీఠం ఏర్పాటుకు ప్రవాసాంధ్రులు గట్టి ప్రయత్నాలు ప్రారంభించారు. వీటిలో రావు విశేషమైన కృషి చేస్తున్నారు. ఈ ప్రయత్నాలలో భాగంగా హైదరాబాద్‌కు వచ్చిన వేమూరి రావును 'నవ్య' పలకరించింది. ఆ విశేషాలలోకి వెళ్తే.. </span></span><p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900"" class="heading" style="font-size:130%;">నవ్య: బర్కిలీలో తెలుగు పీఠం ఏర్పాటు ఎక్కడిదాకా వచ్చింది?</span><span style="font-size:130%;"><br />రావు: విరామం లేకుండా ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాం. అనేక మంది మిత్రులు- అమెరికాలోను, ఇక్కడా మద్దతు ఇస్తున్నారు. పీఠం ఏర్పాటుకు సంబంధించి ఏం చేస్తున్నామో స్థూలంగా చెబుతాను. ప్రస్తుతం విస్కాన్సిన్‌ విశ్వవిద్యాలయంలో వెల్చేరు నారాయణరావుగారి నేతృత్వంలో ఒక పీఠం ఉంది.</span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:130%;">ఆయన పదవీ విరమణ చేసిన తరువాత ఆ పీఠాన్ని తెలుగుకు కాకుండా మరో భాషకు ఇవ్వాలని నిర్ణయించారు. అంటే అమెరికాలో ఉన్న ఏకైక తెలుగు పీఠం మూసేసే పరిస్థితులు ఏర్పడ్డాయి. అందువల్ల బర్కిలీలో తెలుగు పీఠం ఏర్పాటు చెయ్యాలని అమెరికాలోని తెలుగువారు ప్రయత్నిస్తున్నారు.</span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""> <span padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900"" class="heading" style="font-size:130%;">నవ్య: అమెరికాలో ప్రతి నలుగురు ప్రవాస భారతీయులలోను ఒకరు ఆంధ్రులు. అలాంటప్పుడు ఇలాంటి పరిస్థితి ఎందుకు ఏర్పడింది..?</span><span style="font-size:130%;"><br />రావు: ఇక్కడ మనం ఒక విషయాన్ని గుర్తుపెట్టుకోవాలి. విస్కాన్సిన్‌లో తెలుగు పీఠానికి కావాల్సిన సొమ్మును అమెరికా ప్రభుత్వమే ఇస్తూవచ్చింది కాని దాన్ని తెలుగువాళ్లు ఎక్కువగా ఉపయోగించుకోలేదు. అందువల్లనో మరెందువల్లనో ఆ పీఠాన్ని మరొక భాషకు ఇవ్వాలని నిర్ణయించారు.</span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:130%;"> ఎక్కువ మంది ఎందుకు చదువుకోవటం లేదని విశ్లేషిస్తే - విస్కాన్సిన్‌ విపరీతమైన చలి ప్రదేశం. అందువల్ల కాలిఫోర్నియా, జార్జియా, అట్లాంటా వంటి ప్రదేశాల్లో ఉన్నట్టుగా అక్కడ మనవాళ్లు ఉండలేరు. దాంతో అక్కడ తెలుగు ప్రజలు తక్కువ, విద్యార్థులు ఇంకా తక్కువ. </span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900"" class="heading" style="font-size:130%;">నవ్య: బర్కిలీలోనూ ఇలాంటి పరిస్థితి ఏర్పడదని ఎలా చెప్పగలం?</span><span style="font-size:130%;"><br />రావు: విస్కాన్సిన్‌లో పీఠం అమెరికా ప్రభుత్వ సొమ్ముతో నడుస్తోంది. కాని బర్కిలీలో పీఠం నిర్వహణకు ప్రత్యేక ఏర్పాట్లు చేస్తున్నాం. కాలిఫోర్నియా విశ్వవిద్యాలయం - పది లక్షల డాలర్లు ( నాలుగు కోట్ల డెబై ్బ లక్షల రూపాయలు ) మనం సేకరించి ఇస్తే తెలుగు పీఠాన్ని ఏర్పాటు చేయటానికి ఒప్పుకుంది. అంటే ఆ సొమ్ముతో పీఠానికి అవసరమైన ఏర్పాట్లు చేస్తారు. </span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:130%;">ఒకసారి పది లక్షల డాలర్లను మూలధనంగా సమకూర్చుకోగలిగితే శాశ్వతంగా పీఠం ఏర్పడుతుంది. దీని కోసం గత రెండేళ్లుగా మేం ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాం. అందరి సహకారంతో దాదాపు మూడు లక్షల యాభై వేల డాలర్లు ( ఒక కోటీ అరవై నాలుగు లక్షల రూపాయలు ) దాకా సేకరించాం. దీనిని విశ్వవిద్యాలయానికి అందించాం. అప్పుడు వారు తాత్కాలిక ప్రాతిపదికన- తెలుగును బోధించటానికి ఒక బోధకురాలిని నియమించారు. అంతవరకూ బానే ఉంది. </span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:130%;">కాని ఇటీవల నెలకొన్న ఆర్థిక మాంద్యం కారణంగా కాలిఫోర్నియా విశ్వవిద్యాలయం కొన్ని కోట్ల డాలర్లు నష్టపోయింది. అదృష్టవశాత్తు మనం ఇచ్చిన సొమ్మును వారు ఎక్కడా పెట్టుబడి పెట్టలేదు. ఆ విధంగా మనం సేకరించిన సొమ్ముకు నష్టం రాకుండా బయటపడ్డాం. కాని వీలైనంత త్వరలో మిగిలిన సొమ్మును వారికి అందించాల్సిన అవసరం ఉంది.</span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""> <span padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900"" class="heading" style="font-size:130%;">నవ్య: మన రాష్ట్ర ప్రభుత్వం నుంచి, ఇక్కడివారి నుంచి సాయం అడిగారా?</span><span style="font-size:130%;"><br />రావు: గతంలో మన రాష్ట్రంలోని తెలుగు విశ్వవిద్యాలయంతో కాలిఫోర్నియా విశ్వవిద్యాలయం ఈ పీఠానికి సంబంధించి ఒక అవగాహన ఒప్పందం కుదుర్చుకుంది. తెలుగు విశ్వవిద్యాలయం కొంత సొమ్మును కూడా అందించింది. ఆ తర్వాత నిధుల కొరత వల్ల కాబోలు.. దానిపై కూడా కోత పడింది. </span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:130%;">తెలుగు విశ్వవిద్యాలయం ఇవ్వాల్సిన సొమ్మును ఇచ్చి, ప్రభుత్వమూ సహకరిస్తే - తెలుగు పీఠం ఏర్పాటు పెద్ద కష్టం కాదు. ఈ పరిణామాలను వివరించి రాష్ట్ర ప్రభుత్వ సహకారం కోరడానికి ముఖ్యమంత్రిగారిని కలిసి సాయం అర్థించాల్సి ఉంది. ప్రభుత్వమే కాదు.. తెలుగు భాష మీద మమకారం ఉన్నవారందరూ మాకు సహకరించాలి. అప్పుడే ఈ ప్రయత్నాలు విజయవంతమవుతాయి.</span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""> <span padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900"" class="heading" style="font-size:130%;">నవ్య: తెలుగు భాషాభిమానుల నుంచి స్పందన ఎలా ఉంది?</span><span style="font-size:130%;"><br />రావు: అందరికీ ఈ ప్రయత్నం సఫలమవ్వాలనే ఉంది. కాని పది లక్షల డాలర్లు సేకరించటం అంత సులభమైన పని కాదు. ఇది మాకు ముందే తెలుసు. అయినా పట్టువీడకుండా ప్రయత్నిస్తున్నం లేదు. తెలుగుభాష అమెరికాలో కలకాలం నిలిచిపోవాలంటే ఇదొక మంచి అవకాశం. దీనిని వదిలేసుకుంటే మళ్లీ ఇలాంటి అవకాశం ఎప్పుడు వస్తుందో తెలియదు. అంతేకాకుండా ఈ ప్రయత్నంలో కొంత వరకూ విజయం సాధించాం కాబట్టి మరింత ముందుకు వెళ్తేనే మంచిది. </span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900"" class="heading" style="font-size:130%;">నవ్య: మీరు తెలుగులో అనేక సైన్స్‌ పుస్తకాలు రాశారు. ప్రస్తుతం తెలుగులో సైన్స్‌ పరిభాష మీద మీ అభిప్రాయమేమిటి?</span><span style="font-size:130%;"><br />రావు: సైన్స్‌కు సంబంధించిన మరిన్ని తెలుగు పదాలు రావాల్సిన అవసరం ఉంది. కేవలం వీటిని పుట్టిస్తే చాలదు. వాటిని ప్రచారంలోకి కూడా తేవాలి. ఇక్కడ మీకో ఉదాహరణ చెబుతా. వికీపీడియా అనేది మన కళ్ల ముందు పుట్టింది. పీడియా అంటే విజ్ఞాన సర్వస్వం అని మనకు తెలుసు. హవాయ్‌లో వికీ వికీ అంటే చకచక అని అర్థం. వేగంగా వెళ్లే బస్సులను వికీ అని పిలుస్తారు.</span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:130%;"> ఏ సమాచారాన్నైనా వేగంగా అందించటం వికీపీడియా ప్రధాన లక్షణం. వికీపీడియా రూపకర్త దీనిని స్ఫూర్తిగా తీసుకొని ఆ పేరును పెట్టాడు. హవాయ్‌ భాషలో ఉన్న ఒక పదం ఇంత విస్తృతంగా ప్రచారంలోకి వచ్చినప్పుడు..తెలుగు పదాలను మనం ఎందుకు ప్రచారంలోకి తేలేకపోతున్నాం? తెలుగులో గబగబ..చకచక..లాంటి పదాలు ఉన్నాయి. మన ఎక్స్‌ప్రెస్‌ బస్సులకు గబగబ అనో చకచక అనో ఎందుకు పేరు పెట్టుకోకూడదు? కొందరికి నా వాదన మొండిగా అనిపించవచ్చు.</span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:130%;">కాని హవాయ్‌ భాషకు సాధ్యమైనది తెలుగుకి ఎందుకు కాదు? దీనికి నా దృష్టిలో ప్రధాన కారణం- ఇంగ్లీషు భాషపై మనకున్న మోజు. బ్రిటిష్‌వారికి ఫ్రెంచ్‌ అంటే మోజు. దానిలో మాట్లాడితే గొప్ప అని వారు భావిస్తారు. మనకి ఇంగ్లీషు.. అంతే తప్ప తెలుగు పదాలను ప్రచారంలోకి తేవటానికి భారీగా ప్రయత్నాలు జరగటం లేదు.</span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""> <span padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900"" class="heading" style="font-size:130%;">నవ్య: ఇంగ్లిషు విశ్వజనీనమైన భాష అయినప్పుడు దానిలోనే నేర్చుకోవటం వల్ల అనేక ఉపయోగాలు ఉంటాయి కదా..</span><span style="font-size:130%;"><br />రావు: నేను ఇంగ్లీషు నేర్చుకోవద్దనటం లేదు. అది తిండి పెట్టే భాష. దానితో పాటుగా తెలుగును కూడా నేర్చుకోమంటున్నా. పరిపుష్ఠం చేయమంటున్నా. మీరు పుట్టకముందు సంగతి ఒకటి చెబుతా. </span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:130%;">1968లో కంప్యూటర్‌కు సంబంధించిన అంశాలను అచ్చమైన తెలుగులో వివరిస్తూ వ్యాసాలు రాశాను. అవి పత్రికల్లో ప్రచురితమయ్యాయి కూడా. పుస్తకంగా వేద్దామనుకున్నాం కాని కుదరలేదు. అప్పుడే మనం కంప్యూటర్‌కు సంబంధించిన కొన్ని పదాలను ప్రచారంలోకి తెస్తే- ఇప్పుడు ఇంగ్లీషుపై ఆధారపడాల్సిన అవసరం ఉండేది కాదు కదా..? </span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900"" class="heading" style="font-size:130%;">నవ్య: మీ వంతు ప్రయత్నాలు ఇంకా ఏం చేస్తున్నారు?</span><span style="font-size:130%;"><br />రావు: నేను ఇండియా వదిలేసి చాలాకాలమయి పోయింది. నెట్‌లో సైన్స్‌కు సంబంధించి అనేక వ్యాసాలు రాస్తున్నా. ప్రస్తుతం మాత్రం తెలుగు పీఠంపైనే ప్రధానంగా దృష్టి కేంద్రీకరించా. మీ ద్వారా పాఠకులకు నా విన్నపం ఒకటే. తెలుగును బతికించుకోవాలంటే అందరం కలిసి సంఘటితంగా ముందుకు వెళ్లాలి. </span></p> <p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:130%;">అందరూ తలో చేయి వేయాలి. ఒక రూపాయా.. పది రూపాయలా అనేది ప్రశ్న కాదు. తెలుగు పీఠానికి సంబంధించి మరిన్ని వివరాలు తెలుసుకోవాలనే ఆసక్తి ఉన్నవారు ఈ కింది ఫోన్‌ నెంబర్‌ను సంప్రదించవచ్చు 9491822218.</span></p> <p style="font-style: italic;" padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:130%;">కాలిఫోర్నియా విశ్వవిద్యాలయం - పది లక్షల డాలర్లు ( నాలుగు కోట్ల డెబై ్బ లక్షల రూపాయలు ) మనం సేకరించి ఇస్తే తెలుగు పీఠాన్ని ఏర్పాటు చేయటానికి ఒప్పుకుంది. అంటే ఆ సొమ్ముతో పీఠానికి అవసరమైన ఏర్పాట్లు చేస్తారు. ఒకసారి పది లక్షల డాలర్లను మూలధనంగా సమకూర్చుకోగలిగితే శాశ్వతంగా పీఠం ఏర్పడుతుంది. దీని కోసం గత రెండేళ్లుగా మేం ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాం. అందరి సహకారంతో దాదాపు మూడు లక్షల యాభై వేల డాలర్లు ( ఒక కోటీ అరవై నాలుగు లక్షల రూపాయలు ) దాకా సేకరించాం.</span></p><p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:130%;">-సివిఎల్‌ఎన్‌</span></p><p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:100%;">Courtesy: <a target="_blank" href="http://www.andhrajyothy.com/">ఆంధ్ర జ్యోతి</a></span></p><p padma_font_family_property=""SHREE-TEL-0900""><span style="font-size:100%;"><span style="font-size:78%;">Prof Vemuri Rao UC Davis university california Berkeley Andhra USA America united states classical</span><br /></span></p><div class="blogger-post-footer"></div> </article> <article> <h1>వరద బాధితులు</h1> <p>2009-10-06T16:42:36Z</p> VTSeva (Seva - 'Seva' means service in local parlance) is a Non-Profit Service Organization registered in 2008. It is rendering its services since 1992. The founder and inspirer HH Sri Sri Sri Tridandi Chinna Srimannarayana Ramanuja Jeeyar Swamiji is involving all sections of society in serving the noble cause.<br /><br /><a href="http://www.vtseva.com/">http://www.vtseva.com/</a><br /><br /><a href="http://www.chinnajeeyar.org/">http://www.chinnajeeyar.org/</a><br /><br />లేదా, మన తెలుగు బ్లాగర్ల ద్వారా ఐనా సహాయం చేయండి. వివరాలకు క్రింది లింకులు చూడండి..<br /><a href="http://jeevani2009.blogspot.com/2009/10/updated_2309.html">http://jeevani2009.blogspot.com/2009/10/updated_2309.html</a><br /><a href="http://malakpetrowdy.blogspot.com/">http://malakpetrowdy.blogspot.com/</a><div class="blogger-post-footer"></div> </article> <article> <h1><content><div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_oDK02B1jMgY/SsUlspWeKrI/AAAAAAAAAGE/-xNoO2BulCY/s1600-h/space.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5387753978163243698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 302px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_oDK02B1jMgY/SsUlspWeKrI/AAAAAAAAAGE/-xNoO2BulCY/s400/space.jpg" border="0" /></a> <strong><span style="font-size:180%;color:#ff6600;">అంతరిక్షం గురించిన సైన్స్ వ్యాససంపుటి</span></strong></div><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#3366ff;"><strong><em>స్వేచ్ఛాసాహితి ప్రచురణ</em></strong></span></div><div align="center">జి 1, మైత్రి రెసిడెన్సీ,</div><div align="center">స్ట్రీట్ నం.3, హిమాయత్‌నగర్,</div><div align="center">హైదరాబాద్ 500029</div><div align="center">ఫోన్ 040 2726 3161</div><div align="center">వెల రూ.70</div><div align="center"><a href="mailto:dvrkrao166@gmail.com">dvrkrao166@gmail.com</a></div><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_oDK02B1jMgY/SsUlMBLbeII/AAAAAAAAAF8/lUAgsHOcPbE/s1600-h/space.jpg"></a><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/15390630-8853554884849250983?l=rohiniprasadkscience.blogspot.com' alt='' /></div></content> <updated>2009-10-01T22:07:26Z</updated> <published>2009-10-01T21:49:00Z</published> <author> <name>Rohiniprasad Kodavatiganti</name> <email>noreply@blogger.com</email> <uri>http://www.blogger.com/profile/15269729071886333073</uri> </author> <source> <id>tag:blogger.com,1999:blog-15390630</id> <author> <name>Rohiniprasad Kodavatiganti</name> <email>noreply@blogger.com</email> <uri>http://www.blogger.com/profile/15269729071886333073</uri> </author> <link href="http://rohiniprasadkscience.blogspot.com/feeds/posts/default" rel="http://schemas.google.com/g/2005#feed" type="application/atom+xml"/> <link href="http://www.blogger.com/feeds/15390630/posts/default" rel="self" type="application/atom+xml"/> <link href="http://rohiniprasadkscience.blogspot.com/" rel="alternate" type="text/html"/> <link href="http://pubsubhubbub.appspot.com/" rel="hub" type="text/html"/> <link href="http://www.blogger.com/feeds/15390630/posts/default?start-index=26&max-results=25" rel="next" type="application/atom+xml"/> <title>Science</h1> <p>2009-10-01T22:07:26Z</p> <div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_oDK02B1jMgY/SsUlspWeKrI/AAAAAAAAAGE/-xNoO2BulCY/s1600-h/space.jpg"></a> <strong><span style="font-size:180%;color:#ff6600;">అంతరిక్షం గురించిన సైన్స్ వ్యాససంపుటి</span></strong></div><div align="center"><span style="font-size:130%;color:#3366ff;"><strong><em>స్వేచ్ఛాసాహితి ప్రచురణ</em></strong></span></div><div align="center">జి 1, మైత్రి రెసిడెన్సీ,</div><div align="center">స్ట్రీట్ నం.3, హిమాయత్‌నగర్,</div><div align="center">హైదరాబాద్ 500029</div><div align="center">ఫోన్ 040 2726 3161</div><div align="center">వెల రూ.70</div><div align="center"><a href="mailto:dvrkrao166@gmail.com">dvrkrao166@gmail.com</a></div><br /><br /><a href="http://3.bp.blogspot.com/_oDK02B1jMgY/SsUlMBLbeII/AAAAAAAAAF8/lUAgsHOcPbE/s1600-h/space.jpg"></a><br /><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"></div> </article> <article> <h1>మధుగిరి - ఓటమి అంచున విజయం ఈ ట్రెక్కు ...</h1> <p>2009-09-28T19:30:45Z</p> పండుగలంటే సెలవులు మాత్రమే అయి చాలా రోజులయింది. కనీసం మరి సెలవులనయినా సరిగా ఉపయోగించుకోవాలి కదా!అందుకే ఈ రోజు "మధుగిరి" అనే ప్రదేశానికి ట్రెక్కు ఖాయం చేసుకున్నాను. అన్ని ఇతర ట్రెక్కుల్లాగానే ఇదీ ఆఖరు నిముషంలో అనుకున్నది. సహోద్యోగి అయిన "సుందర పాండ్యను"డి తో కలిసి దీనికి వెళ్ళాలని ఆదివారం పూట నిశ్చయమయింది.ట్రెక్కు వివరాలలోకి వెళ్ళే ముందు స్థలం గురించి కొంత."మధుగిరి" అనేది "తుమకూరు" జిల్లాలోని ఒక <div class="feedflare"> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=IdAXKu8ZxZM:UN1kPi5SVmo:yIl2AUoC8zA"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=IdAXKu8ZxZM:UN1kPi5SVmo:V_sGLiPBpWU"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=IdAXKu8ZxZM:UN1kPi5SVmo:7Q72WNTAKBA"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=IdAXKu8ZxZM:UN1kPi5SVmo:gIN9vFwOqvQ"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=IdAXKu8ZxZM:UN1kPi5SVmo:l6gmwiTKsz0"></img></a> </div> </article> <article> <h1>మనకు తెలియని మన త్రిపురనేని గోపీచంద్</h1> <p>2009-09-23T07:05:46Z</p> Tripuraneni Gopichandమనకు ఈ రోజున్న ఆశయాలు, భావాలే 15 సంవత్సరాల తరువాత కూడా ఉంటాయా? ఉండవచ్చు లేదా వాటిలో కొన్ని మార్పులు రావచ్చు. జీవితం లో తారసపడే కొందరు వ్యక్తులు, అనుకోని సంఘటనలు మనపై తీవ్ర ప్రభావాన్ని కలుగచేస్తాయి కొన్నిసార్లు. ఈ పరిణామ క్రమంలో కమ్యూనిస్టులు, పెట్టుబడిదారులుగా, నాస్తికులు ఆస్తికులుగా ఇంకా ఆస్తికులు నాస్తికులుగా మారటం కద్దు. ఒక రచయిత రచనలు సంకలనం గా తీసుకువచ్చే సమయంలో </article> <article> <h1>ఓ వర్షం కురిసిన రోజు ...</h1> <p>2009-09-21T19:38:17Z</p> ఏఁ... "వర్షం కురిసిన రాత్రులే" ఉండాలా ? :)అవునూ? వర్షం కురిసిన రాత్రుల్లో ఎక్కువగా హింసే ఎందుకు జరుగుతుంది ? జనాల కారెక్టర్లు బురదలో జర్రున జారుతాయా ?ఎందుకొచ్చిన గొడవలెండి అడ్డమైన ఆలోచనలు వస్తాయి నాకు.అన్నట్టు ఈ టపా వర్షం గురించి కాదు అని రివర్స్ స్టేట్‌మెంటు ఇస్తానని అనుకుంటున్నారా ? కాదండీ, వర్షం గురించే. తెలివి మీరిపోయాను కదూ. అంతే, రాతకోతలు తగ్గితే ఉన్న తెలివి ఇలాగే ఏడుస్తుంది.ఉదయం (అంటే <div class="feedflare"> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=uzeQz7Tt2aw:_coTN6QjPCg:yIl2AUoC8zA"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=uzeQz7Tt2aw:_coTN6QjPCg:V_sGLiPBpWU"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=uzeQz7Tt2aw:_coTN6QjPCg:7Q72WNTAKBA"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=uzeQz7Tt2aw:_coTN6QjPCg:gIN9vFwOqvQ"></img></a> <a href="http://feeds.feedburner.com/~ff/praveengarlapati?a=uzeQz7Tt2aw:_coTN6QjPCg:l6gmwiTKsz0"></img></a> </div> </article> <article> <h1>మాట తప్పని మన రాజశేఖరుడు</h1> <p>2009-09-03T17:11:29Z</p> ఆంధ్ర ప్రదేష్ ముఖ్యమంత్రి అకాలమరణం ఎవరూ ఊహించనిది. అరవైయేళ్ల వయసొచ్చాక రాజకీయ విరమణ చేస్తానని అంటుండేవారు. ప్రజల అకాంక్ష వారిని 60 ఏళ్లు దాటాక కూడా క్రియాశీలక రాజకీయాలలో వుండేలా చేసింది. ప్రతిపక్షాలు ఉచిత విద్యుత్ ఇవ్వటం సాధ్యం కాదంటే, సాధ్యమవగలదని నిరూపించి రైతు బాంధవుడిగా నిలిచారు. 60 ఏళ్లకు రాజకీయలనుంచి తప్పుకుంటానన్న్న తన మాటను, ఈ విధంగా నిలుపుకున్నారు. </article> </main></body></html>

Telugu Blogs

పాత్రికేయులకు పాఠాలు

రన్నింగ్ కామెంట్రీ-మార్చి 8 2010

రోడ్ టు సంగం

82 వ ఆస్కార్ అవార్డులు

The Hurt Locker

Actor in a Leading Role

Jeff Bridges

Actor in a Supporting Role

Christoph Waltz

Actress in a Leading Role

Sandra Bullock

Actress in a Supporting Role

Mo’Nique

Animated Feature Film

Up

Art Direction

Avatar

Cinematography

Avatar

Costume Design

The Young Victoria

Directing

The Hurt Locker

Documentary Feature

The Cove

Documentary Short

Music by Prudence

Film Editing

The Hurt Locker

Foreign Language Film

The Secret in Their Eyes (El Secreto de Sus Ojos)

Makeup

Star Trek

Music (Original Score)

Up

Music (Original Song)

Crazy Heart

Short Film (Animated)

Logorama

Short Film (Live Action)

The New Tenants

Sound Editing

The Hurt Locker

Sound Mixing

The Hurt Locker

Visual Effects

Avatar

Writing (Adapted Screenplay)

Precious: Based on the Novel ‘Push’ by Sapphire

Writing (Original Screenplay)

The Hurt Locker

నెలవంక (1983)

రన్నింగ్ కామెంట్రీ-మార్చి 7 2010

మొదటి సినిమా – కె. విశ్వనాథ్

సంవత్సరపు ఉత్తమ న్యాయవాది కధ

రన్నింగ్ కామెంట్రీ-మార్చి 6 2010

సీజన్స్-ఒక లఘు చిత్రం

రన్నింగ్ కామెంట్రీ-మార్చి 5 2010

The real last ditch effort

Travellers and Magicians – భూటాన్

ముద్దు ప్రసాదం

త్రిష – సమంతాల అందమైన గొంతు: చిన్మయి

’కళ’ కోల్పోతున్న భారతీయ సినిమా

యాకూబ్: ఎడతెగని ప్రయాణం

డాక్యుమెంటరీ సినిమా-జయధీర్ తిరుమల రావు-3

పుస్తకం తెరవకుండానే బొమ్మలు చూపే అద్భుత పుస్తకం

Thyagaraja in Thailand

సహజమైన ప్రేమకథ- విన్నైతాండి వరువాయా -will you cross the skies for me? (తమిళ్)

ఖుదా కే లియే -In the name of God (ఒక పాకిస్తానీ చిత్ర సమీక్ష)

మారుతున్న సినిమా కథనం

నేనూ నా వింతలమారి ప్రపంచమూ…

నాకు నచ్చిన “గ్రహణం”

నేనే హీరో-మీరు కూడా కావొచ్చు.

కధ: మొదటి అందం

బిటి వంకాయ పై అముల్ వ్యంగ చిత్రం

Demand for separate ministry for Telugu

గూగుల్ బజ్, ప్రైవసీ సమస్యలు...

ఇది కలకాదు:వారణాసి నాగలక్ష్మి

ఫేస్‌బుక్... కథా కమామీషు